Actueel
Kijkers Miljoenenjacht gaan los om finalist en zeggen allemaal hetzelfde
De finale van Postcodeloterij Miljoenenjacht was weer een avond vol spanning en verrassingen. Finalist Barry stond in de schijnwerpers en kreeg de taak om met een flinke prijs naar huis te gaan.
Toch zorgden enkele van zijn uitspraken voor een storm van reacties op sociale media, waarbij kijkers niet wisten wat ze van hem moesten denken.
Een bijzondere keuze: koffer 16
Tijdens de finale mocht Barry zijn geluksnummer kiezen. Hij ging uiteindelijk voor koffer 16, hoewel hij eerder koffer 18 in gedachten had. Zijn motivatie voor de keuze bracht de nodige verwarring.
Linda de Mol: “Waarom heb je koffer 16 gekozen?”
Barry: “Dat vind ik een mooie leeftijd.”
Linda, zichtbaar nieuwsgierig, vroeg door: “Was je op die leeftijd het gelukkigst?”
Barry: “Nee, dat niet. Maar wel heel gelukkig.”
Kijkers vonden dit een opmerkelijk antwoord. De opmerkingen op sociale media volgden al snel. Sommige mensen waren verbaasd over Barry’s uitleg, terwijl anderen het gewoon vreemd vonden.
Een huwelijk in de wacht
Tijdens het gesprek met Linda de Mol werd nog iets opmerkelijks duidelijk. Barry’s vrouw Corry wacht al 22 jaar op een huwelijksaanzoek. Maar volgens Barry hoeft zij niet te hopen op een trouwring. Trouwen lijkt geen prioriteit voor hem. Zijn droom? Een reis naar Thailand.
Deze combinatie van uitspraken deed veel kijkers vermoeden dat er meer achter zijn plannen zat. Het werd het onderwerp van discussie op platforms zoals Twitter.
Merel schreef: “Ik vind het een vreemde snuiter.”
Helen Noah voegde toe: “16 een mooie leeftijd, wil niet trouwen maar een reis naar Thailand… Ik heb zo mijn bedenkingen bij deze man.”
Sociale media ontploft
Barry’s uitspraken werden in een mum van tijd trending, en de reacties waren verdeeld. Veel kijkers waren kritisch en plaatsten hem al snel in een hokje. Toch waren er ook mensen die geen kwaad in Barry zagen en vonden dat de kritiek overdreven was.
Positieve reacties: Enkele kijkers wezen erop dat Barry gewoon zichzelf was en dat mensen hem niet zo snel moesten beoordelen. “Hij speelt het spel en maakt zijn keuzes. Laat hem lekker,” schreef een gebruiker.
Kritische reacties: Anderen vonden zijn opmerkingen opvallend en konden niet anders dan speculeren over de betekenis ervan.
De grote beslissing: 281.000 euro
Na een reeks zenuwslopende keuzes besloot Barry te dealen bij een bedrag van 281.000 euro. Hoewel hij de kans op 5 miljoen euro in koffer 8 liet liggen, bleek zijn keuze verstandig. In zijn geliefde koffer 16 zat slechts 1.000 euro.
Met zijn gewonnen bedrag kan Barry zijn droomreis naar Thailand realiseren. Of er nog een huwelijksaanzoek voor Corry in zit, blijft een raadsel.
Maar één ding is zeker: Barry zorgde met zijn deelname voor een van de meest besproken finales van Postcodeloterij Miljoenenjacht.
Een finale om niet te vergeten
Het optreden van Barry heeft opnieuw laten zien hoe een televisieprogramma als Miljoenenjacht niet alleen draait om het winnen van geld, maar ook om de persoonlijkheden en verhalen van de deelnemers.
Terwijl de meningen verdeeld blijven, heeft Barry een bedrag gewonnen dat zijn leven kan veranderen.
En zoals altijd zorgde Postcodeloterij Miljoenenjacht weer voor een avond vol spanning, emotie en gesprekken die nog lang zullen doorgaan.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.