BN’ers
Martijn Krabbé richt zich naar gezin: “Sorry dat ik jullie dit aan doe” 💔😔
Het is een verschrikkelijke dag voor Martijn Krabbé en zijn gezin. De geliefde presentator heeft vandaag onthuld dat hij lijdt aan uitgezaaide longk*nker en niet meer beter zal worden. Dit hartverscheurende nieuws heeft een enorme impact op zijn familie, vrienden en fans. Martijn’s openheid over zijn situatie raakt velen, maar legt vooral een diepe emotionele last op zijn gezin.
De Impact op Zijn Dochter Michelle
Het nieuws dat Martijn niet meer beter zal worden, heeft zijn dochter Michelle volledig uit balans gebracht. In een emotioneel interview met LINDA vertelt ze hoe haar leven compleet op zijn kop staat sinds de diagnose van haar vader.
“Ik krijg er stress van om te ver in de toekomst te kijken en me af te vragen welke momenten hij nog gaat meemaken. Dat diner? Mijn bruiloft? Mijn eerste kind? Het lijkt me verschrikkelijk wanneer mijn kinderen hem niet zullen leren kennen,” deelt Michelle.
Deze gedachten maken het voor haar moeilijk om te genieten van de tijd die ze nu samen hebben. Ze wordt constant geconfronteerd met de onzekerheid en het onvermijdelijke verlies. “Ik kan volschieten van alles wat we niet meer samen gaan meemaken,” zegt ze met tranen in haar ogen.
Martijn’s Schuldgevoel
Martijn reageert emotioneel op de uitspraken van zijn dochter en geeft aan dat hij worstelt met een diep schuldgevoel. “Er is een onuitsprekelijk verdriet dat op je wacht. Ik voel me er heel schuldig over dat ik jullie dit aandoe,” zegt hij in tranen. Deze woorden hebben veel mensen geraakt en benadrukken de liefdevolle en hechte band binnen het gezin.
Hoewel Martijn zich schuldig voelt, begrijpen velen dat hij geen controle heeft over zijn z!ekte. Zijn schuldgevoel tekent echter de radeloosheid en machteloosheid die vaak gepaard gaan met een diagnose als deze. Het laat zien hoe groot zijn liefde is voor zijn gezin en hoe zwaar het is om hen achter te laten.
De Reactie van de Publiek
De emotionele openheid van Martijn en zijn gezin heeft tot een golf van reacties geleid. Velen hebben hun medeleven en steun betuigd via sociale media.
“Martijn hoeft zich absoluut niet schuldig te voelen. Hij heeft dit niet gekozen en draagt deze last al zwaar genoeg,” schrijft een fan op Twitter. Een ander voegt toe: “Het toont hoe groot zijn hart is en hoe belangrijk zijn gezin voor hem is.”
Veel mensen prijzen Martijn’s moed om zijn verhaal te delen en zien hem als een inspiratiebron voor anderen die worstelen met een vergelijkbare situatie. Zijn woorden hebben een diepgaande impact gehad op iedereen die zich in zijn verhaal herkent.
Een Onzekere Toekomst
Voor Michelle en de rest van het gezin is de toekomst onzeker en beangstigend. Michelle worstelt met het idee dat haar vader mogelijk belangrijke mijlpalen in haar leven niet meer zal meemaken.
“Ik word binnenkort 21 en ik keek er al jaren naar uit om dat te vieren met een groot diner. Maar nu vraag ik me af of hij daar nog bij kan zijn,” zegt ze. Haar woorden weerspiegelen de pijn en het verdriet van een dochter die zich probeert voor te bereiden op een toekomst zonder haar vader.
De Kracht van Familie
Te midden van het verdriet en de onzekerheid vindt het gezin troost in hun hernieuwde band. Michelle vertelt dat haar relatie met haar vader, na een periode van afstand door de scheiding van haar ouders, sterker is geworden.
“We hadden altijd al een sterke band, maar na de scheiding heb ik me een tijdje tegen hem afgezet. Nu is die band helemaal terug. Ik waardeer elk moment dat we samen hebben, ook al maakt het me verdrietig dat we niet alles samen kunnen beleven.”
Deze hernieuwde verbinding biedt het gezin steun in deze moeilijke tijd. Het benadrukt de waarde van liefde en samenzijn, zelfs in de meest uitdagende omstandigheden.
Een Boodschap van Steun
Langs deze weg willen we Martijn en zijn gezin veel kracht toewensen. Hun verhaal is een krachtige herinnering aan de kwetsbaarheid van het leven en het belang van familie en verbinding. Martijn’s openheid over zijn z!ekte en zijn liefde voor zijn gezin hebben velen geraakt en laten zien hoe belangrijk het is om in moeilijke tijden steun te zoeken en te bieden.
Er zijn geen woorden die het verdriet volledig kunnen wegnemen, maar de enorme steun en liefde van vrienden, familie en fans zullen hopelijk een bron van kracht zijn voor Martijn en zijn dierbaren.
Actueel
Onze gedachten zijn momenteel bij de Wim Kieft (63): “Kan niet meer lopen”
Waar hij jarenlang tegenstanders te slim af was met zijn scherpe inzicht, koelbloedige afwerking en onmiskenbare flair, bevindt Wim Kieft (63) zich nu in een strijd die niets met voetbal te maken heeft. De voormalige topspits, tegenwoordig geliefd om zijn droge humor en rake observaties in podcasts en talkshows, is al wekenlang volledig uit de roulatie. Wat begon als een ogenschijnlijk routineuze ingreep aan zijn kunstknie, groeide uit tot een zwaar, pijnlijk en vooral onzeker medisch traject dat zijn leven tijdelijk volledig op zijn kop zet.
Van geplande operatie naar medische nachtmerrie
De afwezigheid van Wim Kieft bleef niet onopgemerkt. Trouwe luisteraars van de populaire podcast Kieft, Jansen & Van Egmond merkten al snel dat zijn stem ontbrak. Aanvankelijk werd gedacht aan een korte herstelperiode. Collega Michel van Egmond liet destijds weten dat Wim “door zijn kunstknie was gezakt” en geopereerd moest worden. Het klonk als een technisch probleem met een voorspelbare oplossing: operatie, revalidatie, terugkeer.
Maar zo liep het niet.
In een openhartig interview met Story vertelt Kieft hoe snel de situatie verslechterde. “In het begin leek het allemaal mee te vallen,” legt hij uit. “Bij de eerste operatie hebben ze iets hersteld en een week later kon ik alweer een beetje lopen. Ik dacht: oké, dit valt mee.” Die hoop bleek van korte duur.
Infectie zet alles op scherp
Kort na de eerste ingreep sloeg het noodlot toe. Kieft kreeg te maken met een ernstige infectie in de knie, een complicatie die bij dit soort operaties zeldzaam is, maar wel extreem ingrijpend kan zijn. “Toen begon de ellende pas echt,” vertelt hij. “Ik moest opnieuw onder het mes. En die tweede operatie… dat was echt heftig.”
De pijn was intens en langdurig. “Dagenlang ondragelijk,” zegt hij zonder omwegen. “Daar word je niet bepaald een leuk mens van.” De man die bekendstaat om zijn relativerende humor en nuchtere kijk op het leven, geeft toe dat deze periode mentaal minstens zo zwaar was als fysiek.
Van zelfstandigheid naar volledige afhankelijkheid
Na de tweede operatie volgde geen herstel thuis, maar een verblijf in een revalidatiecentrum. En daar werd pas echt duidelijk hoe ingrijpend de situatie was. “Ik kan niet lopen. Ik kan niks,” zegt Kieft eerlijk. “Je bent ineens volledig afhankelijk. Dat is misschien wel het moeilijkste van alles.”
Voor iemand als Wim Kieft, die zijn hele leven gewend is geweest om op eigen benen te staan – letterlijk en figuurlijk – is dat een enorme klap. Als voetballer vocht hij zijn duels zelf uit. Later vocht hij openlijk tegen persoonlijke demonen en kwam daar sterker uit. Maar nu is hij gedwongen tot wachten, rust houden en accepteren dat hij het tempo niet bepaalt.
Leven op antibiotica en onzekerheid
De infectie maakt het herstel onvoorspelbaar. Kieft slikt momenteel zware antibiotica en leeft met de voortdurende angst dat de infectie terugkeert. “Je hoopt elke dag dat het rustig blijft,” vertelt hij. “Er zijn geen garanties. Dat maakt het mentaal slopend.”
Pas wanneer de wond volledig genezen is en de infectie definitief onder controle lijkt, kan hij beginnen aan de volgende fase: spieropbouw, mobiliteit, leren vertrouwen op zijn knie. Maar dat is toekomstmuziek. Voorlopig is het devies: afwachten.
Geduld als grootste tegenstander
Wie Wim Kieft kent, weet dat geduld niet per se zijn sterkste eigenschap is. Op het veld was hij een man van actie, timing en instinct. In de media is hij scherp, direct en ongefilterd. Juist daarom is deze fase zo confronterend.
“Je ligt letterlijk langs de zijlijn,” zo omschrijven mensen in zijn omgeving het. En dat beeld raakt. Terwijl zijn podcastcollega’s doorgaan, de voetbalwereld doordraait en het leven buiten het revalidatiecentrum verdergaat, moet Kieft accepteren dat hij even geen rol kan spelen.
Volgens ingewijden is hij geen makkelijke patiënt. Niet omdat hij ondankbaar is, maar omdat hij worstelt met het verlies van controle. Afhankelijk zijn van verpleegkundigen, schema’s, medische beslissingen – het staat haaks op wie hij altijd is geweest.
Een andere strijd dan op het veld
Toch is deze strijd fundamenteel anders dan alles wat hij eerder meemaakte. Er is geen tegenstander die je kunt lezen, geen tactiek die je kunt aanpassen. Alleen tijd, discipline en hoop.
“Het is geen kwestie van doorbijten en doorgaan,” zegt een bekende van hem. “Het is juist leren om níét te forceren. En dat is misschien wel de grootste uitdaging.”
Terugkeer onzeker, maar niet opgegeven
Wanneer Wim Kieft weer zal aanschuiven bij zijn podcast of op televisie, is volledig onduidelijk. Hij wil daar zelf geen voorspellingen over doen. “Eerst weer lopen,” klinkt het nuchter. “Dan zien we wel verder.”
Toch is er geen sprake van opgeven. Wie zijn levensverhaal kent, weet dat Kieft veerkrachtig is. Hij heeft in zijn leven al meerdere dalen gekend – sportief, persoonlijk en mentaal – en kwam daar telkens weer uit. Deze periode past in dat rijtje, al is het misschien wel een van de meest frustrerende.
Steun uit alle hoeken
Vanuit de voetbalwereld, de media en zijn vaste luisteraars stromen steunbetuigingen binnen. Collega’s laten weten hem te missen, fans spreken hun bewondering uit voor zijn openheid. Voor veel mensen is Kieft meer dan een oud-voetballer of podcaststem: hij is iemand die altijd eerlijk is, ook als het ongemakkelijk wordt.
Dat hij nu zo open spreekt over pijn, angst en afhankelijkheid, maakt indruk. Het toont een andere kant van de man die ooit moeiteloos scoorde in volle stadions.
Een gevecht dat hij wil winnen
Eén ding is duidelijk: Wim Kieft beschouwt dit als een gevecht dat hij wil winnen. Niet met bravoure, niet met grote woorden, maar stap voor stap. Met discipline, medische zorg en – hoe moeilijk ook – geduld.
Zijn grootste tegenstander is deze keer geen verdediger, geen criticus en geen innerlijke stem. Het is de tijd zelf.
En zolang hij die strijd voert, blijft de hoop levend dat hij ooit weer, op zijn eigen karakteristieke manier, zijn plek inneemt. Achter de microfoon. Aan tafel. Of gewoon weer stevig op zijn eigen benen.