Actueel
Lale Gül op vakantie maakt even een video en deelt dit met iedereen
Het kan je bijna niet zijn ontgaan, maar wie weinig televisie kijkt of sociale media grotendeels links laat liggen, moet soms even nadenken bij de naam Lale Gül. Toch is zij in slechts een paar jaar tijd uitgegroeid tot een van de meest besproken, bekritiseerde én bewonderde stemmen in het Nederlandse publieke debat. Haar naam roept vrijwel altijd reacties op, haar optredens zorgen voor discussie en haar mening blijft zelden zonder gevolgen. Of je haar nu volgt, vermijdt of fel bekritiseert: onopgemerkt blijft ze niet.
Een doorbraak die alles veranderde
De grote doorbraak van Lale Gül kwam in 2021 met haar autobiografische boek Ik ga leven. In dit werk beschrijft ze haar jeugd binnen een streng islamitisch gezin, de sociale en religieuze controle die haar leven bepaalde en de mentale worsteling die uiteindelijk leidde tot een radicale breuk met haar omgeving. Het boek is rauw, direct en persoonlijk, en spaart niemand – inclusief zichzelf.
Juist die openheid raakte een gevoelige snaar in Nederland. Voor veel lezers bood het boek herkenning en inzicht in een wereld die vaak verborgen blijft. Voor anderen voelde het confronterend, pijnlijk of zelfs provocerend. Het resultaat was een ongekend succes: Ik ga leven werd een bestseller en domineerde wekenlang de boekenlijsten. Maar de prijs die Gül voor dat succes betaalde, was hoog.
Bedreigingen en leven onder beveiliging
Na de publicatie werd Gül geconfronteerd met zware bedreigingen. Ze moest onderduiken en leefde lange tijd onder permanente beveiliging. Daarmee werd ze ongewild meer dan alleen schrijfster: ze groeide uit tot een symbool in het bredere debat over vrijheid van meningsuiting, religie, zelfbeschikking en integratie. Haar persoonlijke verhaal werd collectief bezit, ingezet door verschillende kampen om hun gelijk te onderstrepen.
Voor haar aanhangers staat Gül symbool voor moed, autonomie en het recht om los te breken uit beklemmende structuren. Voor critici is ze iemand die bewust provoceert en polariseert. Feit is dat haar verhaal een maatschappelijke discussie losmaakte die veel verder ging dan één boek. Het ging plots over grenzen, loyaliteit, cultuur en de vraag wie het recht heeft om zijn of haar verhaal te vertellen.
Een vaste waarde in het publieke debat
Sindsdien is Lale Gül een vaste gast in talkshows, podcasts en op opiniepagina’s. Ze schrijft columns voor De Telegraaf en staat bekend om haar scherpe, soms onverbloemde toon. Ze draait zelden om onderwerpen heen en schuwt stevige uitspraken niet. Neutraliteit is niet haar stijl, en juist dat maakt haar zo zichtbaar.
In een medialandschap waarin veel publieke figuren hun woorden zorgvuldig afwegen, kiest Gül nadrukkelijk voor directheid. Ze zegt wat ze denkt, ook als ze weet dat dat weerstand oproept. Dat levert haar applaus én kritiek op, soms tegelijkertijd. Wat opvalt: onverschilligheid roept ze zelden op. Zelfs mensen die haar verafschuwen, blijven luisteren, reageren of discussiëren.
Geen behoefte aan een hokje
Wat Gül onderscheidt, is haar weigering om zich te laten temmen door verwachtingen. Ze laat zich niet gemakkelijk in een politiek, cultureel of ideologisch hokje plaatsen. Ze is geen spreekbuis van een beweging, maar ook geen diplomaat. Haar boodschap komt voort uit persoonlijke overtuiging, niet uit strategie.
Die houding maakt haar voor sommigen inspirerend en voor anderen gevaarlijk. Ze past niet in het comfortabele midden en lijkt daar ook geen behoefte aan te hebben. In interviews benadrukt ze regelmatig dat ze liever eerlijk is dan geliefd. Dat maakt haar een constante factor in het debat, maar ook een doelwit.
Even weg uit de schijnwerpers
Op dit moment is de 28-jarige schrijfster even minder zichtbaar in de Nederlandse media. Niet vanwege een nieuw conflict of mediastorm, maar simpelweg omdat ze op vakantie is. Voor wie haar niet kan uitstaan, voelt dat misschien als een moment van rust. Talkshows draaien door, panels worden gevuld met andere stemmen en het publieke debat dendert verder.
Toch is Gül ook tijdens haar vakantie niet helemaal onzichtbaar. Via sociale media deelt ze af en toe korte inkijkjes in haar reis. Geen zware statements of scherpe columns, maar beelden die laten zien dat ze ook gewoon geniet van zon, vrijheid en afstand van de dagelijkse Nederlandse hectiek.
Het contrast dat blijft fascineren
Juist dat contrast maakt haar voor veel mensen interessant. Iemand die voortdurend in het centrum staat van maatschappelijke discussies, maar ook gewoon haar koffers pakt en vertrekt. Op een video staat ze voor de spiegel op haar vakantieadres. Geen boodschap, geen debat – alleen een moment van ontspanning.
Bij veel volgers roept dat dezelfde gedachte op: daar kun je beter zijn dan hier, even weg van regen, files en volle agenda’s. Misschien is dat ook een onbedoelde les in haar verhaal. Achter elk publiek figuur schuilt een mens dat af en toe afstand nodig heeft om op adem te komen.
Een blijvende invloed
Of je Lale Gül nu bewondert, bekritiseert of liever overslaat, één ding valt niet te ontkennen: ze heeft een blijvende stempel gedrukt op het Nederlandse publieke debat. Haar boek, haar columns en haar optredens hebben gesprekken op gang gebracht die nog lang niet zijn afgerond. Thema’s als vrijheid, religie en identiteit blijven actueel, en haar stem klinkt daarin nog altijd door.
Zelfs wanneer ze tijdelijk uit beeld is, blijft haar naam rondzingen. Dat is misschien wel de kern van haar invloed: ze heeft een positie verworven die niet afhankelijk is van constante zichtbaarheid. Ze vertegenwoordigt een houding – zeggen wat je denkt, ongeacht de gevolgen. En precies dát zorgt ervoor dat Lale Gül voorlopig niet uit het Nederlandse debat zal verdwijnen.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.