Actueel
Johan Derksen vraagt megabedrag voor verlenging van Vandaag Inside: ‘Dit is absurd!’
Johan Derksen weerlegt geruchten over salarisverhoging bij Vandaag Inside
Johan Derksen heeft onlangs in een interview met Shownieuws zijn standpunt duidelijk gemaakt over de recente speculaties rond contractonderhandelingen bij het populaire programma Vandaag Inside. Volgens de presentator is er geen sprake van dat hij en zijn collega’s, René van der Gijp en Wilfred Genee, een salarisverhoging hebben geëist. “We hebben nooit om een verhoging gevraagd,” benadrukte Derksen.
Ophef na uitspraken Tina Nijkamp
De geruchten over mogelijke salarisverhogingen kwamen op gang na opmerkingen van voormalig SBS 6-directeur Tina Nijkamp. Zij beweerde dat de mannen van Vandaag Inside veel meer waard zouden zijn dan wat ze momenteel verdienen. Volgens Nijkamp liggen hun salarissen naar schatting tussen de 1,2 en 1,4 miljoen euro per jaar per persoon, maar gezien de immense populariteit en reclame-inkomsten van het programma zouden ze volgens haar wel tussen de 2 en 2,5 miljoen euro per persoon kunnen verdienen.
Hoewel Nijkamps berekeningen tot veel discussies hebben geleid, blijft Derksen erbij dat hij en zijn team geen enkele verhoging hebben geëist.
Vergelijking met andere programma’s
Derksen verwees in het interview ook naar de productiekosten van Vandaag Inside in vergelijking met andere televisieprogramma’s. Hij noemde onder meer de realityshow rond de Meilandjes, waarvan de productie veel kostbaarder zou zijn. “Wij maken een programma met lage productiekosten, zeker als je het vergelijkt met shows waarbij hele productieteams caravans door Europa laten rijden,” aldus Derksen.
Hij benadrukte dat, ondanks de schattingen van Nijkamp, geld voor hem en zijn collega’s niet het belangrijkste is. “Met onze kijkcijfers zou je inderdaad kunnen zeggen dat we meer verdienen, maar dat is helemaal niet waar het ons om gaat,” verklaarde hij.
Interne uitdagingen bij Vandaag Inside
Naast de salarisdiscussie ging Derksen in op enkele interne uitdagingen binnen het team. Hij noemde drie problemen die onlangs zijn besproken, waarvan er inmiddels twee zijn opgelost.
Een van de uitdagingen betrof René van der Gijp, die niet langer vijf avonden per week wilde werken. Hij heeft nu op woensdag vrij. Daarnaast voelde Derksen zich eerder een figurant binnen het programma en vond hij dat serieuze onderwerpen te vaak werden genegeerd. Ook dat probleem is volgens hem inmiddels aangepakt.
Het derde punt betreft Wilfred Genee, die volgens Derksen graag een soloprogramma wil presenteren. Genee ervaart soms frustratie omdat zijn succes bij Vandaag Inside niet altijd serieus wordt genomen. “Wilfred is misschien wel de beste presentator van Nederland,” aldus Derksen. “Maar prime time is schaars, en het is lastig om een nieuw programma voor hem te creëren. Daar wordt nu over gesproken.”
Geen focus op geld, maar op samenwerking
Derksen benadrukte meerdere keren dat geld geen rol speelt in de lopende gesprekken. Voor hem draait het vooral om de samenwerking en de balans binnen het team. Hij wees erop dat het succes van Vandaag Inside juist voortkomt uit de dynamiek tussen de drie presentatoren, en dat dit ook de sleutel is tot de toekomst van het programma.
Toekomst van Vandaag Inside
De toekomst van Vandaag Inside lijkt niet alleen afhankelijk te zijn van financiële zaken, maar ook van persoonlijke wensen en professionele ambities binnen het team. Hoewel het programma met hoge kijkcijfers blijft scoren, blijven er uitdagingen achter de schermen.
Of de huidige spanningen zullen leiden tot veranderingen in het format of de samenstelling van het team, blijft vooralsnog onduidelijk. Voor de kijkers is het vooral een kwestie van afwachten hoe deze interne en externe dynamieken zich verder ontwikkelen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.