Actueel
Jutta Leerdam haalt hard uit na Olympisch goud: ”Gewoon verzonnen”
Het moment waar Nederland op had gehoopt, werd werkelijkheid: Jutta Leerdam heeft olympisch goud veroverd op de 1.000 meter. Met een indrukwekkende tijd van 1.12,31 reed de Nederlandse schaatsster naar de snelste tijd van de avond en schreef ze sportgeschiedenis. De ontlading was direct zichtbaar. Op het ijs vloeiden de tranen, op de tribunes reageerden supporters emotioneel en ook thuis voor de televisie leefden miljoenen kijkers intens mee.
Maar naast de sportieve prestatie viel vooral haar openhartige reactie na afloop op. Voor de camera sprak Leerdam niet alleen over haar race, maar ook over de druk, de kritiek en de mentale strijd die voorafging aan dit moment.
Een race vol spanning en emotie
De 1.000 meter staat bekend als een van de meest intense afstanden in het langebaanschaatsen. Het tempo ligt hoog, fouten worden direct afgestraft en de verschillen zijn vaak minimaal. Voor Leerdam kwam daar nog een extra factor bij: de verwachtingen waren enorm. Ze gold vooraf als een van de favorieten, maar wist ook dat olympische druk iets heel anders is dan een wereldbekerwedstrijd.
Vanaf de start was zichtbaar dat ze volledig gefocust was. Haar openingsronde was krachtig, de bochten strak en haar ritme bleef constant. Toen ze over de finish kwam, leek ze zelf al te voelen dat het een bijzondere tijd was. Even later volgde de bevestiging: niemand zou sneller zijn.
De emotie kwam onmiddellijk. Leerdam zakte zichtbaar door haar knieën, terwijl de spanning van de afgelopen jaren plaatsmaakte voor opluchting en blijdschap. Op de tribune hield ook haar vriend, Jake Paul, het niet droog. Beelden van zijn emotionele reactie gingen kort daarna massaal rond op sociale media.
“Het voelde anders dan ooit”
Kort na haar gouden race verscheen Leerdam voor de camera van de NOS. Daar beschreef ze hoe bijzonder de rit voor haar voelde. Volgens de schaatsster ging het harder dan ze ooit had meegemaakt, waardoor het gevoel tijdens het rijden bijna onwerkelijk werd.
Ze omschreef haar race als een combinatie van pijn en pure vastberadenheid. Tijdens de laatste meters probeerde ze de fysieke signalen van haar lichaam bewust te negeren. In haar hoofd speelde maar één gedachte: doorgaan tot de finish, ongeacht hoe zwaar het voelde. De overtuiging dat herstel later wel zou komen, hielp haar om alles te geven in die laatste beslissende seconden.
Die mentaliteit, zo gaf ze zelf aan, is essentieel op het hoogste niveau. Olympisch goud vraagt niet alleen om fysieke kracht, maar vooral om mentale weerbaarheid.
De druk van een hele natie
Leerdam sprak ook open over de enorme druk die ze voelde in aanloop naar de wedstrijd. Als favoriet weet je dat miljoenen mensen meekijken en verwachtingen hebben. Dat kan verlammend werken, maar in haar geval leek het juist een extra motivatie.
Volgens haar moet je op zulke momenten “anders gebouwd zijn” om die spanning te kunnen dragen en toch beter te presteren dan ooit tevoren. Ze benadrukte dat deze overwinning voor haar een bevestiging is van haar mentale kracht. Niet alleen omdat ze won, maar omdat ze onder extreme omstandigheden haar beste race wist te rijden.
Het winnen van olympisch goud betekende voor haar dan ook meer dan alleen een medaille. Het was de vervulling van een droom waar ze jarenlang naartoe had gewerkt. Vier jaar voorbereiding, talloze trainingsuren en persoonlijke keuzes kwamen samen in één moment.
Dankbaarheid richting haar team
Na afloop nam Leerdam uitgebreid de tijd om haar team te bedanken. Volgens haar heeft de samenwerking met de juiste mensen een doorslaggevende rol gespeeld in haar ontwikkeling. Ze sprak over een groep die inmiddels als familie voelt, mensen die haar niet alleen sportief maar ook persoonlijk hebben gesteund.
De keuze om haar eigen pad te volgen en beslissingen te nemen die soms kritisch werden ontvangen, voelt achteraf als de juiste. Voor haar is deze overwinning het bewijs dat vertrouwen op je eigen gevoel uiteindelijk kan leiden tot succes.
Kritiek en geruchten als extra uitdaging
De afgelopen weken stond Leerdam niet alleen vanwege haar sportieve prestaties in de belangstelling. Er was ook kritiek, onder meer over haar reis naar Milaan en haar beslissing om tijdelijk minder met de media te spreken. Die aandacht zorgde voor extra ruis rondom haar voorbereiding.
Voor de camera gaf ze aan dat het niet altijd makkelijk is om gefocust te blijven wanneer er voortdurend verhalen en meningen rondgaan op sociale media. Volgens haar worden sommige dingen uit hun context gehaald of zelfs volledig verzonnen. Juist daarom voelde deze overwinning voor haar als een persoonlijke overwinning op alles wat er buiten het ijs gebeurde.
Ze benadrukte dat het haar trots maakt dat ze ondanks alle afleiding haar concentratie wist te behouden. Voor haar is dit een moment waar ze de rest van haar leven met tevredenheid op kan terugkijken.
Een overwinning die verder gaat dan sport
De gouden medaille van Leerdam werd al snel meer dan alleen een sportief succes. Het moment raakte veel mensen, juist omdat haar emoties zo zichtbaar waren. Het liet zien hoeveel er achter een olympische prestatie schuilgaat: jaren van discipline, twijfel, kritiek en doorzettingsvermogen.
De beelden van haar tranen op het ijs, de emotionele reacties op de tribune en de massale steun op sociale media maakten duidelijk dat dit een avond was die in het collectieve geheugen zal blijven hangen.
Voor Leerdam zelf betekent het vooral dat een levenslange droom werkelijkheid is geworden. Een droom waarvoor ze alles heeft gegeven — en die nu beloond is met het hoogste wat een schaatser kan bereiken.
Olympisch goud. Een moment dat alles samenbrengt en waar, zoals ze zelf zei, een atleet de rest van zijn of haar leven met trots op kan terugkijken.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.