Actueel
“Ik wil mezelf niet laten besmeuren” – Herman Brusselmans (68) stopt definitief als jurylid van De slimste mens ter wereld: “Dit voelt onethisch”
Het kwam niet met een persbericht, geen aankondiging in de studio en geen groot slotwoord voor de camera. Toch is het besluit inmiddels definitief: Herman Brusselmans (68) heeft achter de schermen afscheid genomen van zijn rol als jurylid bij De slimste mens ter wereld. Geen gerucht, maar een bewuste keuze. En vooral: een principiële.
De schrijver, columnist en televisiemaker heeft laten weten zijn naam niet langer te willen verbinden aan een wereld waarin hij zich steeds minder herkent. Niet omdat hij het zat is, niet vanwege leeftijd of vermoeidheid, maar omdat hij naar eigen zeggen een morele grens heeft bereikt.
“Ik wil mezelf niet laten besmeuren,” liet hij in beperkte kring weten. “Wat daar gebeurt, voelt voor mij gewoon onethisch.”
Geen conflict, wel afstand
Wie Brusselmans kent, weet dat hij conflicten doorgaans niet schuwt. Als hij boos is, is hij dat openlijk. Juist daarom valt de manier waarop hij dit hoofdstuk afsluit op. Geen scherpe uithalen in interviews, geen publieke woordenstrijd, geen sociale media-offensief. Alleen een stille, maar duidelijke breuk.
Volgens mensen uit zijn omgeving speelde de beslissing al langer. De sfeer achter de schermen zou in de afgelopen seizoenen zijn veranderd. Gesprekken die vroeger warm en inhoudelijk waren, zouden kouder zijn geworden. Minder aandacht voor ervaring en inhoud, meer voor zichtbaarheid en actualiteit.
“Het voelde alsof vaste waarden langzaam plaatsmaakten voor snelle gezichten,” aldus een betrokkene. “Dat schuurt bij iemand als Herman.”
Een veranderend programma
Ooit was Brusselmans een vaste waarde aan de jurytafel. Zijn scherpe observaties, droge humor en relativerende blik gaven het programma een eigen dynamiek. Maar de laatste jaren was hij steeds minder aanwezig. Dat was geen toeval, zo lijkt nu.
Volgens Brusselmans is de manier waarop juryleden worden geselecteerd fundamenteel veranderd. Waar eerder ervaring, culturele bagage en inhoudelijke diepgang de doorslag gaven, lijken tegenwoordig populariteit en momentum zwaarder te wegen.
“Vandaag scoor je één keer op televisie en morgen zit je daar alsof je een instituut bent,” zou hij hebben gezegd. Niet als persoonlijke aanval, maar als constatering.
Niet meer zijn wereld
Het gevoel niet meer thuis te zijn, groeide langzaam. Brusselmans zou hebben ervaren dat hij minder ruimte kreeg, terwijl anderen – jonger, mediagenieker, maar volgens hem inhoudelijk dunner – meer zichtbaar werden.
“Ik voel me daar niet meer thuis,” is een uitspraak die hem wordt toegeschreven. “En dan moet je eerlijk zijn tegenover jezelf.”
Die eerlijkheid lijkt voor hem zwaarder te wegen dan zichtbaarheid op televisie. In een medialandschap waarin aanwezigheid vaak wordt gezien als succes, kiest hij bewust voor afstand.
Een moreel breekpunt
Wat uiteindelijk de doorslag gaf, was geen ruzie of incident, maar een moreel gevoel. Brusselmans suggereert dat het programma steeds meer draait om imago, positionering en macht, en steeds minder om inhoud.
Hij formuleert het voorzichtig, maar de boodschap is helder. Wanneer wordt talent ingeruild voor bereik? Wie bepaalt wie “waardig” is om aan tafel te zitten? En wat blijft er over van een intellectueel programma als de balans doorslaat richting show?
“Ik wil niet medeplichtig zijn aan iets waar ik niet meer achter sta,” zou hij hebben gezegd.
Reactie van de zender
Zender Play reageerde diplomatiek. In een korte verklaring benadrukte men dat Brusselmans altijd welkom blijft en dat zijn bijdrage aan het programma wordt gewaardeerd. Er zou zelfs sprake zijn geweest van een informeel etentje met presentator Erik Van Looy om de lucht te klaren.
Toch fluisteren insiders dat de breuk dieper zit dan publiekelijk wordt toegegeven. Het zou niet gaan om misverstanden, maar om fundamenteel verschillende visies op wat televisie moet zijn.
Geen afscheid van het publieke leven
Wie denkt dat Brusselmans zich nu volledig terugtrekt, vergist zich. Hij blijft schrijven, spreken en observeren. Boeken, columns en optredens blijven deel uitmaken van zijn leven. Alleen zijn stoel bij De slimste mens blijft leeg – en dat is een bewuste keuze.
Hij zou liever kiezen voor inhoudelijke vrijheid dan voor een vaste plek in een format waarin hij zich niet meer kan vinden. Voor hem lijkt weggaan geen verlies, maar een vorm van zelfbehoud.
Reacties van kijkers
Op sociale media zijn de reacties verdeeld. Sommigen betreuren zijn vertrek en noemen hem een van de laatste echte stemmen aan tafel. Anderen vinden dat het programma moet meegaan met zijn tijd en nieuwe gezichten nodig heeft.
Toch is er ook begrip. Veel kijkers herkennen het gevoel dat dingen veranderen en niet altijd in de richting die je hoopt. Brusselmans’ keuze wordt door sommigen gezien als een zeldzaam voorbeeld van iemand die zijn grenzen bewaakt in een wereld waar doorgaan vaak de norm is.
Een signaal aan de televisiewereld
Of dit vertrek het begin is van een bredere kritiek op de Vlaamse televisiewereld, valt nog te bezien. Maar het zet wel iets in beweging. Het roept vragen op over inhoud, kwaliteit en de waarde van ervaring in een snel veranderend medialandschap.
Brusselmans zelf lijkt daar niet actief het debat over te willen voeren. Zijn boodschap zit niet in grote woorden, maar in de daad zelf.
Soms is weggaan geen zwakte, maar een statement. En soms zegt stilte meer dan duizend optredens.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.