Connect with us

Actueel

Kindster is niet meer – als je ontdekt wie het is zal je in tranen uitbarsten

Published

on

Op een tragische dinsdag in de armen van haar familie, is Saoírse Ruane, een 12-jarig Iers televisie-icoon, overleden na een moedige en langdurige strijd tegen k@nker.

Haar moeder, Roseanna Ruane, deelde dit droevige nieuws op Instagram met een hartverscheurende boodschap waarin ze uitdrukte hoe woorden tekortschieten om hun pijn te beschrijven. Roseanna’s woorden onthulden de diepte van hun verdriet en de onmetelijke leegte die Saoírse’s heengaan achterlaat, waarmee een veelbelovend jong leven veel te vroeg werd afgesloten.

Saoírse Ruane, wiens vrolijkheid en strijdlust landelijke bekendheid verwierf, werd in 2019 gediagnosticeerd met osteosarcoom, een zeldzame en agressieve vorm van botk@nker.

Dit volgde na klachten over pijn in haar enkel, die aanvankelijk werd gedacht te wijten zijn aan een eenvoudige blessure. De diagnose leidde tot een moeilijke beslissing om haar been te amputeren, een ingrijpende operatie die noodzakelijk was om haar leven te redden.

Saoírse’s veerkracht en vastberadenheid bleven echter onwankelbaar, zelfs na deze ingrijpende medische ingreep. Haar vermogen om hoop en vreugde te behouden, ondanks zulke uitdagingen, maakte haar tot een symbool van moed en inspiratie.

De invloed van Saoírse strekte zich ver uit over de kleine gemeenschap van Kiltullagh, Co. Galway. Zij werd een nationaal symbool van kracht, met steunbetuigingen die van over het hele land kwamen.

President Michael D. Higgins zelf uitte zijn medeleven en bewondering voor Saoírse’s onwrikbare geest, en beschreef haar als een inspiratiebron voor de gehele natie. Deze publieke en persoonlijke erkenning van haar strijd onderstreept de unieke band tussen Saoírse en de Ierse gemeenschap, en de collectieve rouw om haar verlies.

Tegen de achtergrond van haar ziekte bleef Saoírse levensvreugde vinden in momenten die velen als vanzelfsprekend beschouwen. Ze bezocht Old Trafford om haar helden van Manchester United in actie te zien, en ze vervulde een kinderdroom door Disneyland te bezoeken.

Deze hoogtepunten van haar korte maar rijke leven zijn getuigenissen van haar ongebroken geest en de liefde van haar familie die haar deze mooie momenten gunde ondanks de zware omstandigheden. Elk van deze ervaringen was een triomf over haar ziekte, een bewijs van haar vastberadenheid om elk moment ten volle te leven.

De reacties op haar 0verlijden waren overweldigend, met eerbetuigingen van politieke leiders, beroemdheden en burgers. Ryan Tubridy, de presentator van de Late Late Toy Show waar Saoírse een geliefde gast was, deelde persoonlijke anekdotes over haar bezoeken, die getuigden van een diepe en blijvende vriendschap.

Hij herinnerde Saoírse als een licht van hoop en vreugde, wiens invloed reikte tot het opzetten van een liefdadigheidsinstelling die nu voortleeft om andere kinderen in nood te helpen. Deze nalatenschap van liefde en geven vormt een blijvend monument voor haar korte, maar betekenisvolle leven.

Saoírse zal worden herdacht tijdens een dienst in St. Peter en Paul’s Church in Kiltullagh, waar vrienden, familie en een gemeenschap bijeenkomen om afscheid te nemen van een opmerkelijk jong meisje.

Haar verhaal is een krachtig testament van menselijke veerkracht en de impact van gemeenschapsondersteuning in de moeilijkste tijden.

Actueel

An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”

Published

on

Emotioneel afscheid van An Lemmens bij ‘Een Echte Job’: “Mag ik dit vaker doen?”

Voor de vele trouwe kijkers van Een Echte Job is het een moment vol gemengde gevoelens. De laatste aflevering van het veelbesproken programma is uitgezonden, en dat betekent ook het tijdelijke afscheid van An Lemmens als vroedvrouw. De presentatrice liet de afgelopen weken een diepe indruk achter met haar betrokkenheid, empathie en openhartigheid in de verloskamer. Op Instagram blikt ze nu terug – én vooruit.

Een programma dat raakte

In Een Echte Job draaide alles om het échte leven. Geen gescripte drama of opgelegde spanning, maar rauwe, pure verhalen recht uit het hart van de zorg. An Lemmens dompelde zich volledig onder in de wereld van de verloskunde. Kijkers zagen hoe ze meehielp bij bevallingen, meeleefde met ouders én stil werd bij momenten van verdriet.

Het programma wist niet alleen informatief te zijn, maar vooral ook emotioneel. Thema’s zoals geboorte, verlies, onzekerheid en hoop kwamen aan bod. En die openhartigheid van An maakte dat veel mensen zich in haar herkenden.

An Lemmens: “Deze ervaring heeft mij veranderd”

Na de uitzending van de laatste aflevering richtte An zich via sociale media tot haar volgers. In een persoonlijke boodschap op Instagram schreef ze hoe diep de ervaring haar heeft geraakt. “Wat een rollercoaster aan emoties, aan inzichten en aan levensverhalen”, begon ze. “Ik heb gehuild, gelachen, meegeleefd en vooral: geleerd.”

Ze benadrukt dat het niet enkel ging om het medische aspect van het werk als vroedvrouw, maar vooral om het menselijke: “Het wonder van nieuw leven, maar ook de angst, de twijfel en soms het afscheid. Alles zit in die eerste momenten.”

Open vraag aan haar volgers

Maar wat vooral opvalt in haar bericht, is de vraag die An haar kijkers stelt:
“Mag ik dit vaker doen?”
Een simpele, maar veelzeggende zin. Ze vraagt of mensen meer van dit soort programma’s willen zien. “Willen jullie dat ik vaker dit soort verhalen vertel? Echte mensen, echte emoties, echte ervaringen – dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen,” schrijft ze.

Het is een duidelijke indicatie dat An openstaat voor een vervolg. Niet alleen op Een Echte Job, maar misschien ook op andere projecten waarin het menselijke centraal staat.

Veel bijval op social media

De reacties onder haar bericht zijn hartverwarmend. Honderden volgers laten weten dat ze geraakt zijn door het programma en de rol die An daarin speelde. “Jij hebt mijn respect echt verdiend, An,” schrijft iemand. Een ander voegt eraan toe: “Zelden zo’n eerlijk programma gezien. Als dit de toekomst van televisie is, teken ik direct.”

Ook collega’s uit de media- en zorgsector reageren enthousiast. Een vroedvrouw schrijft: “Wat jij hebt laten zien, is zo herkenbaar voor ons in het veld. Bedankt dat je dit vak met zoveel liefde en respect hebt neergezet.”

Komt er een vervolg?

Of er een tweede seizoen van Een Echte Job komt, is op dit moment nog niet bevestigd door de zender. Maar insiders laten doorschemeren dat de kans groot is. De kijkcijfers waren solide en de online betrokkenheid is uitzonderlijk hoog. Als de publieke respons op An’s oproep positief blijft, lijkt een vervolg slechts een kwestie van tijd.

Televisiemakers houden de reacties in elk geval nauwlettend in de gaten. De combinatie van maatschappelijke relevantie, authentieke verhalen en een bekende presentatrice als gids door deze wereld blijkt een gouden formule.

Een nieuwe richting voor An Lemmens?

De vraag blijft: staat An Lemmens aan het begin van een nieuwe fase in haar carrière? In plaats van entertainment en talentenjachten lijkt ze zich steeds meer te profileren als een verteller van menselijke verhalen – een brug tussen de kijker en het leven van alledag.

In eerdere interviews gaf ze al aan steeds meer behoefte te voelen aan projecten met inhoud en impact. “Ik wil mensen raken. Ik wil iets vertellen dat blijft hangen,” zei ze vorig jaar nog in een gesprek met Het Laatste NieuwsEen Echte Job past daar naadloos in.

Meer dan televisie alleen

Wat dit programma zo bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan televisie. Het werpt licht op een sector die vaak onderbelicht blijft, maar een enorme impact heeft op het leven van mensen: de geboortezorg. De betrokkenheid van An Lemmens bij de gezinnen, de verpleging en de artsen zorgde voor meer bewustzijn, meer waardering en meer begrip.

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, levert een programma als Een Echte Job ook een maatschappelijke bijdrage. Het maakt zichtbaar wat normaal achter gesloten deuren gebeurt – en het laat zien hoe kwetsbaar én krachtig die momenten zijn.

Een toekomst vol mogelijkheden

De komende weken zal duidelijk worden of de vraag van An Lemmens beantwoord wordt. Maar de eerste signalen wijzen erop dat het publiek snakt naar échte verhalen. Naar programma’s waarin empathie en verbondenheid centraal staan. En naar presentatoren die de moed hebben om zich kwetsbaar op te stellen.

Voor An lijkt de ervaring met Een Echte Job in ieder geval een kantelpunt te zijn geweest. Een ervaring die ze wil delen, herhalen en verder uitdiepen. Of dat opnieuw als vroedvrouw is, of in een ander menselijk project, dat zal de tijd uitwijzen.

Conclusie: Een programma dat blijft hangen

De laatste aflevering van Een Echte Job markeert het einde van een televisiereeks, maar mogelijk ook het begin van iets groters. Voor An Lemmens én voor de kijkers. Met haar oprechte vraag — “Mag ik dit vaker doen?” — raakt ze een snaar bij velen.

Het succes van het programma toont aan dat er behoefte is aan verhalen die raken, die verbinden en die tonen wat het betekent om mens te zijn. An Lemmens heeft dat talent – en de wil – om die verhalen te blijven vertellen.

Of er een tweede seizoen komt? Die beslissing ligt nu deels bij de kijker. Maar één ding is zeker: Een Echte Job heeft zijn sporen nagelaten. En als het aan An ligt, is dit pas het begin.

Continue Reading