Actueel
Gordon is doodziek en moet aan infuus: ´Drie zakken vol!´
Het zit Gordon de laatste tijd niet mee. De entertainer verblijft opnieuw in Zuid-Afrika, maar in plaats van te genieten van de zon en zijn avonturen, is hij zwaar ziek geworden. Zo ziek zelfs dat hij aan het infuus ligt. Via Instagram deelt hij hoe hij getroffen is door een hevige buikgriep en nauwelijks op zijn benen kan staan.
Opnieuw pech voor Gordon
Hoewel Gordon eerder nog genoot van het leven in Zuid-Afrika, waar hij vorig maand een spannende tijd beleefde, sloeg het noodlot al snel toe. Eerst werd hij beroofd van een dierbare armband, en nu kampt hij met serieuze gezondheidsproblemen. Sinds gisteren is hij volledig uitgeschakeld en moet hij noodgedwongen in zijn appartement blijven. Zijn toestand is zo ernstig dat hij aan het infuus is gelegd.
In een reeks Instagram-stories doet Gordon verslag van zijn benarde situatie. ,,Nou jongens, je gelooft het niet. De beer is geveld. Ah… Ik heb een infuus gekregen tegen slechte smaak, haha, het zijn drie zakken vol.” Hoewel hij probeert luchtig te blijven, is duidelijk dat hij het zwaar heeft.
Een helse nacht
De afgelopen nacht was voor Gordon een ware marteling. Hij heeft naar eigen zeggen talloze keren naar het toilet gemoeten en kon op een gegeven moment zelfs de weg niet meer vinden.
,,Die arme onderburen. Volgens mij is het gebouw omhoog gekomen de afgelopen nacht. Ik denk serieus dat ik – dat is niet overdreven – veertig keer naar het toilet geweest ben. En pas de laatste keer kon ik het vinden. Hahahaha.”
Zijn uitbundige humor kan echter niet verhullen hoe ellendig hij zich voelt. De entertainer geeft toe dat de situatie allesbehalve grappig is.
Bezoek van een dokter
Omdat zijn klachten aanhielden, schakelde Gordon medische hulp in. Een arts kwam bij hem langs om hem te onderzoeken en bevestigde dat hij een flinke buikgriep te pakken heeft. ,,Nee, ik maak wel een grapje, maar het is de hel. De dokter is net geweest. Toevallig heel knap ook,” grapt hij.
Ondanks zijn beroerde toestand probeert hij nog wat humor te vinden in de situatie. ,,Ja… Ik maak er maar een lolletje van. Hij zegt: ‘Het is buikgriep.’ Ik zeg: ‘O, ja? Ik lig liever met een Griek op bed.’”
Herstel afwachten
Het is nog onduidelijk hoe lang Gordon nodig heeft om te herstellen. Voorlopig lijkt hij nergens heen te kunnen en is hij volledig afhankelijk van rust en medische zorg. Zijn fans leven massaal met hem mee en wensen hem beterschap.
Hopelijk knapt hij snel op en kan hij weer genieten van zijn verblijf in Zuid-Afrika. Voor nu blijft hij echter uitgeschakeld, wachtend op beter tijden.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.