Actueel
Martijn Krabbé open over ingrijpend moment in zijn leven
Martijn Krabbé heeft dinsdagavond bij RTL Tonight een van de meest openhartige interviews uit zijn carrière gegeven. Niet als presentator, maar als mens. Samen met zijn vrouw Deborah zat hij aan de keukentafel en sprak hij over zijn z!ekte, zijn angsten en de manier waarop hij probeert om het leven, ondanks alles, zo vol mogelijk te blijven leven. De 57-jarige televisiepersoonlijkheid kampt met een ongeneeslijke vorm van longk*nker met uitzaaiingen, een realiteit die zijn blik op alles voorgoed heeft veranderd.
Geen angst voor het einde, wel voor wat achterblijft
Wat direct opvalt in het gesprek, is de kalme manier waarop Martijn spreekt over iets wat voor veel mensen onuitspreekbaar is. Hij benadrukt dat zijn grootste angst niet ligt bij wat hem zelf te wachten staat, maar bij de mensen die hij straks moet achterlaten. Zijn vrouw Deborah en hun kinderen staan daarbij centraal.
“Mijn angst gaat eigenlijk altijd over hen,” vertelt hij. Vooral ’s nachts komen die gedachten hard binnen. “In de nacht ben je alleen. Dan is er geen afleiding, geen drukte, geen gesprekken. Dan kunnen zorgen zich opstapelen en kan ik echt wakker liggen.” Toch weigert Martijn om zich door die angst te laten verlammen. “Je wordt weer wakker, je staat op en je maakt er iets van. Elke dag telt.”
Leven met scherpte en dankbaarheid
Sinds duidelijk is dat genezing niet meer mogelijk is, leeft Martijn met een andere intensiteit. Hij noemt het confronterend, maar ook verhelderend. Waar het leven vroeger soms aan hem voorbij leek te razen, staat hij nu bewuster stil bij kleine momenten. “Je bent altijd bezig, altijd onderweg. En dan ineens word je gedwongen om te kijken. En dan zie je pas hoe mooi alles eigenlijk is.”
Die scherpte zit niet alleen in grote inzichten, maar juist in alledaagse dingen: samen ontbijten, een gesprek voeren zonder haast, lachen om kleine absurditeiten. Martijn spreekt over het belang van geen enkele dag als vanzelfsprekend te beschouwen. “Geen dag zomaar verspillen,” zegt hij resoluut. “Elke dag is er één.”
De wens om zijn gezin ‘goed’ achter te laten
Een terugkerend thema in het gesprek is Martijns diepe wens om zijn gezin zo goed mogelijk achter te laten. Hij weet dat hij hen niet kan behoeden voor verdriet, maar wil wel alles doen om hen zo sterk mogelijk te maken voor wat komt. “Ik zou ze het liefst gelukkig achterlaten,” zegt hij eerlijk. “Maar dat is misschien te veel gevraagd. Wat ik wel kan doen, is er nu zijn. Praten. Dingen zeggen die anders misschien nooit gezegd zouden worden.”
Die openheid typeert het gesprek aan tafel. Er is ruimte voor emotie, maar ook voor realisme. Martijn en Deborah vermijden grote woorden, maar laten zien hoe belangrijk eerlijkheid is, juist in moeilijke tijden.
Deborah als houvast in de nacht
Deborah speelt een cruciale rol in hoe Martijn met zijn z!ekte omgaat. Hij noemt haar zonder aarzeling zijn houvast. “Ik mag haar altijd wakker maken,” vertelt hij. “Ook midden in de nacht. Al is het elke nacht.” Deborah knikt en glimlacht. “Als dat geen echte liefde is,” zegt Martijn zacht.
Deborah bevestigt dat die gesprekken soms zwaar zijn, maar benadrukt dat ze proberen er niet in te blijven hangen. “We willen het leven zo normaal mogelijk blijven leven,” zegt ze. Dat betekent ook: blijven lachen, blijven plannen maken, blijven kijken naar wat wél kan.
Praten over het ondenkbare
Een van de meest aangrijpende momenten in het interview is wanneer Martijn vertelt dat hij samen met zijn familie zijn laatste rustplaats heeft uitgezocht. Dat klinkt zwaar, maar ook hier weet hij het verhaal te laden met menselijkheid en zelfs humor. Samen met zijn vader, Jeroen Krabbé, bezocht hij de plek waar hij uiteindelijk begraven zal worden.
“Het is misschien gek om te zeggen,” vertelt Martijn, “maar ik heb nog nooit zo gelachen.” Zijn vader maakte zelfs grapjes tijdens het regelen. “Hij vroeg of hij nog een annuleringsverzekering kon afsluiten.” Het moment was intens, maar ook verbindend. De plek ligt vast: naast zijn oma.
Humor als familietrek
Volgens Martijn zegt dat veel over zijn familie. “Mijn vader stond letterlijk met één been in mijn toekomstige graf en met het andere in het graf van zijn moeder,” vertelt hij. “En als je dan nog kunt lachen, dan kom je uit een heel bijzonder gezin.” Die combinatie van ernst en luchtigheid zit diep verankerd in wie ze zijn.
Het bezoek aan de begraafplaats werd zo geen moment van louter verdriet, maar ook van verbondenheid. “Ik dacht alleen maar: wat heb ik toch geweldige ouders,” zegt Martijn dankbaar.
Openheid als nalatenschap
Wat Martijn vooral wil nalaten, is geen groots statement, maar eerlijkheid. Hij praat openlijk met zijn kinderen, niet om hen bang te maken, maar om hen mee te nemen in wat er gebeurt. “Ik wil dat ze weten wat er speelt. Dat ze niet achteraf denken: had ik dit maar gevraagd, had ik dat maar gezegd.”
Die openheid geldt ook voor het publiek. Door zijn verhaal te delen, hoopt Martijn iets los te maken bij anderen. Niet medelijden, maar bewustwording. “Sta vaker stil,” lijkt hij te zeggen. “Niet pas als het moet.”
Geen slachtofferrol, wel kwetsbaarheid
Opvallend is dat Martijn zich nergens als slachtoffer neerzet. Hij ontkent de zwaarte niet, maar weigert zich erin te verliezen. Zijn toon is rustig, soms zelfs licht. Dat maakt het gesprek des te indringender. Het is geen televisie voor effect, maar een inkijk in hoe iemand probeert om waardig en bewust om te gaan met iets wat niemand ooit wil meemaken.
Dankbaarheid als rode draad
Aan het einde van het gesprek overheerst geen wanhoop, maar dankbaarheid. Voor zijn gezin. Voor zijn ouders. Voor de liefde die hij voelt en ontvangt. “We hebben er echt iets van gemaakt,” zegt hij over het bezoek aan zijn laatste rustplaats. Die zin lijkt symbool te staan voor hoe hij nu leeft: niet wegkijken, maar er iets van maken.
Martijn Krabbé laat met dit gesprek zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar kracht. Dat praten over angst niet betekent dat je opgeeft, maar dat je durft te leven met alles wat erbij hoort. En misschien is dat wel zijn grootste nalatenschap: laten zien dat zelfs in de moeilijkste fase van het leven ruimte blijft voor liefde, humor en betekenis.
Actueel
Bart De Wever schrikt als hij foto van zijn zoon ziet
Het leven van Bart De Wever staat al jaren in het teken van politiek, verantwoordelijkheid en een agenda die zelden leeg is. Als premier van België betekent dat voortdurend schakelen tussen vergaderingen, internationale contacten en binnenlandse dossiers. Toch blijft er, net als bij elke ouder, altijd ruimte voor zorgen die niets met politiek te maken hebben. Dat bleek onlangs toen De Wever een foto van zijn zoon onder ogen kreeg die hem even deed slikken.
Een druk leven tussen politiek en gezin
Het combineren van een toppositie in de politiek met een gezinsleven is zelden eenvoudig. Voor De Wever geldt dat misschien nog wel sterker dan voor velen. Zijn werk brengt lange dagen, onverwachte verplichtingen en veel publieke aandacht met zich mee. Momenten met het gezin zijn daardoor schaars en worden vaak bewust ingepland.
In interviews heeft hij vaker aangegeven dat hij probeert die balans zo goed mogelijk te bewaren. Ondanks de drukte blijft hij in de eerste plaats ook vader, iemand die net als andere ouders bezorgd kan zijn over wat zijn kinderen doen wanneer hij er niet bij is. Juist die herkenbaarheid maakt dit soort momenten menselijker dan het politieke beeld dat mensen meestal van hem zien.
Een foto die even doet schrikken
De aanleiding voor zijn reactie was een foto die hij zelf op sociale media deelde. Op het beeld is te zien hoe zijn zoon tijdens een skivakantie met zijn latten door de lucht zweeft na een sprong. Voor veel mensen is het een typische vakantiefoto: actie, plezier en een flinke dosis lef. Voor een vader voelt dat soms anders.
De Wever gaf toe dat hij even schrok toen hij de foto zag. Niet omdat er iets misging, maar omdat het precies het soort moment was waarvoor hij zijn zoon nog had gewaarschuwd. Zoals veel ouders had hij vooraf benadrukt dat voorzichtigheid belangrijk is en dat je je niet altijd moet laten meeslepen door vrienden of groepsdruk.
“Je zegt natuurlijk dat ze moeten opletten,” liet hij weten. “En dan krijg je twee dagen later zo’n foto doorgestuurd.” Het is een situatie die veel ouders zullen herkennen: het besef dat kinderen hun eigen grenzen opzoeken, ook als je ze liever iets rustiger ziet doen.
Jong zijn en grenzen verkennen
Skiën is voor veel jongeren een moment waarop vrijheid en avontuur samenkomen. Nieuwe pistes, vrienden om je heen en de drang om iets stoers te laten zien horen daar vaak bij. Voor ouders kan dat spannend zijn, zeker wanneer beelden daarvan via sociale media binnenkomen.
Volgens De Wever was het vooral de verrassing die hem raakte. Hij had zijn zoon immers nog aangespoord om het rustig aan te doen. Tegelijkertijd erkende hij dat het ook hoort bij opgroeien. Jongeren willen ontdekken, risico’s nemen en plezier maken, iets wat moeilijk volledig te sturen is — zelfs voor een premier.
Humor en relativering
Hoewel de eerste reactie er een van schrik was, klonk er ook duidelijk humor in zijn verhaal door. De foto liet immers vooral zien dat zijn zoon zich amuseerde en genoot van zijn vakantie. Uiteindelijk overheerst bij veel ouders het besef dat zulke momenten onderdeel zijn van het groter worden.
De Wever lijkt dat ook zo te zien. De foto werd niet verwijderd, maar juist gedeeld, alsof hij wilde laten zien dat achter de politieke functie ook gewoon een vader schuilgaat die soms verrast wordt door de avonturen van zijn kinderen.
Het menselijke gezicht van een politicus
In de politiek draait het vaak om dossiers, cijfers en besluiten. Persoonlijke momenten zoals deze laten een andere kant zien. Ze herinneren eraan dat publieke figuren buiten hun werk dezelfde ervaringen hebben als anderen: zorgen om hun kinderen, kleine schrikmomenten en daarna weer relativering.
Dat menselijke aspect zorgt er vaak voor dat mensen zich makkelijker kunnen herkennen in iemand die normaal vooral in een formele rol zichtbaar is. Het verhaal over de skilatten zegt uiteindelijk minder over politiek en meer over ouderschap — een universeel thema dat iedereen begrijpt.
Een vaderlijke reactie
De reactie van De Wever werd online vooral met begrip ontvangen. Veel ouders reageerden dat ze hetzelfde zouden voelen als ze zo’n foto kregen toegestuurd. Eerst de schrik, daarna de glimlach. Want zolang alles goed afloopt, blijft vooral het plezier van het moment hangen.
Het laat zien dat zelfs in een leven vol verantwoordelijkheden ruimte blijft voor gewone, herkenbare situaties. Een foto, een sprong in de sneeuw en een vader die zich even zorgen maakt — het zijn kleine momenten die het grote politieke leven ineens dichtbij brengen.
Genieten blijft centraal staan
Uiteindelijk gaf De Wever ook aan dat hij vooral blij is dat zijn zoon het naar zijn zin heeft. Vakanties zijn er immers om te ontspannen en herinneringen te maken. Dat daarbij soms grenzen worden opgezocht, hoort bij jong zijn.
Voor de premier was het dus vooral een reminder dat je als ouder niet alles in de hand hebt. Kinderen groeien op, maken hun eigen keuzes en beleven hun eigen avonturen. En soms betekent dat dat je als vader even schrikt van een foto — om daarna toch trots te zijn dat ze hun eigen weg durven te gaan.
Zo werd een simpele vakantiefoto onverwacht een klein inkijkje in het privéleven van een van de bekendste politici van België. Niet als premier, maar als vader die, net als velen, leert dat loslaten soms net zo belangrijk is als beschermen.