Actueel
John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”
John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.
“Ze herkent me niet meer”
In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.
De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.
Een onmenselijk proces
In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.
De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.
Een wrang familiepatroon
Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”
Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf. Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.
De impact op John
Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat. Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.
Steunbetuigingen
Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.
De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid. Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.
Een bredere discussie
Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp. Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.
Conclusie
John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.
Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.
Actueel
Dit zwembad laat slechts één huidskleur toe
Een tijdelijk zwembad voor het bekende theater Volksbühne in Berlijn zorgt voor flinke discussie. Het zogenoemde Volksbad werd juist aangekondigd als een gratis ontmoetingsplek voor iedereen, maar op vrijdagmiddag geldt er een opvallende uitzondering. Zes uur lang is het zwembad uitsluitend toegankelijk voor zwarte mensen.
Dat meldt de Duitse krant BILD. Op de website van de Volksbühne staat dat het zwembad op vrijdag tussen 12.00 en 18.00 uur exclusief wordt opengesteld voor zwarte gemeenschappen.
Bezoekers die niet tot deze doelgroep behoren, worden gevraagd om deze keuze en de daarvoor gecreëerde ruimte te respecteren. In de praktijk betekent dit dat andere bezoekers tijdens deze uren geen gebruik kunnen maken van het zwembad.
Volksbad moest juist voor iedereen zijn
De situatie zorgt vooral voor discussie omdat het Volksbad oorspronkelijk werd gepresenteerd als een openbare ontmoetingsplek voor inwoners van Berlijn.
Het tijdelijke zwembad staat op de Rosa-Luxemburg-Platz in Berlin-Mitte, pal voor de Volksbühne. Het initiatief moet mensen bij elkaar brengen en is gratis toegankelijk.
Een identiteitscontrole is er niet. Wel moeten bezoekers vooraf online een tijdslot reserveren, omdat er maar een beperkt aantal mensen tegelijkertijd naar binnen kan.
Het bad zelf is 25 meter lang en ongeveer 1,30 meter diep. Per tijdslot is er plaats voor maximaal 46 bezoekers.
Volgens het theater kost het tijdelijke project ongeveer 300.000 euro. De organisatie verwacht dat uiteindelijk zo’n 20.000 mensen gebruik zullen maken van het zwembad.
Vrijdagmiddag geldt andere regel
Hoewel het Volksbad dus nadrukkelijk als toegankelijke ontmoetingsplek werd neergezet, ziet de situatie er iedere vrijdagmiddag anders uit.
Tussen 12.00 en 18.00 uur wordt het bad gereserveerd voor zwarte gemeenschappen. Daarmee geldt de algemene uitnodiging aan alle inwoners van Berlijn gedurende die zes uur niet.
Juist dat zorgt voor verdeelde reacties. Tegenstanders vragen zich af hoe het uitsluiten van bezoekers op basis van afkomst of huidskleur te rijmen valt met het inclusieve karakter waarmee het project werd aangekondigd.
Voorstanders van dergelijke bijeenkomsten wijzen er juist op dat aparte ruimtes volgens hen waardevol kunnen zijn voor groepen die te maken krijgen met discriminatie of racisme.
Samenwerking met EOTO
Voor de speciale vrijdagmiddag werkt de Volksbühne samen met EOTO, een organisatie die zich richt op zwarte gemeenschappen en verschillende sociale en culturele activiteiten organiseert.
Volgens BILD ontvangt de organisatie financiële ondersteuning van zowel de Duitse federale overheid als de deelstaat Berlijn.
De Volksbühne vraagt andere bezoekers om de exclusieve uren te respecteren. Daarmee wil het theater ruimte bieden aan een specifieke gemeenschap om onderling samen te komen.
Dat neemt de kritiek echter niet weg. Vooral het feit dat het om een gratis en publiek toegankelijk project gaat, zorgt ervoor dat de maatregel onderwerp van discussie is geworden.
Zwembad als antwoord op tekort in Berlijn
Het Volksbad is bovendien niet zomaar een losstaand zwembad. Het behoort tot de eerste projecten onder leiding van Matthias Lilienthal, de nieuwe artistiek directeur van de Volksbühne.
Volgens Lilienthal speelt het initiatief onder meer in op het tekort aan beschikbare zwembaden in de Duitse hoofdstad.
“De helft van de binnen- en buitenzwembaden is dicht, dus dachten we dat we regerend burgemeester Kai Wegner zouden helpen”, verklaarde hij eerder tegenover de Duitse omroep ZDF.
Daarmee wil de Volksbühne niet alleen een culturele, maar ook een maatschappelijke functie vervullen.
Onderdeel van nieuwe koers Volksbühne
Het zwembad past volgens Lilienthal tegelijkertijd bij zijn bredere visie op wat theater kan zijn. Voorstellingen hoeven volgens hem niet uitsluitend op een traditioneel podium plaats te vinden.
Tegenover de regionale omroep RBB legde hij dat eerder op opvallende wijze uit: “De Volksbühne verstaat onder theatrale evenementen ook wanneer twee mensen elkaar natspatten.”
Het tijdelijke bad moet daarmee een combinatie vormen van cultuur, recreatie en ontmoeting.
Juist die doelstelling maakt de discussie over de vrijdagmiddag extra opvallend. Waar het Volksbad enerzijds wordt gepresenteerd als een plek die mensen moet samenbrengen en uitsluiting moet tegengaan, wordt het zwembad gedurende zes uur per week alleen voor één specifieke doelgroep gereserveerd.
Voorlopig blijft die regeling van kracht. Bezoekers die op vrijdagmiddag niet tot de betreffende doelgroep behoren, zullen voor een ander tijdstip een reservering moeten maken.