Actueel
Heel het land spreekt grote schande van Ruben Van Gucht
In Vlaanderen wordt er vaak met een glimlach naar gekeken, maar buiten de landsgrenzen klinkt een heel andere toon. Wat hier nog geregeld wordt afgedaan als BV-folklore rond Ruben Van Gucht, krijgt in het buitenland steeds meer gewicht — en niet in positieve zin. De sportjournalist blijft op sociale media beelden delen die zijn imago van charmeur en vrijbuiter versterken, terwijl hij nog altijd getrouwd is en vader van een jong kind. In België leidt dat vooral tot geroddel, in Kroatië tot groeiende ergernis.
Toenemende spanning achter de schermen
Volgens berichtgeving van Dag Allemaal raakt het geduld in Kroatië stilaan op. Daar woont zijn echtgenote Blanka Vlašić, een nationale sportheldin die in haar thuisland bijna een onaantastbare status geniet. Terwijl Ruben zich in Vlaanderen profileert als een vrije geest met een los en speels imago, leeft Blanka in Kroatië met hun zoontje — en kijkt men daar met steeds minder begrip naar het publieke gedrag van haar man.
Die tegenstelling wordt steeds scherper. Wat hier vaak wordt gezien als onschuldige bravoure of een tikje provocatie, wordt daar ervaren als pijnlijk en respectloos. Niet alleen richting Blanka zelf, maar ook richting het beeld van gezin, stabiliteit en waardigheid dat zij jarenlang heeft belichaamd.
Twee landen, twee culturen
Het verschil in perceptie is opvallend en zegt veel over culturele context. In België zijn Instagramverhalen met hotelkamers, vrouwelijke benen of suggestieve settings vaak voer voor lichte roddel. Een knipoog, wat gefluister in de media, maar zelden echte verontwaardiging. Het wordt gezien als entertainment, onderdeel van het BV-circus.
In Kroatië ligt dat anders. Daar spelen begrippen als eer, familie en publieke uitstraling een veel grotere rol. Zeker wanneer het gaat om iemand als Blanka Vlašić, die jarenlang symbool stond voor discipline, sportieve integriteit en nationale trots. Wat in Vlaanderen als baldadig of speels wordt gezien, wordt daar ervaren als gedrag dat het imago van het gezin schaadt.
Media-aandacht in Kroatië groeit
De Kroatische pers volgt het verhaal inmiddels aandachtig. Artikelen verschijnen waarin Ruben Van Gucht niet langer wordt omschreven als “de man van”, maar als iemand die het zorgvuldig opgebouwde en gerespecteerde beeld van Vlašić onder druk zet. Die framing is veelzeggend. De focus ligt niet op zijn persoonlijke vrijheid, maar op de gevolgen van zijn gedrag voor haar reputatie.
In die berichtgeving wordt de context expliciet benoemd: Blanka Vlašić is meer dan een voormalige topsporter. Ze is een icoon. En elke publieke misstap van haar partner straalt onvermijdelijk af op haar, of zij dat nu wil of niet.
Het imago van de charmeur
Ruben Van Gucht lijkt zijn imago van charmeur en vrouwenmagneet niet los te laten. Voor sommigen is dat een levensstijl, voor anderen begint het steeds meer te lijken op bewuste provocatie. De kritiek richt zich dan ook niet alleen op zijn persoonlijke keuzes, maar op het patroon dat ontstaat.
De vraag die steeds vaker wordt gesteld, is niet of hij mag zijn wie hij wil, maar of hij zich voldoende bewust is van de impact van zijn gedrag. Wat lokaal wordt gezien als onschuldig amusement, kan internationaal worden opgevat als reputatieschade.
Wie betaalt de prijs?
Die vraag raakt een gevoelig punt. Want terwijl Ruben zijn imago blijft voeden en in Vlaanderen vooral bijval of nieuwsgierigheid oogst, wordt in Kroatië vooral gekeken naar wie de prijs betaalt. En dat is, in de ogen van velen, Blanka Vlašić.
Zij staat bekend om haar ingetogenheid en waardigheid. Ze zoekt zelden de publiciteit op buiten haar sportieve prestaties en persoonlijke projecten. Juist daarom valt het contrast met het online gedrag van haar man extra op. Voor Kroatische volgers voelt het alsof zij ongewild wordt meegesleurd in een verhaal waar zij zelf geen regie over heeft.
Vrijheid versus verantwoordelijkheid
De kern van de discussie draait uiteindelijk om een klassiek spanningsveld: persoonlijke vrijheid versus publieke verantwoordelijkheid. Ruben Van Gucht opereert in een mediacultuur waarin zichtbaarheid en persoonlijkheid vaak worden beloond. Zijn online aanwezigheid past binnen die logica. Maar zodra die zichtbaarheid internationale gevolgen krijgt, verschuift het debat.
Critici stellen dat vrijheid niet losstaat van context. Wie een partner heeft met een internationale reputatie, draagt automatisch een vorm van verantwoordelijkheid mee. Niet omdat men zich moet verloochenen, maar omdat gedrag nooit in een vacuüm bestaat.
Belgische laconiek versus Kroatische ernst
Het verschil in reactie tussen België en Kroatië onderstreept hoe relatief normen kunnen zijn. In Vlaanderen haalt het de roddelrubrieken. In Kroatië raakt het aan iets fundamentelers: respect, familie-eer en het publieke beeld van een nationale heldin.
Dat maakt het verhaal groter dan een klassiek showbizzitem. Het wordt een botsing tussen twee culturen, twee verwachtingspatronen en twee manieren om naar publieke figuren te kijken.
Stilte vanuit het koppel
Opvallend is dat er vanuit Ruben Van Gucht en Blanka Vlašić zelf weinig publiek commentaar komt. Die stilte laat ruimte voor interpretatie en speculatie. Voor sommigen is dat verstandig: geen olie op het vuur. Voor anderen voelt het als ontwijking, zeker nu de kritiek in Kroatië toeneemt.
Zonder duiding blijft het gissen naar hoe zij zelf deze situatie ervaren. Is er sprake van onderlinge afspraken? Wordt het gedrag van Ruben intern anders beleefd dan extern? Of groeit de spanning ook achter gesloten deuren?
Een verhaal dat blijft schuiven
Wat duidelijk is: dit verhaal is in beweging. Zolang Ruben Van Gucht zijn online imago blijft voeden en de culturele kloof tussen België en Kroatië blijft bestaan, zal de discussie aanhouden. Wat hier als folklore wordt gezien, kan elders worden ervaren als grensoverschrijdend.
En precies daar wringt het schoentje. Niet omdat iemand per definitie fout zit, maar omdat dezelfde handeling in een andere context een totaal andere betekenis krijgt.
Meer dan roddel
De situatie rond Ruben Van Gucht en Blanka Vlašić laat zien hoe ingewikkeld het leven kan zijn wanneer persoonlijke keuzes botsen met internationale beeldvorming. Het is een verhaal over media, cultuur en verwachtingen — en over hoe snel onschuldige beelden een zwaardere lading kunnen krijgen.
In België blijft het voorlopig vooral onderwerp van gesprek in de marge. In Kroatië raakt het aan kernwaarden. En zolang die twee lezingen zo ver uit elkaar blijven liggen, zal dit verhaal blijven schuren.
Het nieuws kwam hard binnen in Friesland en ver daarbuiten. In Drachten is Marit Kramer, bekend van het komende elfde seizoen van Over Mijn Lijk, onverwachts niet meer verder gegaan. Haar familie maakte het bericht bekend via Instagram, waar een rouwadvertentie werd gedeeld die inmiddels door veel mensen is overgenomen en verder verspreid.
De woorden op de advertentie zijn eenvoudig, maar raken diep: “Liefde houdt niet op waar leven eindigt. In liefde losgelaten, mijn lieve vrouw, onze geweldige dochter.” Het zijn zinnen die laten zien hoeveel Marit betekende voor de mensen om haar heen — als partner, als dochter en als mens.
Net getrouwd met haar grote liefde
Wat het nieuws extra aangrijpend maakt, is dat Marit nog maar kort geleden in het huwelijksbootje stapte met haar grote liefde Mackenzie. Vorige maand gaven zij elkaar het jawoord in het Lycklamahûs in Beetsterzwaag, een moment dat door vrienden en familie werd omschreven als intens, warm en vol betekenis.
Het huwelijk was geen uitgestelde droom, maar een bewuste keuze: het leven vieren zolang dat kan, en liefde vastpakken zonder uitstel. Foto’s en berichten van die dag lieten een stralende Marit zien, omringd door mensen die haar dierbaar waren.
Een diagnose die alles veranderde
Nog geen twee jaar geleden kreeg Marit te horen dat er een tumor bij haar was gevonden. Nader onderzoek wees uit dat het om botk*nker ging. Het bericht sloeg in als een mokerslag, maar Marit besloot al snel dat ze zich niet volledig door angst wilde laten leiden.
Er volgde een intens traject van chemotherapie dat ruim een jaar duurde. Lange tijd leek het de goede kant op te gaan. De behandelingen sloegen aan en Marit kwam in remissie. Dat bracht voorzichtig optimisme, hoop op tijd en ruimte om plannen te maken.
Die hoop werd echter opnieuw op de proef gesteld toen later toch uitzaaiingen werden ontdekt. De z!ekte bleek hardnekkiger dan gehoopt.
Nieuwe tegenslagen, moeilijke keuzes
Marit onderging een operatie aan één van haar longen, maar bij de andere long bleek ingrijpen niet meer mogelijk. De tumor was daar inmiddels zo ver ontwikkeld dat een operatie geen optie meer was. Verdere chemotherapie zou geen effect meer hebben.
Ze kreeg te horen dat de medische mogelijkheden waren uitgeput. Een boodschap die rauw en onontkoombaar is, zeker voor iemand van haar leeftijd. Toch probeerde Marit ook op dat moment vast te houden aan een vorm van regie over haar leven.
“Ik kan er niks aan doen, dus ik moet ook niet proberen er iets aan te doen,” zei ze daarover. “Ik moet er gewoon het beste van maken.” Die woorden zouden later symbool staan voor hoe ze haar resterende tijd invulde.
Leven met aandacht en intentie
In Over Mijn Lijk liet Marit zien hoe zij ervoor koos om niet alleen patiënt te zijn, maar vooral mens te blijven. Samen met Mackenzie richtte ze zich op wat wél mogelijk was: liefde, kleine geluksmomenten en bewust leven.
Ze sprak openlijk over haar wens om kijkers iets mee te geven. Niet vanuit zwaarte, maar vanuit helderheid. Volgens Marit is tijd kostbaar, ongeacht hoeveel je ervan denkt te hebben.
“Het maakt niet uit wat mensen over je denken en wat je doet,” vertelde ze in het programma. “Je moet echt voor jezelf leven.”
Een boodschap die blijft hangen
In haar voorstelvideo, die voorafgaand aan het seizoen werd gedeeld, sprak Marit woorden die inmiddels extra lading hebben gekregen. Ze zei daarin dat het leven niet per definitie donker hoeft te zijn als je z!ek bent.
“Ik probeer er gewoon het beste van te maken,” vertelde ze. “Ik zou het zonde vinden om later terug te kijken en mezelf alleen maar verdrietig te zien. Ik ben begonnen met doen wat ik echt wil doen — en het ook écht doen.”
Die houding maakte diepe indruk op kijkers en programmamakers. Niet omdat ze haar situatie ontkende, maar omdat ze weigerde haar identiteit er volledig door te laten bepalen.
Over Mijn Lijk als spiegel van veerkracht
Over Mijn Lijk staat al jaren bekend als een programma dat rauwe realiteit toont, maar ook levenslust en menselijkheid. Marit paste naadloos in dat beeld. Haar verhaal liet zien hoe kwetsbaarheid en kracht naast elkaar kunnen bestaan.
Ze was eerlijk over angst en verdriet, maar even eerlijk over liefde, humor en de waarde van het moment. Juist die balans maakte haar bijdrage aan het programma zo bijzonder.
Een reeks met meerdere verliezen
Het nieuws over Marit volgt op eerdere berichten over andere deelnemers uit hetzelfde seizoen. Eerder werd al bekend dat ook Tycho en Nicole, die eveneens in de nieuwe reeks te zien zouden zijn, er inmiddels niet meer zijn.
Dat maakt seizoen 11 van Over Mijn Lijk extra beladen. Voor kijkers, maar zeker ook voor de betrokken families en het productieteam. Elk verhaal staat op zichzelf, maar samen laten ze zien hoe onvoorspelbaar en ongelijk verdeeld het leven kan zijn.
Reacties vol medeleven
Op sociale media stromen de reacties binnen. Kijkers, onbekenden en mensen die Marit persoonlijk kenden, delen herinneringen, steunbetuigingen en dankwoorden. Velen geven aan geraakt te zijn door haar openheid en levenshouding.
Ook de makers van het programma staan stil bij haar betekenis. Niet alleen als deelnemer, maar als iemand die anderen heeft aangeraakt met haar woorden en keuzes.
Een nalatenschap van woorden
Hoewel Marit er fysiek niet meer is, blijft haar boodschap bestaan. In fragmenten, in uitspraken, en vooral in de manier waarop ze liet zien dat leven meer is dan tijd alleen.
Ze herinnerde mensen eraan dat wachten op “later” geen garantie is. Dat liefde geen planning nodig heeft. En dat jezelf zijn, juist in moeilijke omstandigheden, een vorm van moed is.
Stilte, maar geen leegte
Marit Kramer is op 12 december vorig jaar niet verder gegaan. Haar afscheid laat een leegte achter bij haar familie, haar partner en iedereen die haar verhaal volgde. Tegelijkertijd blijft er iets tastbaars: woorden die blijven resoneren, keuzes die inspireren en liefde die voelbaar blijft.
Zoals op haar rouwadvertentie staat: liefde houdt niet op waar leven eindigt. Dat is misschien wel de essentie van wat Marit heeft nagelaten.