Actueel
Jumbo-werkneemster niet blij met kerstpakket: ”Waardeloze rommel”
Het is weer die tijd van het jaar: kerst nadert, de agenda’s lopen vol met diners en borrels, en op veel werkvloeren verschijnt het inmiddels traditionele kerstpakket. Voor sommigen voelt het als een warm gebaar van waardering, voor anderen als een verplicht nummertje waar weinig gevoel bij zit. En wie even een kijkje neemt op Marktplaats, ziet meteen: niet iedereen is even enthousiast over wat er dit jaar onder de kerstboom van de werkgever lag.
Kerstpakket: een traditie zonder verplichting
Laten we beginnen met een belangrijk feit: een kerstpakket is in Nederland géén verplichting. Werkgevers zijn niet wettelijk gehouden om hun personeel rond de feestdagen iets te geven. Er zijn bedrijven die het wel doen, bedrijven die het soms doen en organisaties die er principieel voor kiezen om helemaal niets uit te delen. Formeel kan een werknemer daar weinig tegenin brengen, hoe teleurstellend dat soms ook voelt.
Toch is het kerstpakket diep verankerd in de Nederlandse werkcultuur. Het wordt gezien als een moment van erkenning: een bedankje voor de inzet van het afgelopen jaar. Juist daarom roept het ook emoties op. Want wie zich het hele jaar uit de naad heeft gewerkt, hoopt stiekem dat dat terug te zien is in het presentje dat hij of zij meekrijgt.
Van blikken soep tot luxe gadgets
Wie al wat langer meedraait op de arbeidsmarkt, herinnert zich waarschijnlijk nog de klassieke kerstpakketten van vroeger: een stevige doos met houdbare etenswaren. Blikken soep, crackers, een pot augurken, een pak chocolademelk en misschien een fles wijn. Niet spectaculair, maar wel bruikbaar. Het idee was simpel: je kon er de feestdagen mee doorkomen.
Die tijd is duidelijk veranderd. Tegenwoordig proberen werkgevers creatiever te zijn. Kerstpakketten zijn moderner, persoonlijker en soms zelfs verrassend luxe. Denk aan cadeaubonnen, belevenissen, duurzame producten of elektronica. Sommige bedrijven laten medewerkers zelfs zelf kiezen via een online platform, zodat iedereen iets krijgt wat past bij zijn of haar smaak.
Maar creativiteit is ook een risico. Wat de één leuk vindt, ervaart de ander als compleet nutteloos. En precies daar ontstaat elk jaar opnieuw dezelfde discussie.
Marktplaats als graadmeter van ontevredenheid
Wie wil weten hoe kerstpakketten dit jaar ontvangen worden, hoeft maar één ding te doen: Marktplaats openen. Rond de feestdagen verandert het platform steevast in een etalage vol ongewenste cadeaus. Van ongeopende dozen tot gloednieuwe apparaten, alles verschijnt er in rap tempo.
RTL Nieuws nam recent een kijkje op Marktplaats en zag dat het aanbod alweer flink groeit. En eerlijk is eerlijk: er zitten opvallend veel prima producten tussen. Dat maakt het fenomeen des te interessanter. Het gaat blijkbaar niet altijd om de waarde van het cadeau, maar vooral om de vraag of iemand er iets mee kan.
De airfryer die niemand nodig had
Een opvallend voorbeeld is het kerstcadeau van horecagroothandel HANOS. Met zo’n vijfduizend medewerkers besloot het bedrijf dit jaar groots uit te pakken: personeel kreeg een airfryer van het merk Severin. Op papier klinkt dat als een uitstekend cadeau. Airfryers zijn populair, handig en relatief prijzig.
Toch staan ze inmiddels massaal te koop. Voor bedragen rond de 60 à 65 euro wisselen de apparaten van eigenaar. Dat roept vragen op. Waarom verkoopt iemand zo’n cadeau?
Het antwoord is vaak simpel: veel mensen hebben er al één. De airfryer is de afgelopen jaren zo ingeburgerd geraakt dat een tweede exemplaar voor velen overbodig is. Anderen gebruiken het apparaat simpelweg niet en zien liever contant geld of iets wat beter past bij hun leefstijl.
Spelletjes die geen spelplezier opleveren
Niet alleen dure cadeaus belanden op Marktplaats. Ook goedkopere kerstgeschenken blijken niet altijd een schot in de roos. Een voorbeeld dat veel voorbijkomt, is het spel Hister. Een populair gezelschapsspel, zo dachten werkgevers, en dus een veilige keuze voor een breed publiek.
Maar ook hier blijkt de
praktijk weerbarstig. Verschillende medewerkers bieden het spel
vrijwel direct na ontvangst te koop aan. Soms met een opvallend
eerlijke toelichting. Zo schrijft iemand uit Lage Mierde zonder
omwegen:
“Jawel, mijn werkgever is het weer gelukt om een waardeloos
kerstpakket te bedenken. Hier kan ik echt niks mee. Wil het wel
graag verkopen, kan ik er misschien nog een goede fles wijn van
kopen.”
De toon is scherp, maar ook veelzeggend. Het laat zien dat sommige werknemers het kerstpakket niet meer zien als een cadeautje, maar als een ruilmiddel: iets dat snel omgezet kan worden in iets wat wél gewaardeerd wordt.
Ondankbaar of gewoon eerlijk?
Elk jaar laait dezelfde discussie op: is het ondankbaar om je kerstpakket te verkopen? Of juist eerlijk? De meningen zijn verdeeld. Sommige mensen vinden dat je blij moet zijn met wat je krijgt. Een gegeven paard kijk je immers niet in de bek. Anderen stellen dat een cadeau pas een cadeau is als je er daadwerkelijk iets aan hebt.
Voor veel werknemers voelt het verkopen van het kerstpakket niet als een statement tegen de werkgever, maar als een praktische keuze. Waarom zou je iets laten verstoffen in een kast als iemand anders er blij van wordt? Zeker in tijden waarin alles duurder wordt, is een extra bedrag rond de feestdagen geen overbodige luxe.
Wat zegt dit over werkgevers?
De massale verkoop van kerstpakketten roept ook vragen op voor werkgevers. Het laat zien hoe lastig het is om iedereen tevreden te stellen. In grote organisaties met honderden of duizenden medewerkers is er simpelweg geen cadeau dat voor iedereen perfect is.
Tegelijkertijd biedt het een leerpunt. Steeds meer bedrijven kiezen daarom voor flexibiliteit: een cadeaubon, een keuzeplatform of zelfs een financiële bonus. Dat haalt misschien een deel van de verrassing weg, maar vergroot wel de kans dat het gebaar daadwerkelijk gewaardeerd wordt.
De emotionele waarde van een kerstpakket
Toch gaat het bij een kerstpakket om meer dan alleen het product. De manier waarop het wordt uitgedeeld, de boodschap die erbij zit en de aandacht die erin is gestoken, spelen minstens zo’n grote rol. Een persoonlijk kaartje of een oprechte dankwoord kan soms meer betekenen dan een duur cadeau.
Wanneer medewerkers het gevoel hebben dat er écht is nagedacht over hun inzet en welzijn, zullen ze minder snel geneigd zijn om hun kerstpakket online te zetten. Het draait uiteindelijk om erkenning, niet om spullen.
Kerstpakketten blijven gespreksonderwerp
Dat Marktplaats elk jaar volloopt met kerstpakketten, is inmiddels bijna een traditie op zich geworden. Het zegt iets over onze tijd, over verwachtingen en over de veranderende relatie tussen werkgever en werknemer.
Of het nu gaat om een airfryer, een spelletje of een doos met etenswaren: het perfecte kerstpakket bestaat waarschijnlijk niet. Wat wel bestaat, is de wens om gezien en gewaardeerd te worden. En zolang die wens niet altijd wordt vervuld, zal Marktplaats rond kerst blijven fungeren als een spiegel van de werkvloer.
De vraag is dus niet alleen wat er in het kerstpakket zit, maar vooral: voelt het als een oprecht bedankje? Want dát is uiteindelijk waar het tijdens de feestdagen om draait.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.