Actueel
Kijkers Vandaag Inside woest vanwege comeback Bas Nijhuis: ´Dit is zo hypocriet!´
Na maanden van afwezigheid verscheen scheidsrechter Bas Nijhuis opnieuw aan de bar van Vandaag Inside. Zijn comeback in de talkshow kwam na geruchten over een vermeend dubbelleven die eerder dit jaar in het blad Privé verschenen. Ondanks de ophef hierover, werd het onderwerp opvallend genoeg nauwelijks besproken tijdens de uitzending.
De vermeende rel
De ophef begon toen een vrouw, die zichzelf omschreef als Bas’ minnares, naar buiten trad met beschuldigingen. Ze beweerde dat Bas een geheim leven leidde, waarbij hij allerlei verhalen verzon om zijn relatie met zijn verloofde voor haar te verbergen. De verhalen varieerden van een zieke moeder tot een adoptieproces in Roemenië. De onthullingen zorgden voor een storm van kritiek, waardoor Bas besloot tijdelijk een stap terug te doen.
Terug aan de bar
Bij zijn terugkeer aan de tafel van Vandaag Inside maakten de presentatoren enkele luchtige grappen over de situatie, maar een diepgaande bespreking bleef uit. Wilfred Genee, Johan Derksen en René van der Gijp noemden het een ‘privékwestie’ en besloten het onderwerp daarmee te laten rusten. Deze milde aanpak stond in schril contrast met de scherpe analyses die vaak worden losgelaten op andere gasten en thema’s.
Ontevreden kijkers
De keuze om de vermeende rel grotendeels te negeren, stuitte op veel kritiek van kijkers. Op sociale media lieten zij hun ongenoegen blijken over de houding van de presentatoren. Veel kijkers vonden het hypocriet dat Vandaag Inside, bekend om het hard aanpakken van gasten, Bas met fluwelen handschoenen leek te behandelen. “Alles en iedereen de maat nemen, maar Bas is bijna heilig voor Johan,” schreef een kijker.
Een ‘privékwestie’
Tijdens de uitzending benadrukten de presentatoren dat het hier om een privézaak ging. Deze verklaring volstond volgens de vaste tafelgasten om verdere discussie te vermijden. Toch bleef het publiek met vragen zitten, vooral gezien het feit dat persoonlijke kwesties van andere gasten vaak wél uitgebreid worden besproken.
Rol van Johan en René
Een opvallend aspect was de houding van Johan Derksen, die bekendstaat om zijn harde uitspraken, maar in dit geval opvallend mild bleef. Kijkers suggereerden dat Bas een speciale status lijkt te hebben bij Johan. Ook René van der Gijp bleef terughoudend, een houding die hij eerder aannam toen zijn eigen vermeende huwelijksproblemen ter sprake kwamen.
Kritiek op dubbele standaarden
De mildheid waarmee Bas Nijhuis werd behandeld, versterkte het beeld van dubbele standaarden binnen de talkshow. Waar sommige gasten publiekelijk onder vuur worden genomen, lijken vaste tafelgasten minder kritisch te worden benaderd. Dit voedde de kritiek op de geloofwaardigheid en objectiviteit van het programma.
De toekomst van Bas bij Vandaag Inside
Het blijft onduidelijk of de vermeende rel rond Bas Nijhuis in de toekomst alsnog besproken zal worden. Voor nu lijkt het programma ervoor te kiezen de kwestie als privézaak te behandelen. Wat wel zeker is, is dat de discussie over de aanpak van het programma voorlopig nog niet voorbij is.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.