Actueel
John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”
John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.
De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.
Een onmenselijk proces
In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.
De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.
Een wrang familiepatroon
Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”
Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.
De impact op John
Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.
Steunbetuigingen
Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.
De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.
Een bredere discussie
Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.
Conclusie
John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.
Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.
Actueel
Jeroen Meus stelt eindelijk zijn zoon voor: ´Twee druppels water!´
Jeroen Meus is voor velen een vaste waarde op VRT1 dankzij Dagelijkse Kost. Dag na dag staat hij in de keuken om Vlaanderen te inspireren met toegankelijke en smaakvolle gerechten. Maar ook voor een drukbezette tv-kok geldt dat de boog niet altijd gespannen kan staan. Tijdens de kerstvakantie besloot Jeroen daarom om het rustiger aan te doen en er samen met zijn gezin even tussenuit te knijpen.
Citytrip naar het hart van Italië
De bestemming van hun vakantie was niet min: Rome. De Italiaanse hoofdstad staat bekend om haar rijke geschiedenis, indrukwekkende architectuur en natuurlijk haar wereldberoemde keuken. Jeroen trok samen met zijn vrouw Stephanie en hun zoon Georges naar de Eeuwige Stad, waar ze met z’n drietjes genoten van een ontspannen en leerrijke citytrip.
Op sociale media deelde Jeroen verschillende foto’s van hun reis. Daarop was duidelijk te zien hoe hard het gezin genoot van de omgeving, het mooie weer en vooral van elkaars gezelschap. Rome bleek de ideale plek om even te onthaasten na een druk jaar.
Culinair genieten, zoals verwacht
Dat Jeroen Meus ook in Rome niet aan de lokale keuken zou voorbijgaan, spreekt vanzelf. De tv-kok liet zich onderdompelen in de Italiaanse gastronomie en proefde er ongetwijfeld van klassiekers als pasta, pizza en andere streekgerechten. Voor iemand die zo gepassioneerd met eten bezig is, is Italië een bron van inspiratie.
Naast het culinaire aspect trok het gezin ook langs tal van historische bezienswaardigheden. Rome ademt geschiedenis, van het Colosseum en het Forum Romanum tot de kleinere straatjes waar elke hoek een verhaal lijkt te vertellen. Het werd een mooie combinatie van cultuur, gastronomie en ontspanning.
Zeldzame blik op zijn gezinsleven
Wat vooral opviel bij de gedeelde foto’s, was een beeld van Stephanie samen met hun zoon Georges. Jeroen Meus staat erom bekend zijn privéleven grotendeels buiten de schijnwerpers te houden. Foto’s van zijn gezin verschijnen dan ook niet vaak op sociale media. Voor deze bijzondere reis maakte hij echter een uitzondering.
De foto viel meteen op bij zijn volgers. Georges is ondertussen 13 jaar en duidelijk geen kleine jongen meer. Veel mensen merkten op hoe sterk hij op zijn vader lijkt, zowel qua uiterlijk als uitstraling. Het is een beeld dat warmte en verbondenheid uitstraalt.
Een sterke band tussen vader en zoon
Jeroen heeft in interviews al vaker laten verstaan dat hij een heel goede band heeft met zijn zoon. Tijd samen doorbrengen, zeker weg van de dagelijkse routine, versterkt die band alleen maar. Een citytrip zoals deze biedt ruimte voor gesprekken, gedeelde ervaringen en herinneringen die blijven hangen.
Voor Georges is zo’n reis bovendien een unieke kans om nieuwe culturen te ontdekken en samen met zijn ouders de wereld te verkennen. Voor Jeroen en Stephanie is het dan weer waardevolle quality time met hun zoon, in een levensfase waarin kinderen snel opgroeien.
Geslaagde vakantie met blijvende herinneringen
Alles wijst erop dat de citytrip naar Rome een schot in de roos was voor het gezin Meus. Even weg van werk en verplichtingen, samen genieten van cultuur, eten en elkaar. Met hernieuwde energie kan Jeroen zich ongetwijfeld opnieuw vol passie storten op Dagelijkse Kost, terwijl hij terugkijkt op een warme en betekenisvolle gezinsvakantie.