Actueel
John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”
John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.
De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.
Een onmenselijk proces
In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.
De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.
Een wrang familiepatroon
Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”
Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.
De impact op John
Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.
Steunbetuigingen
Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.
De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.
Een bredere discussie
Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.
Conclusie
John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.
Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.
Actueel
Gert Verhulst en Ellen Callebout hebben een probleem: “Vanaf het moment dat we intiem worden”
Gert Verhulst eerlijk over leven met hond Billie: “Sinds hij er is, is alles anders”
Het huishouden van Gert Verhulst en Ellen Callebout ziet er sinds kort anders uit. Waar het koppel tot voor kort twee honden had — de trouwe bouvier Leo en de kleine dwergschnauzer Billie — bleef na het verlies van Leo nog slechts één viervoeter over.
Het 0verlijden van Leo begin december zorgde voor een emotionele verandering binnen het gezin. Billie, die nog niet zo lang deel uitmaakt van hun leven, werd ineens de enige hond in huis. En hoewel Ellen helemaal weg is van het dier, blijkt Gert zelf nog steeds een ietwat ingewikkelde relatie met het hondje te hebben.
Een nieuwe dynamiek in huis
Billie bracht vanaf het begin een andere energie mee in huis. Kleine honden staan vaak bekend om hun levendige karakter en hun behoefte aan aandacht, en dat blijkt ook bij Billie het geval.
Voor Ellen is dat precies wat hem zo charmant maakt. Ze geniet zichtbaar van zijn aanwezigheid en het gezelschap dat hij biedt. Voor Gert ligt dat echter iets genuanceerder. In verschillende gesprekken en podcasts liet hij al eerder doorschemeren dat hij nog moet wennen aan het enthousiasme van de kleine dwergschnauzer.
Volgens hem leek het er lange tijd zelfs op dat de hond weinig interesse in hem had.
“Hij doet alsof ik niet besta”
In de podcast Vik & Gert sprak Gert openhartig over zijn ervaringen. Hij vertelde dat Billie hem lange tijd grotendeels leek te negeren.
Wanneer hij thuiskwam, kreeg hij volgens eigen zeggen nauwelijks een warm welkom. Integendeel: het hondje zou eerder afstandelijk reageren.
Gert beschreef met een knipoog hoe de situatie soms voelt alsof hij zelf de indringer in huis is geworden. Zodra Billie zijn aandacht opeist, lijkt alle focus naar het dier te gaan. Dat zorgt voor grappige, maar soms ook vermoeiende momenten in het dagelijkse leven.
Onrustige nachten
Ook in andere interviews liet Gert al verstaan dat slapen niet altijd even rustig verloopt sinds Billie in huis is. Het hondje heeft veel energie en zoekt voortdurend contact.
Volgens Gert springt Billie regelmatig op hem of vraagt hij luidkeels om aandacht. Het zijn situaties die hij met de nodige humor vertelt, maar die duidelijk laten zien hoe groot de impact van een huisdier kan zijn op het dagelijkse ritme.
Toch lijkt hij het allemaal met een glimlach te vertellen. De lichte frustratie wordt telkens verpakt in humor, iets waar fans van Verhulst hem goed in kennen.
Van huisdier naar volwaardig gezinslid
Ondanks de gemengde gevoelens is Billie ondertussen uitgegroeid tot een echte familiehond. Dat bleek onlangs nog toen Gert en Ellen samen met het hondje een weekend naar Amsterdam trokken.
In een podcast vertelde Gert dat Billie gewoon meeging op reis. Het koppel had vooraf zelfs contact opgenomen met het hotel om zeker te zijn dat de hond welkom was op de kamer.
Dat zegt veel over hoe snel Billie een vaste plek binnen het gezin heeft gekregen. Waar hij in het begin misschien vooral als “de hond van Ellen” werd gezien, maakt hij inmiddels duidelijk deel uit van hun gezamenlijke leven.
Een onverwacht effect op het liefdesleven
Tijdens het gesprek in de Nederlandse podcast Zolang het leuk is kwam ook een luchtig maar opvallend onderwerp ter sprake. Volgens Gert heeft Billie namelijk invloed op de romantiek tussen hem en Ellen.
De reden? Het hondje slaapt bij hen op de kamer — en dat zorgt soms voor ongemakkelijke momenten.
Gert vertelt dat Billie erg waakzaam is en niet altijd enthousiast reageert wanneer het koppel wat intiemer probeert te zijn. Het hondje zou jaloers worden of onrustig reageren zodra de aandacht niet meer volledig naar hem gaat.
Humor als rode draad
Zoals vaker bij verhalen over Gert Verhulst, wordt alles verteld met een flinke dosis zelfspot. Hij maakt er geen zwaar probleem van, maar gebruikt de situaties vooral om grappige anekdotes te delen.
Dat maakt het verhaal herkenbaar voor veel huisdiereigenaren. Want wie een hond heeft, weet dat dieren vaak een grote impact hebben op routines, slaap en zelfs relaties — al gebeurt dat meestal op een liefdevolle manier.
Billie verovert langzaam zijn plek
Hoewel Gert eerder klaagde over het gedrag van Billie, lijkt er toch langzaam een band te ontstaan. Het feit dat hij meegaat op weekendjes weg en een vaste plek heeft in huis toont aan dat de acceptatie groeit.
Bij huisdieren duurt het soms even voordat iedereen aan elkaar gewend is. Zeker wanneer een nieuwe hond komt na het verlies van een ander dier, kan dat emotioneel en praktisch een aanpassing zijn.
Een nieuw hoofdstuk na het verlies van Leo
Het 0verlijden van Leo betekende voor het gezin een moeilijke periode. Huisdieren zijn voor veel mensen echte familieleden, en afscheid nemen doet altijd iets met een huishouden.
Billie lijkt nu stilaan dat lege plekje op zijn eigen manier te vullen. Niet door Leo te vervangen, maar door een nieuwe dynamiek te creëren.
Liefde, chaos en een beetje jaloezie
Of het romantische weekend in Amsterdam volledig volgens plan verlopen is, laat Gert in het midden. Wel hoopt hij dat het hotel een comfortabel plekje voor Billie had voorzien, zodat iedereen rustig kon slapen.
Het typeert het leven met een hond: liefdevol, soms chaotisch, maar vooral nooit saai.
En hoewel Gert misschien niet meteen de grootste fan was, lijkt Billie stilaan toch een onmisbaar onderdeel van het leven van hem en Ellen te worden — zelfs als hij af en toe nog wat aandacht opeist op de meest onverwachte momenten.