Connect with us

Actueel

John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”

Avatar foto

Published

on

John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.


“Ze herkent me niet meer”

In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.

De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.


Een onmenselijk proces

In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.

De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.


Een wrang familiepatroon

Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”

Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.


De impact op John

Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.


Steunbetuigingen

Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.

De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.


Een bredere discussie

Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.


Conclusie

John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.

Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.

Actueel

Zuhal Demir traint leraren met filmpjes voor meer discipline op school

Avatar foto

Published

on

“Streng maar warm”

Een van de eerste video’s gaat in op de misvatting dat strenge scholen automatisch kille scholen zijn. Volgens Demir is het tegendeel waar. “Kinderen leren beter als er duidelijke afspraken en routines zijn. Dat betekent niet dat er geen warmte of empathie kan zijn. Integendeel: door rust te creëren, is er juist meer ruimte voor een goede band tussen leerling en leerkracht.”

In de video komen leerkrachten aan het woord die dergelijke routines al toepassen. Zij merken minder incidenten, minder agressie en minder discussies. Dat vertaalt zich volgens hen in meer effectieve lestijd en meer plezier in de klas.


Praktijkervaringen van leerkrachten

Een leerkracht uit Antwerpen vertelt dat ze sinds de invoering van vaste ochtendroutines veel verschil merkt. “Voorheen was het vaak chaos bij de start van de dag. Nu weten leerlingen precies wat er van hen verwacht wordt. Ze komen rustiger binnen en zijn sneller klaar om te leren.”

Een andere leraar geeft aan dat consequente regels soms weerstand oproepen bij leerlingen, maar uiteindelijk zorgen voor meer duidelijkheid. “Zodra ze doorhebben dat er geen ruimte is voor eindeloze discussies, accepteren ze de regels en ontstaat er rust.”


Wat zeggen onderwijsdeskundigen?

Onderwijswetenschappers wijzen erop dat duidelijkheid en structuur bewezen positieve effecten hebben op leerprestaties. Een voorspelbare omgeving vermindert stress bij kinderen en vergroot de kans dat ze zich kunnen concentreren.

Wel benadrukken experts dat discipline alleen werkt als het wordt gecombineerd met een positieve benadering. “Streng zijn mag, maar leerlingen moeten ook voelen dat ze gezien en gesteund worden,” aldus een pedagoog van de KU Leuven.


Reacties van ouders

Ook ouders reageren verdeeld op de plannen van Demir. Sommigen zijn blij dat er meer nadruk komt op discipline. “Onze kinderen hebben baat bij duidelijke regels, zowel thuis als op school. Het is goed dat de overheid dit ondersteunt,” zegt een moeder uit Gent.

Belçika: Kürt kökenli Zuhal Demir Flaman Hükümeti'nde Adalet Bakanı oldu

Andere ouders zijn bezorgd dat te veel nadruk op regels ten koste kan gaan van creativiteit en vrijheid. “Natuurlijk moet er orde zijn, maar kinderen moeten ook ruimte krijgen om zichzelf te ontplooien,” klinkt het.

Demir benadrukt echter dat haar aanpak niet gaat om strikte gehoorzaamheid, maar om rust en veiligheid. “Discipline is geen doel op zich, maar een middel om een goede leeromgeving te creëren.”


De link met motivatie van leerkrachten

Volgens Demir hangt de motivatie van leerkrachten nauw samen met orde in de klas. “Je motiveert leerkrachten in de eerste plaats door hen te laten lesgeven. Als ze constant brandjes moeten blussen, verliezen ze energie en plezier. Met meer rust in de klas geven we hen hun vak terug.”

De modules moeten daarbij concreet helpen. Ze zijn bedoeld als hulpmiddel, niet als verplichting. “We willen leerkrachten ondersteunen, niet voorschrijven hoe ze alles moeten doen,” aldus de minister.


Een cultuurverandering?

De vraag is of de plannen van Demir op termijn ook leiden tot een cultuurverandering in de scholen. Volgens kenners kan dat, mits de aanpak consequent wordt volgehouden en gedragen door zowel leerkrachten als ouders.

Een cultuur van rust en respect ontstaat niet van de ene dag op de andere, maar groeit door kleine, herhaalde acties. “Als leerlingen overal dezelfde duidelijke boodschap krijgen – thuis, op school, bij activiteiten – dan wordt goed gedrag de norm,” aldus een onderwijspsycholoog.


Toekomstperspectief

Voor Demir is dit nog maar het begin. Ze wil de komende jaren blijven inzetten op concrete hulpmiddelen, praktische ondersteuning en nauwe samenwerking tussen scholen en gezinnen. Het doel: een leeromgeving waarin kinderen zich veilig voelen, leerkrachten hun vak met plezier uitoefenen en de onderwijskwaliteit stijgt.

Zuhal Demir gülüyor

Of de plannen breed aanslaan, zal de komende maanden blijken. Scholen krijgen nu de kans om de modules uit te proberen en hun ervaringen te delen. Het kabinet hoopt dat succesverhalen andere scholen inspireren.


Conclusie

Met haar pleidooi voor meer discipline en rust in de klas probeert minister Zuhal Demir een structurele verandering teweeg te brengen in het Vlaamse onderwijs. Door leerkrachten te voorzien van praktische modules en ouders te betrekken bij de opvoeding, wil ze de basis leggen voor een leeromgeving die ordelijk, warm en effectief is.

Haar boodschap is helder: streng zijn betekent niet kil zijn. Integendeel, door duidelijke regels en routines ontstaat ruimte voor warmte, verbinding en beter onderwijs. Of de aanpak het gewenste effect heeft, zal in de praktijk moeten blijken, maar één ding is duidelijk: het thema discipline staat weer stevig op de agenda.

Continue Reading