Actueel
Gordon is doodziek en moet aan infuus: ´Drie zakken vol!´
Het zit Gordon de laatste tijd niet mee. De entertainer verblijft opnieuw in Zuid-Afrika, maar in plaats van te genieten van de zon en zijn avonturen, is hij zwaar ziek geworden. Zo ziek zelfs dat hij aan het infuus ligt. Via Instagram deelt hij hoe hij getroffen is door een hevige buikgriep en nauwelijks op zijn benen kan staan.
Opnieuw pech voor Gordon
Hoewel Gordon eerder nog genoot van het leven in Zuid-Afrika, waar hij vorig maand een spannende tijd beleefde, sloeg het noodlot al snel toe. Eerst werd hij beroofd van een dierbare armband, en nu kampt hij met serieuze gezondheidsproblemen. Sinds gisteren is hij volledig uitgeschakeld en moet hij noodgedwongen in zijn appartement blijven. Zijn toestand is zo ernstig dat hij aan het infuus is gelegd.
In een reeks Instagram-stories doet Gordon verslag van zijn benarde situatie. ,,Nou jongens, je gelooft het niet. De beer is geveld. Ah… Ik heb een infuus gekregen tegen slechte smaak, haha, het zijn drie zakken vol.” Hoewel hij probeert luchtig te blijven, is duidelijk dat hij het zwaar heeft.
Een helse nacht
De afgelopen nacht was voor Gordon een ware marteling. Hij heeft naar eigen zeggen talloze keren naar het toilet gemoeten en kon op een gegeven moment zelfs de weg niet meer vinden.
,,Die arme onderburen. Volgens mij is het gebouw omhoog gekomen de afgelopen nacht. Ik denk serieus dat ik – dat is niet overdreven – veertig keer naar het toilet geweest ben. En pas de laatste keer kon ik het vinden. Hahahaha.”
Zijn uitbundige humor kan echter niet verhullen hoe ellendig hij zich voelt. De entertainer geeft toe dat de situatie allesbehalve grappig is.
Bezoek van een dokter
Omdat zijn klachten aanhielden, schakelde Gordon medische hulp in. Een arts kwam bij hem langs om hem te onderzoeken en bevestigde dat hij een flinke buikgriep te pakken heeft. ,,Nee, ik maak wel een grapje, maar het is de hel. De dokter is net geweest. Toevallig heel knap ook,” grapt hij.
Ondanks zijn beroerde toestand probeert hij nog wat humor te vinden in de situatie. ,,Ja… Ik maak er maar een lolletje van. Hij zegt: ‘Het is buikgriep.’ Ik zeg: ‘O, ja? Ik lig liever met een Griek op bed.’”
Herstel afwachten
Het is nog onduidelijk hoe lang Gordon nodig heeft om te herstellen. Voorlopig lijkt hij nergens heen te kunnen en is hij volledig afhankelijk van rust en medische zorg. Zijn fans leven massaal met hem mee en wensen hem beterschap.
Hopelijk knapt hij snel op en kan hij weer genieten van zijn verblijf in Zuid-Afrika. Voor nu blijft hij echter uitgeschakeld, wachtend op beter tijden.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.