Actueel
Miljoenenjacht-kijkers slopen Linda de Mol, wijzen allemaal op hetzelfde
Het is 1 januari en dat betekent in televisieland steevast hetzelfde ritueel: de Nieuwjaarsspecial van Postcode Loterij Miljoenenjacht. Terwijl veel mensen nog bijkomen van een lange nacht, oliebollen en vuurwerk, stemmen honderdduizenden kijkers traditiegetrouw af op RTL 4. Niet alleen voor de spanning van het koffertjesspel of de gigantische geldbedragen, maar ook voor één vaste factor: Linda de Mol.
Een nieuw jaar, een vertrouwd gezicht
Zoals altijd staat Linda aan het roer van de uitzending. Al sinds het jaar 2000 presenteert zij Miljoenenjacht en daarmee is ze een van de meest constante gezichten op de Nederlandse televisie. Waar programma’s komen en gaan, lijkt Linda onlosmakelijk verbonden aan deze nieuwjaarstraditie. Voor veel kijkers voelt het bijna alsof het nieuwe jaar pas écht begonnen is wanneer zij haar bekende glimlach laat zien en de eerste kandidaten welkom heet.
Dit jaar belooft de aflevering extra bijzonder te worden, want de PostcodeKanjer is gevallen. Een bedrag van maar liefst 59,7 miljoen euro is verdeeld in Tiel, op postcode 4001 SG. Daarmee worden tientallen huishoudens in één klap miljonair. Zoals Winston Gerschtanowitz het treffend samenvatte: “Levens worden veranderd.” En dat is precies waar Miljoenenjacht al jaren om draait.
Spanning in de studio
Terwijl Caroline Tensen, Nicolette van Dam, Gaston en Winston door het land trekken om winnaars te verrassen, wordt in de studio hard gestreden. Kandidaten beantwoorden vragen, maken zenuwslopende keuzes en hopen uiteindelijk door te dringen tot de finale. Daar wacht het beroemde koffertjesspel, waarin in korte tijd levensbepalende beslissingen worden genomen.
Op het moment dat de uitzending volop bezig is en het nog onduidelijk is wie er uiteindelijk naar de finale mag, gebeurt er iets dat bijna net zo voorspelbaar is als de show zelf: social media ontploft. En niet zozeer over de kandidaten of de vragen, maar over… Linda de Mol.
Social media heeft weer iets gevonden
Het is inmiddels een bekend fenomeen: zodra Linda op televisie verschijnt, ontstaat er op X (voorheen Twitter) een stortvloed aan opmerkingen. Soms gaat het over haar kleding, soms over haar presentatiestijl, en regelmatig ook over haar invloed op de keuzes van kandidaten. Dit keer richten de reacties zich opvallend genoeg op haar uiterlijk, en dan met name op haar huidskleur.
Volgens een deel van de kijkers zou Linda er opvallend gebruind uitzien. Al snel verschijnen er opmerkingen die variëren van licht plagerig tot ronduit scherp. Zo vraagt iemand zich hardop af of Linda “te lang onder de zonnebank heeft gelegen of te veel peentjes heeft gegeten”. Een ander suggereert dat ze “de lampen van haar zonnebank heeft vervangen”. En weer een ander grapt: “Heeft Linda ruzie gehad met de zonnebank?”
Het zijn typische reacties die laten zien hoe genadeloos én creatief het publiek kan zijn. Binnen enkele minuten wordt Linda opnieuw trending, niet vanwege het miljoenenbedrag, maar vanwege haar uiterlijk.
Oude kritiek, nieuwe ronde
Het is bepaald niet de eerste keer dat Linda de Mol onderwerp is van dit soort opmerkingen. Al jaren krijgt ze kritiek – soms mild, soms venijnig – over hoe ze eruitziet, wat ze draagt of hoe ze presenteert. Toch lijkt het haar nauwelijks te raken. Linda reageert zelden op dit soort opmerkingen en blijft onverstoorbaar haar rol vervullen.
Voor veel trouwe kijkers hoort dit er inmiddels bij. “Miljoenenjacht zonder Linda is geen Miljoenenjacht,” klinkt het vaak. En dat sentiment lijkt breder te leven dan de kritiek op social media doet vermoeden.
Een televisie-icoon dat blijft
Wat de opmerkingen ook zijn, één ding staat vast: Linda de Mol is nog lang niet van plan om te stoppen. Ze presenteert Miljoenenjacht inmiddels al meer dan een kwart eeuw en blijft een van de meest herkenbare gezichten op de Nederlandse televisie. Haar ervaring, rust en timing maken haar voor veel mensen nog altijd de perfecte presentatrice voor dit programma.
Opvallend is dat haar dochter, Noa Vahle, al eens is gevraagd of zij haar moeder ooit zou willen opvolgen. Dat ziet Noa voorlopig niet zitten. En eerlijk is eerlijk: Linda lijkt haar rol voorlopig met plezier te blijven vervullen.
Kritiek versus waardering
De reacties op social media laten zien hoe dubbel de relatie is tussen Linda en het publiek. Aan de ene kant is er de kritiek, de grappen en de soms harde opmerkingen. Aan de andere kant is er ook veel waardering. Voor haar vakmanschap. Voor haar trouw aan het programma. En voor het feit dat ze al jaren een vast ankerpunt is in een steeds sneller veranderend medialandschap.
Waar veel presentatoren komen en gaan, blijft Linda staan. Ze hoort bij de jaarwisseling, net zoals oliebollen, vuurwerk en goede voornemens. En misschien is dat precies waarom mensen zo scherp op haar letten: omdat ze er altijd is.
Miljoenenjacht als nieuwjaarsritueel
Met een PostcodeKanjer van bijna zestig miljoen euro, zenuwslopende momenten in de studio en een presentatrice die opnieuw volop besproken wordt, bewijst Miljoenenjacht ook dit jaar zijn kracht. Het programma weet emoties los te maken: blijdschap, spanning, jaloezie, hoop – en ja, zelfs discussies over zonnebanken.
Of je nu kijkt voor de miljoenen, de kandidaten of gewoon uit traditie: Miljoenenjacht blijft een vaste waarde. En Linda de Mol? Die staat er volgend jaar waarschijnlijk gewoon weer. Met of zonder opmerkingen op X. En eerlijk gezegd: veel kijkers zouden het niet anders willen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.