Connect with us

Actueel

Meilandjes: zwemmen in rijkdom, terwijl Nadège vernederd wordt met slechts 100 euro wel héél karig!

Avatar foto

Published

on

Nadège Coffinet, de huishoudster uit het eerste seizoen van Chateau Meiland, heeft onthuld hoeveel zij betaald kreeg voor haar optredens in het programma. Haar verhaal doet opnieuw stof opwaaien over de manier waarop de Meilandjes met haar zijn omgegaan. Hoewel de familie inmiddels miljonair is geworden dankzij het programma, kreeg Nadège zelf slechts een schamele vergoeding. “Voor miljonairs is dit wel heel karig,” aldus Nadège.

Een rol voor de amusementsfactor

In 2019 maakten de Meilandjes Nadège onderdeel van hun show. Ze werd gepresenteerd als een integraal lid van het gezin, wat voor haar een enorme steun was in haar eenzame leven. Nadège genoot van haar werk en van het gevoel ergens bij te horen. Maar wat ze niet wist, was dat dit alles vooral bedoeld was voor de amusementswaarde van de serie.

Toen de familie besloot terug te keren naar Nederland, stuurden ze Nadège naar huis. Ze kreeg doorbetaald, maar dat had niets met financiële overwegingen te maken. Volgens Nadège wilden de Meilandjes simpelweg van haar af. “Ze hadden geen zin meer in me,” vertelt ze in Shownieuws. Dit kwam hard aan. “Ik dacht dat ik onderdeel was van een gezin, maar uiteindelijk was ik gewoon een pion in hun tv-show.”

Minimale vergoedingen

Nadège werd sinds haar ontslag nog twee keer gevraagd voor opnames in het programma. Maar de vergoedingen hiervoor waren allesbehalve royaal. “Toen ze me in Frankrijk bezochten voor tien minuten opnames, kreeg ik slechts 100 euro,” vertelt Nadège. “Ik voelde me echt in de zeik genomen.”

Een andere keer reisde Nadège naar Nederland om deel te nemen aan een opname. Daarvoor kreeg ze iets meer dan duizend euro. Hoewel dit bedrag iets hoger was, blijft het in schril contrast staan met het enorme succes van de Meilandjes. “Ze hebben miljoenen verdiend met het programma, maar voor mij voelde het alsof ik nauwelijks iets waard was,” zegt ze.

Daarnaast benadrukt Nadège dat haar contact met de familie volledig is verdwenen. “Ik heb Erica een bericht gestuurd toen ik hoorde dat ze gezondheidsproblemen had, maar ik kreeg geen antwoord. Het lijkt alsof ze niets meer met mij te maken willen hebben.”

Evert Santegoeds: “Een pijnlijk verhaal”

Privé-hoofdredacteur Evert Santegoeds sprak bij Shownieuws over de situatie van Nadège. Hij noemt haar verhaal “niet zo leuk” en benadrukt hoe belangrijk ze was voor de Meilandjes tijdens de beginjaren van hun programma. “Nadège was de lieve schat uit Frankrijk die hen door allerlei chaotische situaties hielp. Ze voelde zich echt opgenomen in de familie,” zegt Evert.

“Maar toen de familie besloot het kasteel te verkopen en terug te keren naar Nederland, werd Nadège keihard aan de kant gezet. Ze kwam letterlijk tussen wal en schip terecht.”

Evert wijst erop dat Nadège niet de enige huishoudster is die slecht behandeld lijkt te zijn. Ook hun eerdere huishoudster, een vriendin van de familie, vertrok met stille trom. “Het is een patroon bij de Meilandjes: medewerkers worden ingezet zolang ze nuttig zijn voor het programma, maar zodra ze niet meer nodig zijn, worden ze zonder pardon aan de kant geschoven,” aldus Evert.

“Karig voor miljonairs”

De beperkte vergoedingen die Nadège heeft ontvangen, staan haaks op het succes van de Meilandjes. Chateau Meiland was jarenlang een kijkcijferhit en bracht de familie miljoenen op. Volgens Evert is het begrijpelijk dat Nadège zich genept voelt. “Ze heeft 100 euro gekregen voor een opname in Frankrijk en iets meer dan 1000 euro om naar Nederland te komen. Dat is voor een familie die inmiddels miljonair is wel héél karig.”

Bovendien raakt het niet alleen haar portemonnee, maar ook haar emotionele welzijn. Nadège dacht dat ze echt een band had opgebouwd met de familie, maar dat bleek slechts schijn. “Ze voelt zich gebruikt voor de show, en ik denk dat veel kijkers haar gevoel wel begrijpen,” besluit Evert.

Nadège’s kant van het verhaal

Voor Nadège blijft het een pijnlijk hoofdstuk. Waar ze ooit dacht een nieuwe familie gevonden te hebben, bleef ze uiteindelijk met lege handen achter. Haar verhaal roept vragen op over de ethiek van reality-tv en hoe deelnemers of medewerkers worden behandeld. Nadège benadrukt dat ze geen contact meer heeft met de Meilandjes, ondanks haar pogingen om op een vriendelijke manier contact te zoeken.

Het contrast tussen haar ervaringen en het luxeleven van de Meilandjes is schrijnend. Terwijl de familie profiteerde van het enorme succes van het programma, bleef Nadège achter met minimale vergoedingen en een gevoel van afwijzing.

Kritiek op de Meilandjes

De kritiek op de Meilandjes blijft groeien. Het verhaal van Nadège werpt een schaduw over hun imago als warme, gastvrije familie. Hoewel ze zichzelf presenteren als sympathiek en open, toont dit verhaal een andere kant. Het roept vragen op over hoe zij omgaan met de mensen die ooit dicht bij hen stonden.

Voor veel kijkers blijft de vraag onbeantwoord: hadden de Meilandjes meer kunnen doen om Nadège fatsoenlijk te behandelen? Of is dit simpelweg de harde realiteit van een succesvolle tv-show waarin persoonlijke relaties op de tweede plaats komen?

Eén ding is zeker: Nadège zal altijd herinnerd worden als een belangrijk onderdeel van het begin van het Chateau Meiland-succes. Maar voor haar persoonlijk blijft het een bitter verhaal, waarin een gevoel van familie uiteindelijk niets meer bleek dan een televisie-illusie.

Actueel

Enorm grote zorgen om Sam Bettens

Avatar foto

Published

on

Sam Bettens bezorgd over mensenrechten in de VS: “Wat als jonge mensen dit normaal gaan vinden?”

De Verenigde Staten maken momenteel een periode door waarin mensenrechten voor minderheidsgroepen onder druk staan. Die ontwikkeling baart velen zorgen – ook Sam Bettens, de Belgische zanger die al jarenlang in de VS woont. Hoewel hij persoonlijk nog weinig directe gevolgen ervaart, ziet hij de politieke koers in het land met lede ogen aan. Vooral de gevolgen voor jongeren en kwetsbare groepen houden hem bezig.

Tijdens een openhartig interview in het radioprogramma Spijkers met Koppen op NPO Radio 2 sprak Bettens zich uit over zijn groeiende ongerustheid. Als transman voelt hij zich nauw betrokken bij de recente ontwikkelingen, waarbij vooral de retoriek vanuit de politiek hem raakt.

Nieuwe realiteit sinds politieke machtswisseling

De aanleiding voor zijn zorgen is de koers die de Amerikaanse overheid sinds de verkiezingen is ingeslagen. Sinds het aantreden van een nieuwe president zijn er maatregelen genomen die de rechten van transgender personen beperken. Dat gaat van wetgeving tot publieke uitspraken, die volgens Bettens een klimaat creëren waarin uitsluiting en onbegrip worden genormaliseerd.

Een van de maatregelen die tot veel ophef heeft geleid, is het besluit om transpersonen uit te sluiten van het Amerikaanse leger. Ook zijn er voorstellen gedaan om trans vrouwen onder te brengen in mannengevangenissen, en om transgender sporters te weren van internationale sportevenementen, waaronder de Olympische Spelen. Volgens critici gaat het hier niet alleen om beleidskeuzes, maar om een bredere boodschap: deze mensen zouden er volgens de politiek “niet mogen zijn”.

Voor Sam Bettens, die zich jarenlang heeft ingezet voor meer begrip en acceptatie rondom genderidentiteit, voelt dit als een forse stap terug. “Ik ben er niet immuun voor,” zegt hij in het interview. “Het raakt me, ook al had ik niet verwacht dat het me zó zwaar zou vallen.”

Wonen in een progressieve staat

Sam Bettens woont in Californië, een staat die bekendstaat om haar vooruitstrevende wetgeving en tolerante klimaat. Daardoor merkt hij in het dagelijks leven voorlopig nog weinig van de politieke maatregelen die op federaal niveau worden doorgevoerd. Toch neemt dat zijn bezorgdheid niet weg. Integendeel – hij vreest vooral voor mensen in minder veilige staten, waar de nieuwe koers sneller en harder gevoeld wordt.

“Persoonlijk voel ik me nog beschermd. Maar ik ben vooral bang voor jonge mensen, en voor transpersonen die in conservatievere staten wonen,” vertelt hij. “Wat doet het met hen als de hoogste politieke leider openlijk zegt dat ze er niet mogen zijn?”

De kracht – en het gevaar – van woorden

Voor Bettens is het niet alleen de wetgeving die zorgwekkend is, maar ook de toon waarop over LGBTQ+-personen wordt gesproken. Hij benoemt expliciet de impact van taal en het voorbeeld dat leiders stellen. “Woorden hebben kracht,” zegt hij. “Als jonge mensen horen dat de president zegt dat transpersonen niet mogen meedoen of bestaan, dan kan dat hun beeld van normaal gedrag compleet veranderen.”

Die taalgebruik kan volgens hem leiden tot onverdraagzaamheid en zelfs tot discriminatie op straat, in scholen en op de werkvloer. “Als iemand met zo’n invloed dingen zegt die uitsluiten of ontkennen, dan krijgen anderen het idee dat zij dat ook mogen doen. En dan wordt het gevaarlijk.”

Een stem van ervaring

Sam Bettens heeft zelf een lange weg afgelegd in zijn persoonlijke zoektocht naar identiteit en aanvaarding. Zijn coming-out als transman in 2019 maakte veel los, zowel in België als internationaal. Sindsdien gebruikt hij zijn bekendheid om zich uit te spreken over thema’s als gelijkheid, respect en mentale gezondheid.

Juist vanwege die achtergrond komt het huidige politieke klimaat harder binnen. “Ik heb geleerd mezelf te aanvaarden. Maar nu hoor ik opnieuw dat ik volgens sommigen niet besta. En dat komt aan. Meer dan ik dacht.”

Zijn openheid is voor veel mensen een bron van herkenning en steun. Toch benadrukt hij dat hij vooral spreekt vanuit zijn bezorgdheid voor anderen. “Ik red me wel. Maar ik denk aan al die jongeren die nog middenin hun worsteling zitten. Zij hebben een veilige omgeving nodig – en dat dreigt nu af te brokkelen.”

Hoop en verbinding blijven nodig

Ondanks de zorgen blijft Bettens geloven in de kracht van verbondenheid en het belang van blijven spreken. In het interview roept hij op tot dialoog, tot empathie en tot het erkennen van ieders bestaansrecht. “Wat we nodig hebben, is een samenleving waarin je mag zijn wie je bent. Waar jongeren niet hoeven te twijfelen of hun gevoel er mag zijn.”

Daarvoor is volgens hem niet alleen politiek leiderschap nodig, maar ook moed van gewone mensen. “We moeten blijven opkomen voor elkaar. Dat begint in de klas, op de werkvloer, aan de keukentafel. Daar kunnen we het verschil maken.”

Tot slot

De woorden van Sam Bettens zijn geen politiek manifest, maar een persoonlijke reflectie op een veranderend klimaat. Zijn boodschap is helder: wees waakzaam, wees empathisch en wees een veilige haven voor wie het nodig heeft. Want wat vandaag gezegd wordt door een leider, kan morgen invloed hebben op het leven van een kind dat zoekt naar wie het is.

In een wereld die snel verandert, en waar debatten vaak fel en gepolariseerd zijn, blijft zijn stem een warme, menselijke herinnering aan wat echt telt: erkenning, veiligheid en de vrijheid om jezelf te zijn.

Continue Reading