Actueel
Kijkersbedrog bij Winter Vol Liefde: ”Dit is volledig in scene gezet”
De voormalig juicekoningin Yvonne Coldeweijer heeft haar ongezouten mening gegeven over de nieuwste editie van Winter Vol Liefde. Volgens haar hebben de programmamakers het deze keer wel erg bont gemaakt. “Het voelt gewoon heel erg nep,” aldus Yvonne, die niet de enige is die twijfels heeft bij de echtheid van het programma.
Winter Vol Liefde: een kijkcijferhit
Winter Vol Liefde is, net als zijn zomervariant B&B Vol Liefde, een enorme hit voor RTL 4. Het format brengt kijkers samen voor een combinatie van romantiek en drama, wat zorgt voor gesprekken bij de koffieautomaat en levendige discussies op sociale media. Toch lijkt de start van dit seizoen anders, met kritiek die de kop opsteekt over de echtheid van sommige verhaallijnen.
De focus van deze kritiek ligt voornamelijk op de verhaallijn van deelnemer Mike en zijn bemoeizuchtige moeder Monique, die al in de eerste aflevering de tongen losmaakten. Mike, een 33-jarige ski-instructeur die nog bij zijn ouders woont, kreeg bezoek van Denise, een opvallende verschijning die meteen voor verdeeldheid zorgde onder de kijkers.
Bekende Nederlanders twijfelen
Meerdere bekende Nederlanders hebben hun twijfels uitgesproken over de authenticiteit van het programma. Influencer MiesBee deelde haar mening op sociale media: “Winter Vol Liefde kan als nep worden afgeschreven. Alsof bimbo Denise serieus op Mike afkomt als liefdesmateriaal. Jammer.”
Ook columnist en biograaf Jan Dijkgraaf plaatste kanttekeningen bij de echtheid van het verhaal. Hij stelde in een column: “Je wil mij niet vertellen dat Mike’s moeder Monique écht zo’n ‘mother-in-law from hell’ is als we gisteren in de eerste aflevering zagen. Dit voelt fake, fake, fake.”
Dijkgraaf richtte zijn pijlen bovendien op Peter van der Vorst, zenderbaas van RTL 4. “Je bent te ver gegaan, Peter. Dit gaat niet meer over echte liefde, maar alleen nog over kijkcijfers.”
Yvonne Coldeweijer sluit zich aan
Yvonne Coldeweijer, ooit bekend als de onbetwiste juicekoningin, lijkt het met deze kritiek eens te zijn. In een recente video liet ze weten: “Ik vind de wintereditie normaal gesproken nog leuker dan de zomereditie, maar dit keer vond ik het gewoon helemaal niet leuk.”
Volgens Yvonne voelt het programma te geregisseerd aan: “Ik voel gewoon dat de makers willen dat ik nu denk: ‘O, die móeder!’ Maar ik wil dat niet opgelegd krijgen. Het voelt te veel alsof iedereen een typetje speelt.”
Sociale media ontploft
Hoewel de kritiek op de echtheid van het programma niet mals is, lijkt RTL 4 wel te hebben bereikt wat ze willen: mensen praten erover. De eerste aflevering zorgde direct voor een storm aan reacties op sociale media. Vooral de rol van Monique, de moeder van Mike, werd uitgebreid besproken. Sommigen vonden haar gedrag hilarisch, terwijl anderen haar “volledig over de top” noemden.
Een kijker reageerde op Twitter: “Ik weet niet wat nepper is: de sneeuw in Winter Vol Liefde of de bemoeienis van Monique.” Een ander schreef: “Deze moeder lijkt direct uit een soapserie te komen. Waar is de echte liefde gebleven?”
Wat is echt en wat is show?
De discussie over de echtheid van reality-tv is niet nieuw, maar het lijkt wel steeds prominenter te worden. Winter Vol Liefde wordt gepresenteerd als een programma waarin mensen op zoek gaan naar de liefde, maar de groeiende focus op dramatische verhaallijnen roept vragen op. Is het nog wel een realistische weergave van hoe deelnemers hun ware liefde proberen te vinden, of is het vooral een manier om kijkcijfers te trekken?
Critici zoals Yvonne Coldeweijer en Jan Dijkgraaf wijzen erop dat de kijker steeds vaker wordt geconfronteerd met “geforceerde situaties” en “typetjes” die weinig te maken hebben met echte romantiek. Dit kan op de lange termijn de geloofwaardigheid van het programma aantasten, waarschuwen zij.
Kijkcijfers boven alles?
Met de kritiek in gedachten rijst de vraag of RTL bewust kiest voor sensatie boven echtheid. Het lijkt erop dat het dramatische karakter van dit seizoen vooral gericht is op het aantrekken van een groot publiek, ongeacht of dit ten koste gaat van de authenticiteit van het programma.
Hoewel sommige kijkers zich duidelijk ergeren aan het gebrek aan echtheid, lijkt het programma vooralsnog een succes te zijn. De eerste aflevering trok een groot aantal kijkers, en de verhaallijnen worden uitgebreid besproken op sociale media. Voor RTL betekent dit waarschijnlijk dat de formule werkt, ondanks de kritiek.
Hoe nu verder?
Het is afwachten hoe Winter Vol Liefde zich de komende afleveringen zal ontwikkelen. Zullen de makers proberen om de kritiek te adresseren door meer oprechte momenten te tonen, of kiezen ze ervoor om de dramatische koers voort te zetten? Voor nu lijkt het erop dat de bemoeizuchtige moeder Monique en de opvallende Denise nog wel even onderwerp van gesprek zullen blijven.
Wat vindt u? Denkt u dat het programma nep is, of geniet u gewoon van het drama? Deel uw mening in de reacties! 😊
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.