Actueel
John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”
John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.
De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.
Een onmenselijk proces
In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.
De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.
Een wrang familiepatroon
Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”
Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.
De impact op John
Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.
Steunbetuigingen
Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.
De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.
Een bredere discussie
Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.
Conclusie
John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.
Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.
Actueel
Jonge vrouw (19) aangereden door trein
Een tragisch ongeval in het Belgische Wijgmaal, in Vlaams-Brabant, heeft het leven gekost aan de 19-jarige Ranya. De jonge vrouw werd vorige week aangereden door een trein nadat ze een gesloten spoorwegovergang overstak. Volgens de beschikbare informatie keek ze op dat moment naar haar telefoon en droeg ze oordopjes, waardoor ze de naderende trein vermoedelijk niet op tijd heeft opgemerkt.
Het drama heeft diepe indruk gemaakt in Wijgmaal. Ook voor de familie van Ranya is het verlies bijzonder zwaar. Inmiddels is haar lichaam naar Irak overgebracht, waar ze naast haar vader zal worden begraven.
Ranya stak gesloten spoorwegovergang over
Het ongeval gebeurde rond 22.00 uur, kort nadat Ranya uit een trein was gestapt op station Wijgmaal.
Op dat moment waren de slagbomen van de spoorwegovergang naar beneden en knipperden de rode waarschuwingslichten. Toch besloot de jonge vrouw de sporen over te steken.
Op camerabeelden van de Belgische spoorbeheerder Infrabel zou te zien zijn dat Ranya met haar mobiele telefoon bezig was en om de gesloten slagbomen heen liep.
Op hetzelfde moment naderde een andere trein met hoge snelheid.
De machinist zou hebben gezien dat iemand zich op het spoor bevond en probeerde nog te remmen. Door de snelheid en de lange remweg van een trein kon een aanrijding echter niet meer worden voorkomen.
Ranya werd geraakt en overleed ter plaatse.
Infrabel waarschuwt voor groot gevaar
Na het ongeval benadrukte Infrabel-woordvoerder Frédéric Petit opnieuw hoe gevaarlijk het is om een gesloten spoorwegovergang over te steken.
Volgens hem denken mensen soms ten onrechte dat ze veilig kunnen oversteken zodra één trein voorbij is. Er kan echter vanuit de andere richting nog een tweede trein aankomen.
In dit geval waren de veiligheidsmaatregelen duidelijk actief: de slagbomen waren gesloten en de rode waarschuwingslichten knipperden.
Het ongeval laat daarmee opnieuw zien hoe fataal een moment van onoplettendheid rond het spoor kan aflopen.
Familie laat Ranya naar Irak overbrengen
Na haar overlijden wilde de familie Ranya graag in Irak begraven. Inmiddels is haar stoffelijk overschot naar het land overgebracht.
Achter die wens schuilt een aangrijpende familiegeschiedenis.
Ranya heeft haar vader nooit gekend. Enkele maanden voordat zij werd geboren, werden haar vader en broer volgens de familie om het leven gebracht door terreurgroep Al-Qaeda.
Haar moeder was op dat moment vier maanden zwanger van Ranya en zou getuige zijn geweest van het geweld. Ranya’s oudere zus was destijds nog geen jaar oud.
Jaren later bouwde het gezin een nieuw bestaan op in België. Sinds 2017 woonde de familie in Wijgmaal.
Geldinzameling voor begrafenis
De moeder van Ranya werkt in een fabriek en beschikt volgens de berichtgeving niet over ruime financiële middelen. Het overbrengen van het lichaam naar Irak, de begrafenis en de noodzakelijke reiskosten brachten daarom grote uitgaven met zich mee.
Vrijwilligers van het Hidaya Cultureel Centrum in Leuven besloten de familie te helpen en begonnen een inzamelingsactie.
De respons bleek enorm. Binnen ongeveer twintig uur werd het gewenste bedrag bij elkaar gebracht, waardoor de familie de reis en begrafenis kon bekostigen.
Ranya zal in Irak naast haar vader haar laatste rustplaats krijgen.
Groot verdriet na plotseling verlies
Voor haar moeder en andere familieleden betekent het overlijden opnieuw een bijzonder zwaar verlies. Na de gewelddadige gebeurtenissen die het gezin eerder troffen, moeten zij nu afscheid nemen van Ranya, die slechts 19 jaar oud werd.
Tegelijkertijd vormt het drama een pijnlijke waarschuwing voor anderen. Een gesloten spoorwegovergang mag nooit worden overgestoken, ook niet wanneer er net een trein voorbij is gereden of wanneer er op dat moment geen andere trein zichtbaar lijkt.
Een trein kan niet plotseling uitwijken en heeft een zeer lange remweg. Afleiding door een telefoon of oordopjes kan het gevaar rond het spoor bovendien nog groter maken.
Voor Ranya kwam die waarschuwing helaas te laat. Haar familie neemt nu in Irak afscheid van haar, op de plek waar ze naast haar vader zal worden begraven.