Actueel
Leen Dendievel onthult waarom ze paniekaanvallen kreeg
Leen Dendievel openhartig over angst en paniekaanvallen: “Ik dacht dat ik ging sterven”
Actrice en schrijfster Leen Dendievel is voor veel televisiekijkers nog altijd een vertrouwd gezicht dankzij haar rol als Kaat in de populaire soap Thuis. Maar naast haar werk als actrice heeft ze de afgelopen jaren ook een andere missie ontwikkeld: open praten over mentale gezondheid.
In interviews en boeken deelt ze haar persoonlijke ervaringen met angst en paniekaanvallen. Daarmee hoopt ze anderen te helpen die met gelijkaardige gevoelens worstelen.
Volgens Dendievel wordt er nog te vaak gezwegen over emoties zoals angst, terwijl het juist belangrijk is om ze te begrijpen en bespreekbaar te maken.
Angst als waarschuwingssysteem
In een gesprek vertelde Dendievel dat angst op zichzelf niet altijd iets negatiefs is. Integendeel, volgens haar heeft angst een belangrijke functie.
Angst kan mensen namelijk helpen om alert te blijven en gevaarlijke situaties te herkennen.
“Angst helpt je om alert te zijn,” legt ze uit. Het is een natuurlijke reactie van het lichaam wanneer iets als bedreigend wordt ervaren.
Problemen ontstaan pas wanneer angst zich ontwikkelt tot paniek en het dagelijks leven begint te beïnvloeden.
Volgens Dendievel gebeurt dat vaker dan mensen denken.
Paniekaanvallen uit het niets
Zelf kreeg ze jaren geleden te maken met paniekaanvallen. Die ervaring kwam voor haar onverwacht en was bijzonder intens.
Tijdens zo’n aanval voelde ze plots dat haar lichaam niet meer reageerde zoals normaal.
Ze kreeg moeite om adem te halen, haar hart begon sneller te kloppen en haar lichaam ging in een soort alarmtoestand.
Op dat moment was ze er zelfs van overtuigd dat er iets ernstigs aan de hand was.
“Ik dacht echt dat ik ging sterven,” vertelde ze.
Voor mensen die nog nooit een paniekaanval hebben meegemaakt, kan het moeilijk zijn om te begrijpen hoe overweldigend dat gevoel kan zijn.
Het gevoel de controle te verliezen
Dendievel herinnert zich nog goed hoe het voelde toen de eerste paniekaanvallen begonnen.
Ze had het gevoel dat ze de controle over haar eigen lichaam kwijt was.
Dat gevoel kan bijzonder beangstigend zijn. Wanneer het lichaam plots reageert met hartkloppingen, duizeligheid of ademnood, lijkt het alsof er iets ernstig misgaat.
In werkelijkheid is een paniekaanval vaak een reactie van het lichaam op opgebouwde spanning of onverwerkte emoties.
Dat inzicht kreeg Dendievel pas nadat ze professionele hulp had gezocht.
Hulp zoeken bij een psycholoog
Toen de paniekaanvallen bleven terugkomen, besloot Dendievel hulp te zoeken bij een psycholoog.
Dat bleek een belangrijke stap.
Tijdens de gesprekken kwam naar voren dat haar angst mogelijk verbonden was met gebeurtenissen uit haar verleden.
Een van die gebeurtenissen was het verlies van haar vader toen ze zelf negentien jaar oud was.
Dat verlies had een grote impact op haar leven, maar ze had zichzelf nooit echt de tijd gegeven om het verdriet volledig te verwerken.
Een rouwproces dat nooit begon
Volgens Dendievel zat haar leven destijds zo vol met nieuwe ontwikkelingen dat ze nauwelijks stil stond bij haar verdriet.
Ze ging alleen wonen, bouwde aan haar carrière en probeerde vooruit te kijken.
Maar het rouwproces waar veel mensen doorheen gaan na een verlies, had ze nooit echt doorgemaakt.
“Het leven zat in de weg,” vertelde ze later.
Dat betekende niet dat het verdriet verdwenen was. Integendeel: emoties die niet verwerkt worden, kunnen later opnieuw naar boven komen.
Angst als signaal van onverwerkte emoties
Tijdens haar therapie begon Dendievel te begrijpen dat haar paniekaanvallen mogelijk verbonden waren met dat onverwerkte verdriet.
Het lichaam kan soms reageren op emoties die lange tijd onderdrukt zijn.
Angst kan dan een signaal worden dat er iets aandacht nodig heeft.
Voor Dendievel werd het duidelijk dat ze zichzelf moest toestaan om opnieuw stil te staan bij het verlies van haar vader.
Dat proces was niet eenvoudig, maar wel noodzakelijk om verder te kunnen.
Het belang van openheid
Door haar ervaringen begon Dendievel ook anders naar emoties te kijken.
Ze merkte dat veel mensen hun gevoelens proberen te verbergen of te negeren.
Volgens haar is dat een probleem in de samenleving.
“We steken emoties vaak weg,” zegt ze.
Maar wanneer gevoelens zoals angst of verdriet niet besproken worden, kunnen ze zich opstapelen en uiteindelijk leiden tot grotere problemen.
Daarom pleit ze ervoor om open te praten over mentale gezondheid.
Van actrice naar schrijfster
De ervaringen die ze zelf heeft meegemaakt inspireerden Dendievel om boeken te schrijven over angst en mentale gezondheid.
In haar boeken combineert ze persoonlijke verhalen met inzichten uit gesprekken met experts.
Het doel is niet alleen om haar eigen verhaal te vertellen, maar ook om lezers praktische handvatten te geven.
Veel mensen herkennen zich in de situaties die ze beschrijft.
Door haar openheid voelen lezers zich vaak minder alleen met hun eigen zorgen.
Herkenning bij het publiek
Sinds ze haar verhaal deelt, krijgt Dendievel regelmatig reacties van mensen die zich herkennen in haar ervaringen.
Sommigen vertellen dat ze zelf ook paniekaanvallen hebben meegemaakt.
Anderen zeggen dat ze dankzij haar verhaal voor het eerst durfden te praten over hun eigen gevoelens.
Dat soort reacties bevestigt voor haar hoe belangrijk het is om mentale gezondheid bespreekbaar te maken.
Angst hoeft niet verborgen te blijven
Volgens Dendievel is het belangrijk dat mensen begrijpen dat angst niet betekent dat iemand zwak is.
Het is een menselijke emotie die iedereen kan ervaren.
Door erover te praten, kan er meer begrip ontstaan.
En dat kan mensen helpen om sneller hulp te zoeken wanneer dat nodig is.
Een boodschap van hoop
Hoewel haar eigen ervaringen met paniekaanvallen zwaar waren, kijkt Dendievel vandaag anders naar die periode in haar leven.
Ze ziet het als een moment dat haar heeft geholpen om zichzelf beter te begrijpen.
Het leerde haar dat emoties aandacht nodig hebben en dat het belangrijk is om hulp te vragen wanneer iets te zwaar wordt.
Met haar boeken en interviews wil ze vooral één boodschap meegeven: niemand hoeft met angst alleen te blijven zitten.
Door erover te praten, kan er ruimte ontstaan voor begrip, herstel en groei.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.