Actueel
LLDL-Teun vindt dat vrouwen grenzen moeten krijgen in een relatie: ‘Je mag niet uitgaan!’
Wanneer je je inschrijft voor Lang Leve de Liefde (LLDL), hoop je uiteraard je prins of prinses op het witte paard te vinden. Voor sommige deelnemers betekent dat een slanke blonde vrouw met opvallende kenmerken of een man met een gespierd lichaam en strakke kaaklijn. Anderen zoeken juist iemand met wie ze diepgaande gesprekken kunnen voeren, en weer anderen willen een partner die zij kunnen ‘beschermen’.
De programmamakers doen hun best om kandidaten te koppelen op basis van hun wensen en voorkeuren. Dus als jij bijvoorbeeld Teun heet en een vrouw zoekt die niet graag uitgaat omdat ze dat als ‘emotioneel vreemdgaan’ beschouwt, dan gaan ze blijkbaar op zoek naar precies zo’n persoon.
Wat Is ‘Emotioneel Vreemdgaan’?
Niemand vindt het leuk om bedrogen te worden in een relatie. Toch verschilt de definitie van vreemdgaan van persoon tot persoon. Voor sommigen betekent het letterlijk fysiek contact met een ander, terwijl anderen vinden dat uitgaan met vrienden of vriendinnen al over de grens gaat. Hoewel veel mensen simpelweg plezier maken tijdens een avondje stappen, zijn er ook mensen die daar anders over denken. Een goed voorbeeld daarvan is Teun.
Teun en Zijn Grenzen in een Relatie
Hoewel we niet zeker weten of deze deelnemer echt Teun heet, noemen we hem zo omdat we zijn naam nergens kunnen vinden en hij ‘op een Teun lijkt’. In de aflevering waarin hij verschijnt, heeft hij een date met een charmante vrouw die werkzaam is in de uitgaanswereld. Ondanks haar werk geeft ze aan zelf niet uit te gaan, omdat ze dat beschouwt als ‘emotioneel vreemdgaan’.
Dat is een interessante opvatting en een die al snel als muziek in de oren klinkt voor Teun. Zijn visie op relaties blijkt echter nog veel verder te gaan dan alleen de kwestie van uitgaan. Teun deelt namelijk dat hij vindt dat vrouwen “hun ding moeten blijven doen in een relatie, maar er zijn wel grenzen.” Hoewel grenzen in een relatie normaal zijn, wekt zijn toon en manier van formuleren op zijn minst enige vraagtekens op.
Jaloezie of Bescherming?
Wat Teun vervolgens zegt, maakt het gesprek alleen maar ongemakkelijker. Volgens hem bestaat jaloezie niet; het is simpelweg een ander woord voor ‘beschermend zijn’. Deze interpretatie van jaloezie is bijzonder, want waar ligt de grens tussen zorgzaamheid en controle?
Zijn date lijkt zich steeds ongemakkelijker te voelen naarmate Teun verder spreekt. Haar gezichtsuitdrukking verraadt dat ze wellicht spijt krijgt van haar deelname aan Lang Leve de Liefde. Het moment waarop Teun zijn opvattingen deelt, laat een duidelijke spanning ontstaan. Zijn date lijkt te beseffen dat ze in een situatie terecht is gekomen waar ze zich niet prettig bij voelt.
Rode Vlaggen?
Hoewel het idee van ‘beschermen’ in een relatie op het eerste gezicht liefdevol kan klinken, kan het in sommige gevallen ook een teken zijn van controlerend gedrag. De uitspraken van Teun roepen vragen op over zijn visie op relaties en de manier waarop hij denkt dat een gezonde relatie zou moeten functioneren.
Zijn date lijkt steeds minder enthousiast te worden naarmate het gesprek vordert. Misschien hoopt ze dat het diner snel ten einde komt of dat er een manier is om subtiel aan de situatie te ontsnappen.
Conclusie: Vlucht of Blijf?
Of Teun uiteindelijk de juiste match voor haar is, blijft de vraag. Eén ding is echter zeker: hij heeft indruk gemaakt, zij het niet per se in de positieve zin. Zijn ideeën over jaloezie en bescherming roepen discussie op en zetten kijkers aan het denken over wat gezonde grenzen in een relatie werkelijk betekenen.
Voor zijn date lijkt de situatie inmiddels duidelijk: het wordt tijd om haar koffers te pakken en een andere weg in te slaan. Misschien is er elders iemand die beter bij haar past, iemand die minder ‘beschermend’ en meer begripvol is.
Wat denk jij? Heeft Teun een punt of is dit een geval waarin het verstand het overneemt en het tijd is om te rennen?
Actueel
Opnieuw schokkend nieuws opgedoken over moeder Monique
Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.
Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid
Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.
Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.
Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen
Marc Trines had op dat moment
geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij
ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het
terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines
aan Story. “We
raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik
samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B
gebruiken.”
Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.
“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”
Die volgende dag kreeg Trines
plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik
naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”
Trines hoefde niet lang na te
denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij
verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd.
Van daaruit kunnen we verder kijken.”
Belangrijk detail: Denise
verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt
Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een
tijdelijke, eerlijke oplossing.”
Woede aan de andere kant van de lijn
Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.
“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”
De toon van het gesprek maakte
diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt
agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”
Volgens Trines probeerde
Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat
zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het
terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”
Medemenselijkheid versus loyaliteit
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.
“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”
Dat juist dát werd aangegrepen
als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk
reageerde.”
Angstige nachten in de caravan
Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.
“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”
Voor iemand die net emotioneel
is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een
vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”
Een situatie die verder gaat dan televisie
Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.
Voor Marc Trines bleef er
vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat
programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”
Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.
Publieke reacties en groeiende kritiek
Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.
Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.
Geen vrienden, geen agenda
Voor Trines is één ding
duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon
helpen.”
Of hij nog contact heeft met
Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu
vooral zijn leven weer op te pakken.”
Een wrange nasmaak
Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.
“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”
En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere
vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar
ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt
die eigenlijk?