Actueel
Kijkers krijgen rillingen van Yannick die zijn s*ksfantasieën uitspreekt naar date in LLDL!
Lang Leve de Liefde (LLDL) staat bekend om het koppelen van singles die op zoek zijn naar hun soulmate. Of je nu net een relatiebreuk hebt doorgemaakt of de ware liefde nog niet bent tegengekomen, het programma biedt een unieke kans om iemand te ontmoeten. De programmamakers doen hun uiterste best om een geschikte match te vinden op basis van jouw voorkeuren en eigenschappen.
Voor sommigen draait liefde vooral om innerlijke connectie en gedeelde waarden, terwijl anderen een sterke voorkeur hebben voor fysieke aantrekkingskracht. Maar voor Yannick, een van de opvallendste deelnemers van deze week, lijkt liefde vooral een kwestie van het uiten van zijn intieme fantasieën. En dat zorgde voor nogal wat reacties bij kijkers.
Yannick deelt zijn wilde plannen
Yannick is een man met een missie, en hij laat er geen gras over groeien. Bij het eerste gesprek met zijn date in de villa besluit hij direct open kaart te spelen. “Ik ben geen poes, geen kitten. Nee, ik ben een tijger,” verklaart hij met een zelfverzekerde glimlach. Yannick wil duidelijk maken dat hij niet vies is van passie en intensiteit, en dat zijn verwachtingen in de slaapkamer minstens zo hoog zijn als zijn ambitie in de liefde.
Zijn boodschap is helder: hij houdt niet van een vluchtige ontmoeting of een kort moment van intimiteit. Voor Yannick moet het langdurig en intens zijn, en als het aan hem ligt, zelfs meerdere keren achter elkaar. Terwijl hij zijn visie deelt, probeert zijn date beleefd te luisteren, maar haar lichaamstaal verraadt een mengeling van ongemak en verbazing.
Kijkers reageren massaal
De woorden van Yannick bleven niet onopgemerkt bij de kijkers thuis. Social media ontplofte met reacties op zijn directe aanpak en zijn uitgesproken verwachtingen. Veel mensen vonden zijn gedrag ongepast en vooral veel te vroeg voor een eerste kennismaking.
Een kijker schreef: “Laat hem eerst even de trap op en neer rennen om te zien of hij het langer dan vijf minuten volhoudt. Zij lijkt in ieder geval niet onder de indruk van zijn stoere praat.” Een ander reageerde: “Het enige wat hij doet, is over zichzelf praten. Samenvatting: ik, ik, ik… En dat met een te klein shirt dat niet eens zijn buik bedekt.”
Anderen konden er met wat humor naar kijken. “Die jongen lijkt eerder bezig met zichzelf te verkopen dan een connectie te maken,” merkte iemand op. Een ander voegde toe: “Zijn verstand hangt duidelijk een halve meter lager dan zijn hoofd.”
Kritiek en ongemak
Yannicks directe benadering riep niet alleen vermaak op, maar ook de nodige kritiek. Veel kijkers vonden dat hij zich in een eerste gesprek meer had moeten richten op het leren kennen van zijn date en minder op zijn eigen wensen en verlangens. “Hij lijkt niet echt geïnteresseerd in wie zij is, alleen in wat zij hem kan bieden,” luidde een veelgehoorde opmerking.
Ook de manier waarop Yannick zijn fysieke voorkeuren beschreef, zorgde voor ongemak. “Er is een tijd en plaats voor alles, en dit was duidelijk niet het moment om zo expliciet te worden,” aldus een kijker. Anderen bekritiseerden zijn gebrek aan subtiliteit en vonden dat hij zichzelf te dominant opstelde.
Wat vindt zijn date ervan?
Hoewel Yannick duidelijk zijn intenties kenbaar maakte, leek zijn date een andere aanpak te prefereren. Haar reactie op zijn woorden was terughoudend, en ze leek niet onder de indruk van zijn zelfverzekerde houding. In plaats van een enthousiaste reactie, bleef het gesprek op een beleefde maar afstandelijke toon doorgaan.
Haar lichaamstaal sprak boekdelen: ze leunde achterover, vermijdde direct oogcontact en hield haar antwoorden kort. Kijkers merkten op dat ze waarschijnlijk meer waarde hechtte aan een oprechte en gelijkwaardige verbinding dan aan grootse uitspraken over passie en intensiteit.
Waar ligt de grens?
De situatie rondom Yannick roept een bredere discussie op over wat passend is in een eerste ontmoeting. Moet je direct open en eerlijk zijn over al je verwachtingen, of is het beter om eerst een basis van wederzijds respect en begrip op te bouwen? Voor veel kijkers was het duidelijk: Yannick ging te ver en had meer rekening moeten houden met het tempo en de gevoelens van zijn date.
Het incident toont aan hoe belangrijk het is om in realityshows als LLDL niet alleen te focussen op jezelf, maar ook op de ander. Yannick’s aanpak mag dan voor hem werken, maar het lijkt erop dat het niet de juiste strategie was om zijn date te winnen.
De toekomst van Yannick in LLDL
Of Yannick en zijn date een klik zullen vinden, blijft onzeker. Het is duidelijk dat zijn directe aanpak niet de juiste snaar raakte, maar wie weet kan hij met wat reflectie en aanpassing alsnog een sterke connectie opbouwen. Voor nu blijft zijn optreden vooral voer voor discussie en entertainment bij de kijkers thuis.
Lang Leve de Liefde biedt een unieke kans om de ware te vinden, maar zoals Yannick laat zien, is het ook een podium waar grenzen getest worden en waar niet elke aanpak succesvol is. Eén ding is zeker: de deelname van Yannick heeft voor genoeg gespreksstof gezorgd, zowel in de villa als daarbuiten.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.