Actueel
KNMI geeft code rood af voor vier provincies: Hier gaat het vanavond spoken
Het voelt vandaag bijna misleidend rustig. Wie uit het raam kijkt, ziet af en toe zelfs de zon door het wolkendek breken. Straten ogen kalm, het winterlandschap lijkt stil te staan en veel mensen halen nog even opgelucht adem. Maar deze rust is tijdelijk. Meteorologen spreken van een klassieke stilte voor de storm. Vanaf vannacht en vooral morgen slaat het weer volledig om en wordt Nederland opnieuw geconfronteerd met een stevige winterimpuls. Op sommige plekken kan tot wel 15 centimeter sneeuw vallen.
Storm Goretti nadert vanuit het westen
De komst van storm Goretti hing al langer in de lucht. Gisteren werd duidelijk dat dit weersysteem via Engeland richting Nederland trekt. In de loop van de nacht bereikt de storm het noorden van het land, waarna de impact snel toeneemt. Het gaat om een actief lagedrukgebied dat koude en zachtere lucht met elkaar in botsing brengt — een combinatie die vaak zorgt voor intensieve neerslag.
Dat het om een serieuze situatie gaat, bleek vanmorgen al vroeg. Het KNMI riep de zogenoemde rayonhoofden bijeen voor overleg. Dat gebeurt alleen wanneer er sprake is van mogelijk ontwrichtend weer, waarbij regionale verschillen groot kunnen zijn en snelle besluitvorming nodig is.
Code oranje voor het noorden
Uit dat overleg is inmiddels duidelijkheid gekomen: voor meerdere regio’s wordt opgeschaald naar code oranje. Vanaf vannacht geldt deze waarschuwing voor Friesland, Drenthe, Groningen en het Waddengebied. Dat betekent dat de weersituatie daar als gevaarlijk wordt ingeschat en dat het weer naar verwachting grote impact kan hebben op het dagelijkse leven.
Code oranje wordt niet lichtvaardig afgegeven. Het gaat om omstandigheden die risico’s opleveren voor verkeer, infrastructuur en veiligheid. Inwoners van deze gebieden worden dan ook opgeroepen extra alert te zijn en reisbewegingen zo veel mogelijk te beperken.
Een krachtige depressie met twee gezichten
Volgens Weerplaza is storm Goretti een zogenoemde “krachtige depressie” die veel neerslag en relatief zachte lucht met zich meebrengt. Dat zorgt voor duidelijke verschillen binnen het land.
In het zuiden valt de neerslag in eerste instantie waarschijnlijk vooral als regen. Daar wordt tijdelijk zachtere lucht aangevoerd, waardoor sneeuw minder kans maakt. In het noorden is de lucht echter koud genoeg om sneeuw te laten vallen. In eerste instantie kan dat natte sneeuw zijn, maar naarmate de dag vordert en de kou terrein wint, gaat die neerslag steeds vaker over in droge sneeuw.
Tot 15 centimeter bovenop bestaande sneeuw
Vooral in het noorden kan de sneeuw zich snel opstapelen. Plaatselijk wordt rekening gehouden met hoeveelheden tot 15 centimeter. En dat is geen losse gebeurtenis: deze sneeuw komt bovenop de laag die er al ligt. Daardoor neemt de belasting op wegen, fietspaden en daken verder toe.
De combinatie van verse sneeuw en bestaande sneeuwlagen maakt dat het winterbeeld in korte tijd kan veranderen van schilderachtig naar problematisch. Vooral op secundaire wegen en in buitengebieden kan de situatie snel verslechteren.
Wind maakt het extra verraderlijk
Naast de sneeuw speelt ook de wind een grote rol. Die waait uit oostelijke richtingen en kan flink aantrekken. Volgens het KNMI vergroot dat de kans op sneeuwduinen en sneeuwjacht.
Sneeuwjacht ontstaat wanneer losse sneeuw door de wind wordt opgepakt en over het oppervlak wordt geblazen. Het zicht kan daardoor in korte tijd sterk verminderen. Wegen die er op het eerste gezicht schoon uitzien, kunnen plotseling volledig ondergesneeuwd raken. Dat maakt rijden verraderlijk, vooral op open stukken en dijken.
Slecht zicht en verkeersproblemen
Wie morgen de weg op moet, moet rekening houden met slecht zicht en gladheid. De combinatie van sneeuwval, wind en lage temperaturen kan zorgen voor gevaarlijke omstandigheden. Vooral in de gebieden met code oranje is de kans groot dat verkeer hinder ondervindt.
Automobilisten, vrachtverkeer en openbaar vervoer zullen naar verwachting te maken krijgen met vertragingen. Ook fietsers en voetgangers lopen extra risico door gladde en slecht zichtbare ondergrond.
Wat betekent code oranje eigenlijk?
Code oranje roept bij veel mensen vragen op. Waarom wordt die waarschuwing soms wel en soms niet afgegeven? Het KNMI benadrukt dat code oranje nooit zomaar wordt ingezet.
In 2025 werd code oranje tot nu toe vijf keer afgegeven. In 2024 gebeurde dat negen keer. Volgens een woordvoerster van het KNMI wordt daar zeer zorgvuldig mee omgegaan. “We geven het niet zomaar. Daar zijn we heel secuur mee. Als we het te vaak doen, ontstaat er inflatie. Dan denken mensen: daar heb je het KNMI weer.”
Waarschuwingen zijn geen verplichting
Hoewel code oranje een duidelijke waarschuwing is, blijft het uiteindelijk een advies. Het KNMI kan mensen nergens toe dwingen. De bedoeling is om risico’s inzichtelijk te maken, zodat mensen hun gedrag kunnen aanpassen.
Volgens de woordvoerster geeft het merendeel van de mensen gehoor aan zo’n waarschuwing. “Maar er zullen altijd mensen zijn die het negeren.” Ze realiseert zich ook dat dit vaak niet uit onwil gebeurt. “Er zijn mensen die gewoon naar hun werk moeten. Die hebben geen keuze.”
Begrip voor mensen die wél de weg op moeten
Juist die groep staat voor een lastige afweging. Niet iedereen kan thuisblijven of werk verplaatsen. Mensen in de zorg, logistiek, hulpdiensten en andere vitale sectoren moeten ook bij code oranje vaak gewoon aan de slag. Voor hen betekent het winterweer extra alertheid en aanpassing.
Het KNMI benadrukt dat code oranje vooral bedoeld is om bewustzijn te creëren. Wie echt de weg op moet, kan zich beter voorbereiden: extra reistijd, aangepast rijgedrag en het volgen van actuele informatie maken het verschil.
Vandaag nog rust, morgen omslag
Voor nu is het nog rustig. De zon laat zich zelfs af en toe zien, wat het contrast met wat eraan komt des te groter maakt. Maar die rust is bedrieglijk. Vanaf vannacht trekt storm Goretti het land binnen en morgen wordt het winterbeeld opnieuw stevig aangescherpt.
Sneeuw, wind en slecht zicht gaan het weerbeeld bepalen, vooral in het noorden. De komende 24 uur zijn daarmee cruciaal. Wie plannen heeft, doet er verstandig aan de weerberichten nauwlettend te volgen en waar mogelijk flexibel te zijn.
Winter is nog niet klaar
Eén ding is duidelijk: de winter is voorlopig nog niet klaar met Nederland. Na dagen van sneeuw en kou laat storm Goretti zien dat het seizoen zich nog steeds krachtig kan laten gelden. Voor sommigen betekent dat genieten van een wit landschap, voor anderen vooral doorbijten.
Hoe dan ook vraagt deze situatie om realisme en voorbereiding. Vandaag is het stil. Morgen laat de winter opnieuw van zich horen.
Actueel
Bart De Wever zegt wat geen enkele Belg wil horen: “De put is nog nooit zo groot en zo diep geweest”
Geen verzachting. Geen omweg. Geen belofte dat het wel zal meevallen. Met een paar zinnen heeft Bart De Wever een boodschap neergezet die harder aankwam dan veel Belgen hadden verwacht. Niet omdat ze volledig nieuw was, maar omdat ze zo onomwonden werd uitgesproken. Wat voor ons ligt, zo liet hij doorschemeren, is dieper en zwaarder dan ooit. Geen tijdelijke dip, geen storm die vanzelf overwaait, maar een structurele realiteit waar niet langer omheen kan worden gedraaid.
Een waarheid die niemand bestelt
Waar politici traditioneel proberen te kalmeren, koos De Wever voor het tegenovergestelde. Geen geruststellende woorden, geen zachte formuleringen. Hij sprak over structurele problemen, over schulden die zich jarenlang hebben opgestapeld en over politieke keuzes die telkens werden uitgesteld. Volgens mensen in zijn omgeving is dit geen plots inzicht, maar een conclusie die al langer rijpt.
“Dit is niet iets van gisteren,” klinkt het dichtbij hem. “Dit is jarenlang genegeerd.” Juist die zin raakt een gevoelige snaar. Want voor veel Belgen voelt het alsof problemen die ze al langer aanvoelen nu pas openlijk worden benoemd. Niet verhuld, niet verpakt, maar rauw en direct.
Een klap die binnenkomt
De impact van zijn woorden was groot. Niet omdat mensen het niet zagen aankomen, maar omdat de façade van voorzichtig optimisme werd weggetrokken. Voor velen voelde het als een klap in het gezicht. Niet onverwacht, maar confronterend. Alsof iemand eindelijk hardop zegt wat iedereen fluistert, maar niemand echt wil horen.
Die eerlijkheid roept ongemak op. Want waar ga je naartoe als de boodschap luidt dat het erger wordt voordat het beter kan worden? En vooral: wie draagt de last?
De “diepe put” zonder handleiding
Wat De Wever precies bedoelde met zijn metafoor van een “diepe put”, bleef bewust vaag. En juist die vaagheid voedt de onrust. Want als de situatie zo ernstig is, wat betekent dat concreet voor het dagelijks leven van mensen?
De vragen stapelen zich
op:
– Gaat de koopkracht verder onder druk komen te
staan?
– Worden pensioenen opnieuw onderwerp van discussie?
– Komt de sociale bescherming in het vizier van besparingen?
Het zijn vragen die leven aan keukentafels, op werkvloeren en op sociale media. Voorlopig blijven antwoorden uit. En die leegte wordt snel gevuld met speculatie.
Verdeeld land, verdeelde reacties
De reacties laten zien hoe diep deze boodschap snijdt. Op sociale media buitelen emoties over elkaar heen. Woede en angst, maar ook opvallend veel instemming.
“Eindelijk iemand die niet liegt,” klinkt het bij voorstanders. Zij zien in De Wevers woorden een zeldzame vorm van politieke eerlijkheid. Geen zoethoudertjes, maar duidelijkheid, hoe pijnlijk ook.
Tegenstanders zien het anders. “Dit is geen eerlijkheid, dit is mensen bang maken,” klinkt het daar. Zij vrezen dat harde taal zonder concreet perspectief vooral onzekerheid vergroot, vooral bij mensen die al moeite hebben om rond te komen.
Tussen die twee kampen zit een grote groep die vooral worstelt met één vraag: waarom lijkt de pijn altijd bij dezelfde mensen terecht te komen?
Leiderschap zonder vangnet
Door zo te spreken, plaatst De Wever zichzelf bewust op scherp. Hij biedt geen troost, geen kortetermijnperspectief en geen belofte dat iedereen wordt ontzien. Zijn boodschap draait om discipline, volhouden en accepteren dat verandering pijn doet.
Critici vragen zich af of dit nog leiderschap is, of het normaliseren van soberheid zonder duidelijke sociale bescherming. Voorstanders noemen het moed. Zij zien een leider die weigert de werkelijkheid mooier voor te stellen dan ze is.
“Hij zegt wat anderen niet durven,” klinkt het vaak. Maar daar volgt steevast een tweede vraag op: “Durft hij ook te zeggen wie zal betalen?”
De stilte die volgt
Misschien wel het meest opvallend was wat er níét kwam na zijn uitspraak. Geen snelle persconferentie om details toe te lichten. Geen lijst met maatregelen. Geen tijdlijn. Alleen stilte.
Die stilte werkt als brandstof. Wat weet de regering dat de bevolking nog niet weet? Is deze uitspraak een voorbereiding op ingrepen die binnenkort volgen? Of is het een strategische zet om mensen mentaal klaar te stomen voor moeilijke beslissingen?
In politiek opzicht is stilte soms krachtiger dan woorden. Maar voor burgers voelt ze vaak als onzekerheid.
Eerlijkheid versus angst
De kern van het debat draait niet alleen om geld of beleid, maar om communicatie. Hoe ver ga je als leider in het benoemen van pijn zonder perspectief te bieden? Wanneer wordt eerlijkheid verlammend in plaats van mobiliserend?
Voor sommigen is de harde boodschap een vorm van respect: liever nu duidelijkheid dan later een schok. Voor anderen voelt het als het afschuiven van verantwoordelijkheid: de rekening aankondigen zonder te zeggen hoe die eerlijk wordt verdeeld.
Een land op een kruispunt
Wat vaststaat, is dat De Wever met één zin het debat heeft opengebroken. Niet langer de vraag óf België moet veranderen, maar hoe diep de prijs zal zijn. En vooral: wie die prijs zal betalen.
Het gaat niet alleen om economische cijfers, maar om vertrouwen. Vertrouwen dat offers zinvol zijn. Vertrouwen dat ze eerlijk worden verdeeld. En vertrouwen dat er aan het einde van die diepe put ook daadwerkelijk een weg omhoog is.
Het pijnlijkste besef
Misschien is dat wel het meest pijnlijke inzicht dat uit zijn woorden spreekt: niet dat de put diep is, maar dat we er al lang in zitten. Dat uitstel, compromissen en halve oplossingen de situatie hebben verdiept.
De Wever heeft die realiteit benoemd, zonder verzachting. Of dat hem uiteindelijk wordt aangerekend of juist geprezen, zal de tijd leren. Maar één ding is zeker: de toon is gezet. En terug naar comfortabel optimisme lijkt voorlopig geen optie meer.
De vraag die blijft hangen, is niet of België verandert — maar hoe we omgaan met de waarheid dat verandering pijn doet, en voor wie.