Actueel
Het gaat niet goed met Jani Kazaltzis: Hij is ernstig ziek
Bijna een jaar geleden deed Jani Kazaltzis een openhartige en moedige onthulling in het programma James & Co. Voor het eerst sprak hij publiekelijk over zijn gezondheidsproblemen en vertelde hij dat hij de z!ekte van Graves had. Een moment dat veel indruk maakte, niet alleen omdat het ging om een bekende Vlaming, maar vooral omdat Jani zijn kwetsbaarheid liet zien op een manier die voor veel kijkers herkenbaar was.
Nu, bijna een jaar later, komt hij opnieuw met nieuws dat hard aankomt. In zijn podcast Daan & Jani vertelt hij dat de z!ekte is teruggekeerd. Een boodschap die hij zichtbaar met tegenzin deelt, maar waarvan hij vindt dat hij er eerlijk over moet zijn.
Een diagnose die alles veranderde
Toen Jani zo’n tweeënhalf jaar geleden te horen kreeg dat hij de z!ekte van Graves had, voelde hij zich al geruime tijd niet goed. Achteraf viel veel op zijn plek. De z!ekte tast de schildklier aan en zorgt ervoor dat het lichaam te veel schildklierhormonen aanmaakt. Dat kan leiden tot uiteenlopende klachten, zowel lichamelijk als mentaal.
Bij Jani uitte de z!ekte zich vooral op psychisch vlak. Hij kampte met sombere gedachten, onrust en een voortdurend gevoel van spanning. Daarnaast ervoer hij ook fysieke signalen zoals hartkloppingen en vermoeidheid. “Ik voelde me al lang niet mezelf,” liet hij destijds doorschemeren. Toch duurde het even voordat duidelijk werd wat er precies aan de hand was.
De impact van een ontregeld lichaam
De z!ekte van Graves staat erom bekend dat ze het lichaam volledig uit balans kan brengen. Doordat de hormoonhuishouding ontregeld raakt, kan iemand last krijgen van angstgevoelens, kortademigheid, gewichtsverlies en een opgejaagd gevoel. Voor iemand als Jani, die een druk en creatief leven leidt, kwam dat extra hard aan.
Zijn agenda was goed gevuld, zijn hoofd zat vol ideeën, maar zijn lichaam werkte niet meer mee. Dat zorgde voor frustratie en onbegrip, zowel bij zichzelf als bij zijn omgeving. “Je ziet het niet altijd aan de buitenkant,” vertelde hij eerder, “maar vanbinnen is het chaos.”
Hoopvolle cijfers en voorzichtig optimisme
In James & Co vertelde Jani dat hij al anderhalf jaar medicatie nam en op dat moment zelfs bezig was met afbouwen. Zijn artsen hadden hem hoopvolle vooruitzichten gegeven. “Volgens de dokter heb ik 70 procent kans om te genezen en 30 procent kans om te hervallen,” zei hij toen.
Die cijfers gaven hem vertrouwen. En met reden: de medicatie sloeg aan en Jani raakte de z!ekte kwijt. Hij voelde zich beter, energieker en had het gevoel dat hij zijn leven weer volledig kon oppakken. Werk, sociale contacten en nieuwe projecten kwamen opnieuw op de voorgrond.
Het gevoel dat alles weer kon
Omdat hij zich beter voelde, groeide bij Jani het idee dat hij het allemaal weer aankon. De drukke agenda keerde terug en hij ging opnieuw voluit. Creatief werk, mediaoptredens, podcasts en andere verplichtingen volgden elkaar in hoog tempo op.
Achteraf gezien was dat misschien te veel, te snel. Maar zoals hij zelf aangeeft: als je je goed voelt, is het moeilijk om op de rem te gaan staan. “Je denkt: het gaat weer, dus waarom zou ik stoppen?” Die gedachte bleek verraderlijk.
Slecht nieuws in de podcast
In Daan & Jani kwam onlangs het nieuws dat hij liever niet had gebracht: de z!ekte van Graves is terug. “Ik heb opnieuw de z!ekte van Graves gekregen,” vertelt hij openlijk. De oorzaak is volgens hem duidelijk: een te lange periode van te veel stress.
De z!ekte kan opnieuw opduiken wanneer het lichaam langdurig onder druk staat. En dat is precies wat er bij Jani is gebeurd. “Ik ben zo boos,” zegt hij. Boos op de situatie, maar ook op zichzelf. “Ik voel aan mezelf dat ik eigenlijk gas moet terugnemen, anders komt het niet goed. Maar toch doe ik door. En bam.”
Het lichaam beslist mee
Wat Jani beschrijft, is iets wat veel mensen herkennen: het hoofd wil verder, maar het lichaam trekt aan de noodrem. Omdat hij zich een tijd beter voelde, dacht hij dat hij het tempo wel aankon. Zijn lichaam dacht daar anders over.
Die botsing tussen wilskracht en fysieke grenzen is pijnlijk. Zeker voor iemand die gewend is om door te gaan en verantwoordelijkheid te nemen. “Het is heel moeilijk om aan je omgeving toe te geven: ‘Ik ben moe, ik wil even niet’,” zegt hij daarover.
De druk van het werk
Een extra complicerende factor is zijn job. Jani werkt in een wereld waarin deadlines, zichtbaarheid en verwachtingen een grote rol spelen. “Op mijn job kan ik ook niet zeggen: ‘Ik ben om vier uur weg’,” vertelt hij eerlijk.
Die realiteit maakt het lastig om grenzen te bewaken. Rust nemen voelt dan niet alleen als een persoonlijke keuze, maar soms ook als een risico. Toch is hij zich er nu pijnlijk van bewust dat blijven doorgaan geen optie is.
Terug naar medicatie
Iedereen ervaart de z!ekte van Graves anders, maar bij Jani zijn het opnieuw vooral de angsten en hartkloppingen die de overhand nemen. Dat zijn signalen die hij inmiddels herkent, en die hem ook nu weer richting behandeling sturen.
Hij is opnieuw gestart met medicatie om zijn schildklier tot rust te brengen. Die behandeling zal in totaal ongeveer anderhalf jaar duren. Het is geen korte weg, maar wel een noodzakelijke.
Openheid als houvast
Wat Jani’s verhaal bijzonder maakt, is zijn openheid. Door eerlijk te spreken over zijn herval, doorbreekt hij het idee dat genezing altijd definitief is. Hij laat zien dat herstel soms met vallen en opstaan gaat, en dat terugval geen falen is.
Die boodschap is belangrijk, zeker in een maatschappij waarin doorgaan vaak wordt beloond en rust nemen als zwakte wordt gezien. Jani laat zien dat luisteren naar je lichaam geen luxe is, maar noodzaak.
Een moeilijke, maar eerlijke fase
De komende tijd zal voor Jani in het teken staan van behandeling, rust en herwaardering van zijn grenzen. Dat is geen gemakkelijke opdracht, maar wel een die hij nu serieuzer neemt dan ooit.
Zijn verhaal is niet alleen dat van een bekende stylist of mediapersoonlijkheid, maar van iemand die leert dat gezondheid de basis is van alles. En juist door dat te delen, raakt hij meer mensen dan hij misschien zelf beseft.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.