Actueel
LLDL-Teun vindt dat vrouwen grenzen moeten krijgen in een relatie: ‘Je mag niet uitgaan!’
Wanneer je je inschrijft voor Lang Leve de Liefde (LLDL), hoop je uiteraard je prins of prinses op het witte paard te vinden. Voor sommige deelnemers betekent dat een slanke blonde vrouw met opvallende kenmerken of een man met een gespierd lichaam en strakke kaaklijn. Anderen zoeken juist iemand met wie ze diepgaande gesprekken kunnen voeren, en weer anderen willen een partner die zij kunnen ‘beschermen’.
De programmamakers doen hun best om kandidaten te koppelen op basis van hun wensen en voorkeuren. Dus als jij bijvoorbeeld Teun heet en een vrouw zoekt die niet graag uitgaat omdat ze dat als ‘emotioneel vreemdgaan’ beschouwt, dan gaan ze blijkbaar op zoek naar precies zo’n persoon.
Wat Is ‘Emotioneel Vreemdgaan’?
Niemand vindt het leuk om bedrogen te worden in een relatie. Toch verschilt de definitie van vreemdgaan van persoon tot persoon. Voor sommigen betekent het letterlijk fysiek contact met een ander, terwijl anderen vinden dat uitgaan met vrienden of vriendinnen al over de grens gaat. Hoewel veel mensen simpelweg plezier maken tijdens een avondje stappen, zijn er ook mensen die daar anders over denken. Een goed voorbeeld daarvan is Teun.
Teun en Zijn Grenzen in een Relatie
Hoewel we niet zeker weten of deze deelnemer echt Teun heet, noemen we hem zo omdat we zijn naam nergens kunnen vinden en hij ‘op een Teun lijkt’. In de aflevering waarin hij verschijnt, heeft hij een date met een charmante vrouw die werkzaam is in de uitgaanswereld. Ondanks haar werk geeft ze aan zelf niet uit te gaan, omdat ze dat beschouwt als ‘emotioneel vreemdgaan’.
Dat is een interessante opvatting en een die al snel als muziek in de oren klinkt voor Teun. Zijn visie op relaties blijkt echter nog veel verder te gaan dan alleen de kwestie van uitgaan. Teun deelt namelijk dat hij vindt dat vrouwen “hun ding moeten blijven doen in een relatie, maar er zijn wel grenzen.” Hoewel grenzen in een relatie normaal zijn, wekt zijn toon en manier van formuleren op zijn minst enige vraagtekens op.
Jaloezie of Bescherming?
Wat Teun vervolgens zegt, maakt het gesprek alleen maar ongemakkelijker. Volgens hem bestaat jaloezie niet; het is simpelweg een ander woord voor ‘beschermend zijn’. Deze interpretatie van jaloezie is bijzonder, want waar ligt de grens tussen zorgzaamheid en controle?
Zijn date lijkt zich steeds ongemakkelijker te voelen naarmate Teun verder spreekt. Haar gezichtsuitdrukking verraadt dat ze wellicht spijt krijgt van haar deelname aan Lang Leve de Liefde. Het moment waarop Teun zijn opvattingen deelt, laat een duidelijke spanning ontstaan. Zijn date lijkt te beseffen dat ze in een situatie terecht is gekomen waar ze zich niet prettig bij voelt.
Rode Vlaggen?
Hoewel het idee van ‘beschermen’ in een relatie op het eerste gezicht liefdevol kan klinken, kan het in sommige gevallen ook een teken zijn van controlerend gedrag. De uitspraken van Teun roepen vragen op over zijn visie op relaties en de manier waarop hij denkt dat een gezonde relatie zou moeten functioneren.
Zijn date lijkt steeds minder enthousiast te worden naarmate het gesprek vordert. Misschien hoopt ze dat het diner snel ten einde komt of dat er een manier is om subtiel aan de situatie te ontsnappen.
Conclusie: Vlucht of Blijf?
Of Teun uiteindelijk de juiste match voor haar is, blijft de vraag. Eén ding is echter zeker: hij heeft indruk gemaakt, zij het niet per se in de positieve zin. Zijn ideeën over jaloezie en bescherming roepen discussie op en zetten kijkers aan het denken over wat gezonde grenzen in een relatie werkelijk betekenen.
Voor zijn date lijkt de situatie inmiddels duidelijk: het wordt tijd om haar koffers te pakken en een andere weg in te slaan. Misschien is er elders iemand die beter bij haar past, iemand die minder ‘beschermend’ en meer begripvol is.
Wat denk jij? Heeft Teun een punt of is dit een geval waarin het verstand het overneemt en het tijd is om te rennen?
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.