Actueel
Jeroom krijgt vreselijk nieuws te horen
Laatste seizoen van Junior Bake Off van start: “Gemengde gevoelens” voor presentator Jeroom
Donderdag start het vijfde én laatste seizoen van Junior Bake Off, de smakelijke bakwedstrijd waarin jonge talenten strijden om de titel van beste juniorbakker. Net als in de voorgaande jaren wordt het programma gepresenteerd door Jeroom, die zich opnieuw met zichtbaar plezier onderdompelt in de wereld van glazuur, biscuit en chocolade.
Toch kleeft er deze keer een bitterzoet randje aan de vrolijke opnames. Junior Bake Off stopt na dit seizoen. De beslissing om het programma stop te zetten, werd genomen na tegenvallende kijkcijfers van de vorige jaargang. En dat nieuws kwam voor Jeroom als een klap.
“Alsof ik in een blender werd gegooid”
In een openhartig interview met Humo vertelt Jeroom over het moment dat hij hoorde dat het programma niet zou worden verlengd. “Platgemept. Zo voelde ik me toen het nieuws werd bekendgemaakt,” zegt hij op zijn eigen, beeldende manier. “Inmiddels voel ik me eerder alsof ik zojuist in een blender ben gegooid en vervolgens gemixt.”
Achter die humoristische formulering schuilt een oprechte teleurstelling. “Ik bedoel dat ik met gemengde gevoelens kamp,” verduidelijkt hij. “Enerzijds is het fijn dat ik na vijf zomers eens in juli thuis zal zijn, maar anderzijds blijft het natuurlijk jammer dat het avontuur stopt.”
Een plek van groei
Voor Jeroom is Junior Bake Off veel meer geweest dan gewoon een televisieopdracht. Het programma betekende zijn debuut als presentator. “Ik heb er echt mijn stem leren gebruiken – letterlijk en figuurlijk,” vertelt hij. “Met de hulp van logopedie leerde ik praten voor een groot publiek zonder mijn stem kwijt te raken. En ik leerde improviseren, omgaan met onverwachte situaties en met kinderen voor de camera. Het was een soort tv-school voor mij.”
De ervaring was bovendien uniek omdat het programma zich afspeelde in een sfeer van positiviteit, plezier en oprechte verwondering. “Wat zo bijzonder is aan Junior Bake Off, is de puurheid van de deelnemers. Geen strategie, geen competitie om het spel, maar gewoon kinderen die willen bakken en daar plezier aan beleven.”
Warm afscheid
Ondanks de stopzetting is er in het vijfde seizoen geen plaats voor bitterheid. Integendeel: de sfeer is enthousiaster dan ooit. “We hebben alles uit de kast gehaald om er een knaller van een laatste seizoen van te maken,” zegt Jeroom. “De kinderen zijn geweldig, de opdrachten zijn leuker dan ooit en er zijn weer heerlijke taarten, koekjes en verrassende creaties te bewonderen.”
Volgens de makers wordt het een feestelijke afsluiter die recht doet aan de voorbije jaren. En dat is precies wat Jeroom belangrijk vindt: “Ik kijk er met trots op terug. Het programma heeft me gevormd en ik hoop dat het ook de jonge deelnemers iets moois heeft bijgebracht.”
Tijd voor iets nieuws?
Wat de toekomst brengt voor Jeroom, blijft voorlopig onduidelijk. “Ik kijk ernaar uit om even geen opnames te hebben in juli. Dat is al jaren niet gebeurd,” lacht hij. “Maar natuurlijk blijft het kriebelen. Presenteren is iets wat ik heb leren waarderen, en wie weet komt er binnenkort weer iets nieuws op mijn pad.”
Of hij opnieuw een programma als Junior Bake Off zou willen maken? “Zeker. Maar zo’n project moet wel kloppen. Het gaat me om de sfeer, de echtheid. En die heb ik hier elke dag gevoeld.”
Een dankbaar publiek
De aankondiging van het einde van het programma heeft veel reacties losgemaakt bij kijkers. Op social media delen ouders en fans hun dankbaarheid. “Onze zoon kijkt al sinds seizoen één,” schrijft een moeder op Instagram. “Het was een van de weinige programma’s waar je als gezin écht samen naar keek.” Ook andere kijkers noemen het programma een verademing tussen de vaak snelle en harde formats van vandaag.
De erfenis van Junior Bake Off
Hoewel het programma nu stopt, blijft de impact ervan voelbaar. Junior Bake Off bracht een generatie jonge kijkers in contact met creativiteit, doorzettingsvermogen en teamwork. Het gaf kinderen niet alleen de kans om hun talent te tonen, maar leerde hen ook omgaan met feedback, spanning en het onverwachte.
Voor Jeroom blijft dat de grootste winst. “Ik hoop dat de deelnemers en kijkers vooral onthouden dat falen mag, dat proberen loont, en dat plezier maken het belangrijkste is. Want dat is wat ik hier geleerd heb. En ik ben ontzettend dankbaar dat ik daar vijf seizoenen lang deel van mocht uitmaken.”
Laatste kans om te genieten
Wie het programma een warm hart toedraagt, krijgt nu dus een laatste kans om mee te genieten. Donderdagavond start het nieuwe seizoen en het belooft een warme, grappige en vooral ontroerende reeks te worden. De jonge bakkers staan te trappelen om te laten zien wat ze kunnen – en Jeroom staat klaar om hen zoals altijd met een knipoog te begeleiden.
“Het is het einde van een hoofdstuk,” besluit hij. “Maar eentje dat ik met veel liefde afsluit.”
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.