Actueel
John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”
John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.
De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.
Een onmenselijk proces
In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.
De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.
Een wrang familiepatroon
Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”
Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.
De impact op John
Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.
Steunbetuigingen
Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.
De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.
Een bredere discussie
Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.
Conclusie
John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.
Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.
Actueel
Verbijsterend moment tijdens uitvaart Jerney Kaagman (79): Henkjan Smits haalt hard uit
Henkjan Smits heeft met gemengde gevoelens teruggekeken op de uitvaart van Jerney Kaagman. De twee waren jarenlang samen te zien als juryleden in het populaire televisieprogramma Idols en kenden elkaar goed. Hoewel Smits het afscheid in de tuin van Kaagman bijzonder mooi vond, begrijpt hij niet waarom verschillende mensen die jarenlang belangrijk voor haar waren niet aanwezig waren.
Jerney Kaagman overleed op 31 juli op 79-jarige leeftijd. De zangeres, die grote bekendheid verwierf als frontvrouw van Earth & Fire en later als jurylid van Idols, kampte al jarenlang met de ziekte van Parkinson.
Haar overlijden werd pas later door haar nabestaanden bekendgemaakt. Op dat moment was het afscheid van Kaagman al achter de rug. De uitvaart vond plaats in besloten kring.
Dat zorgde voor verbazing, zeker omdat Kaagman gedurende haar lange carrière een groot netwerk had opgebouwd binnen de Nederlandse muziek- en entertainmentwereld.
Henkjan Smits aanwezig bij afscheid
Henkjan Smits behoorde tot de kleine groep mensen die wel aanwezig was bij het afscheid. In Goedemorgen Nederland vertelde hij hoe hij die middag heeft ervaren.
Over de locatie en de manier waarop Kaagman was opgebaard, is hij positief.
“Het was wel mooi bij haar thuis in haar tuin. Een hele mooie mand waar ze in lag stond in haar geliefde tuin, wat ik allemaal prachtig vind. Ik vind het goed dat ze eindelijk rust heeft gevonden en haar laatste adem heeft uitgeblazen.”
Het persoonlijke karakter van het afscheid paste volgens hem goed bij Kaagman. Toch bleef Smits na afloop met een ongemakkelijk gevoel achter.
Dat had vooral te maken met de mensen die er níét waren.
Gastenlijst zorgt voor verbazing
Smits kende Kaagman als iemand die veel waarde hechtte aan haar privacy. Tegelijkertijd benadrukt hij dat ze als artiest juist enorm kon genieten van haar publiek en de waardering die ze gedurende haar carrière kreeg.
“Ik ken Jerney als iemand die heel erg op privacy gesteld was, maar ook leefde voor het applaus. Ze leefde voor het publiek en had veel vrienden.”
Juist daarom vond hij het moeilijk dat het afscheid zo klein was gehouden.
“En dit was in besloten kring met alleen maar de familie en een paar echte vrienden. En ik vond dat moeilijk.”
Volgens Smits waren er verschillende mensen met wie Kaagman jarenlang een goede band had, maar die niet aanwezig waren bij haar afscheid.
Hij noemt daarbij onder anderen muzikant Jan Akkerman en zanger Henk Westbroek.
“Ik denk er zijn zoveel mensen… Een Jan Akkerman, een Henk Westbroek en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mensen die tot het bittere eind een vriendschapsrelatie met Jerney hebben gehad. Die waren er allemaal niet.”
Ook de mensen die Kaagman tijdens haar ziekte verzorgden, ontbraken volgens Smits.
“De verzorging was er ook niet. Ik vond het eigenlijk een hele moeilijke middag daardoor.”
Bijzonder leven in de Nederlandse muziekwereld
Het besloten karakter van de uitvaart valt extra op vanwege de lange carrière van Kaagman. Ze groeide uit tot een van de bekendste vrouwen binnen de Nederlandse popmuziek en werd als zangeres van Earth & Fire een vertrouwd gezicht.
Later maakte een nieuwe generatie kennis met haar toen ze plaatsnam achter de jurytafel van Idols. Samen met onder anderen Henkjan Smits beoordeelde ze jarenlang kandidaten die droomden van een carrière in de muziek.
Kaagman stond bekend om haar uitgesproken mening en haar grote kennis van de muziekindustrie. Achter de schermen bouwde ze door de jaren heen bovendien veel langdurige contacten en vriendschappen op.
Dat is voor Smits kennelijk een van de redenen waarom hij liever had gezien dat een grotere groep mensen de mogelijkheid had gekregen om afscheid van haar te nemen.
Tegelijkertijd was het uiteindelijk aan de nabestaanden om te bepalen hoe het afscheid werd georganiseerd.
Smits gunt Kaagman haar rust
Ondanks zijn kritiek op de uitvaart benadrukt Smits dat hij Kaagman haar rust gunt. Ze kampte lange tijd met Parkinson en haar gezondheid ging daardoor steeds verder achteruit.
Voor Smits is juist dat langdurige ziekteproces moeilijk om te accepteren.
“Die rust gun ik haar, want dat had veel eerder moeten gebeuren.”
Hij spreekt vervolgens zijn persoonlijke mening uit over de manier waarop ernstig zieke mensen aan het einde van hun leven meer mogelijkheden zouden moeten hebben.
“Ik vind dit einde op deze manier te pijnlijk, maar dat is mijn mening.”
Volgens Smits zou er daarom gekeken moeten worden naar de mogelijkheden rondom levensbeëindiging voor mensen die zeer ernstig ziek zijn.
“Ik vind dat mensen niet op deze manier aan hun einde moeten komen. Ik vind dat er een wet moet komen dat als mensen zo ziek worden, dat er dan niet een natuurlijke dood hoeft te zijn, maar dat er een soort levensbeëindiging kan zijn.”
Daarmee benadrukt Smits dat het om zijn persoonlijke visie gaat. Zijn uitspraken raken aan de bredere en gevoelige maatschappelijke discussie over euthanasie en hulp bij levensbeëindiging.
Afscheid roept gemengde gevoelens op
Voor Henkjan Smits blijft het afscheid van zijn voormalige Idols-collega daardoor een middag met twee gezichten.
Aan de ene kant vond hij het mooi dat Jerney Kaagman in haar eigen geliefde tuin werd opgebaard en dat het afscheid een intiem karakter had. Aan de andere kant bleef bij hem het gevoel hangen dat belangrijke mensen uit haar leven ontbraken.
Vooral omdat Kaagman volgens hem naast haar behoefte aan privacy ook iemand was die haar hele leven verbonden was met muziek, publiek en collega’s.
Het overlijden van Jerney Kaagman betekent hoe dan ook het afscheid van een vrouw die gedurende tientallen jaren een belangrijke rol speelde binnen de Nederlandse muziekwereld.
Haar periode bij Earth & Fire, haar werk binnen de muziekindustrie en haar jaren achter de jurytafel van Idols maakten haar bekend bij meerdere generaties.
Voor Smits overheerst uiteindelijk vooral het besef dat zijn voormalige collega eindelijk rust heeft. Tegelijkertijd steekt hij niet onder stoelen of banken dat hij het jammer vindt dat het laatste afscheid volgens hem niet met meer mensen uit haar leven kon worden gedeeld.