Actueel
John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”
John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.
De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.
Een onmenselijk proces
In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.
De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.
Een wrang familiepatroon
Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”
Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.
De impact op John
Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.
Steunbetuigingen
Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.
De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.
Een bredere discussie
Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.
Conclusie
John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.
Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.
Actueel
Steeds meer mensen komen uit de kast als ‘berriseksueel’: dit is wat het betekent
Binnen de LGBTQIA+-gemeenschap ontstaan regelmatig nieuwe termen die mensen helpen om hun seksuele oriëntatie of genderidentiteit nauwkeuriger te omschrijven. Een van de begrippen die de laatste tijd steeds vaker opduikt op sociale media en online platforms is ‘berriseksueel’.
Hoewel de term nog relatief onbekend is, herkennen sommige mensen zich er juist beter in dan in bestaande labels zoals biseksueel of panseksueel.
Wat betekent berriseksueel?
Volgens definities die onder meer op online platforms als Reddit en Urban Dictionary circuleren, verwijst berriseksualiteit naar een seksuele oriëntatie waarbij iemand zich aangetrokken kan voelen tot meerdere of alle genders, maar waarbij die aantrekkingskracht doorgaans sterker is richting vrouwen, vrouwelijke, non-binaire of androgyne personen dan richting mannen.
Dat betekent niet dat iemand zich helemaal niet tot mannen aangetrokken voelt, maar wel dat die aantrekkingskracht minder vaak voorkomt of minder sterk wordt ervaren.
Microlabel binnen het spectrum
Berriseksualiteit wordt vaak omschreven als een zogenoemd microlabel. Dat zijn specifiekere termen die binnen bredere seksuele oriëntaties worden gebruikt.
Sommige mensen vinden begrippen als biseksueel, panseksueel of omniseksueel te algemeen om hun gevoelens goed te beschrijven. Een microlabel kan dan meer nuance bieden en beter aansluiten bij hun persoonlijke ervaring.
Steeds meer bekendheid online
Op sociale media en discussieplatforms laten verschillende gebruikers weten blij te zijn met de term.
Sommigen schrijven dat zij zich jarenlang niet volledig herkenden in bestaande omschrijvingen van hun seksuele oriëntatie. Volgens hen biedt berriseksueel een nauwkeurigere beschrijving van hoe zij aantrekkingskracht ervaren.
Een aantal gebruikers noemt de term daarom een waardevolle aanvulling op de bestaande begrippen binnen de LGBTQIA+-gemeenschap.
Vergelijkbaar met panseksualiteit
Op verschillende online informatieplatforms wordt berriseksualiteit omschreven als een oriëntatie die overeenkomsten vertoont met panseksualiteit en omniseksualiteit.
Bij al deze oriëntaties kunnen mensen zich aangetrokken voelen tot personen van verschillende genders. Het onderscheid zit vooral in de voorkeur of intensiteit van die aantrekkingskracht.
Bij berriseksualiteit ligt die volgens de meest gebruikte omschrijvingen vaker bij vrouwen, non-binaire of androgyne personen dan bij mannen.
Niet officieel erkende term
Hoewel de term online steeds vaker wordt gebruikt, is berriseksueel geen officieel vastgelegde of universeel geaccepteerde seksuele oriëntatie. De betekenis kan per persoon of gemeenschap verschillen.
Zoals bij veel microlabels geldt dat mensen zelf bepalen welk begrip het beste past bij hoe zij hun gevoelens en identiteit ervaren.
Voor een kleine groep mensen biedt berriseksueel precies de nuance die zij zochten, terwijl anderen zich blijven herkennen in bekendere termen als biseksueel of panseksueel.
De opkomst van dergelijke begrippen laat zien dat taal voortdurend in ontwikkeling is en dat sommige mensen behoefte hebben aan woorden die hun persoonlijke ervaringen zo nauwkeurig mogelijk beschrijven.
Bron: Showblad