Actueel
Freek zichtbaar aangedaan door verdrietig nieuws
Freek in tranen tijdens festivaloptreden: “We hebben een stukje van onszelf terug”
Voor Suzan & Freek is het een periode vol emoties, liefde en hernieuwde energie. Nadat ze eerder deze week een overweldigend warm onthaal kregen tijdens Concert at Sea, stonden ze gisteren opnieuw op het podium – dit keer op het festival ’t Wonder in Woerden. Wat begon als een feestelijk optreden, groeide al snel uit tot een moment vol betekenis. Want tijdens zijn toespraak tot het publiek, hield Freek het niet droog.
“Het gevoel dat we iets van onszelf hebben teruggekregen,” zei hij, zichtbaar geëmotioneerd. En het publiek? Dat omarmde hem – letterlijk én figuurlijk.
Emotionele toespraak raakt iedereen
Tijdens het optreden nam Freek even de tijd om zich rechtstreeks tot het publiek te richten. Met een trillende stem sprak hij: “Ik heb echt het gevoel dat we sinds gisteren een stukje van onszelf terug hebben. En daar ben ik echt… ontzettend dankbaar voor.”
De zanger, die de afgelopen tijd te maken kreeg met een ingrijpende diagnose, stond daar niet alleen als artiest – maar ook als mens. Zijn emoties liepen hoog op en de tranen begonnen te vloeien. Terwijl hij zijn woorden probeerde af te maken, werd zijn gezicht nat van tranen. Ook Suzan, zijn partner op het podium én in het leven, was zichtbaar ontroerd.
“Suus is zwanger, maar ík heb de hormonen”
Freek, bekend om zijn luchtige humor zelfs in de meest beladen momenten, wist ondanks alles een glimlach op de gezichten van zijn fans te toveren. “Het gekke is,” grapte hij door zijn tranen heen, “Suus is zwanger… maar ík heb de hormonen.”
Het publiek barstte los in applaus, gejuich en warme steunkreten. Het was duidelijk: Suzan & Freek worden niet alleen gewaardeerd om hun muziek, maar ook om hun echtheid en kwetsbaarheid.
De kracht van een podiumcomeback
Het optreden in Woerden volgde kort na een ander bijzonder moment: hun terugkeer op het podium tijdens Concert at Sea. Voor het eerst sinds de bekendmaking van Freeks gezondheidsproblemen stonden ze daar weer samen, hand in hand, voor een uitverkocht veld. De reacties waren hartverwarmend.
Nog vóór ze een noot hadden gezongen, werden Suzan & Freek begroet met een minutenlange staande ovatie. Publiek én organisatie lieten merken hoe blij ze waren met hun terugkeer. Het voelde als een collectieve opluchting: ze zijn er weer.
Een belofte voor de toekomst
Aan het eind van hun optreden tijdens Concert at Sea deed Freek een opvallende belofte aan zijn fans. Hij liet weten dat hij, ondanks alles, de blik op de toekomst blijft richten. “Ik hou van vooruit plannen,” zei hij. En met een twinkeling in zijn ogen: “Concert at Sea, tot volgend jaar!”
Het publiek reageerde uitzinnig. Niet alleen omdat ze genoten hadden van de muziek, maar vooral omdat die woorden zoveel hoop bevatten. Hoop op herstel, op verdere optredens, op leven in het moment – maar ook daarbuiten.
Suzan als steunpilaar
Tijdens datzelfde optreden bedankte Freek openlijk zijn partner Suzan, die een sleutelrol speelde in hun terugkeer naar het podium. “Ik ben alleen maar superblij en superdankbaar dat Suus die keuze heeft gemaakt,” zei hij. “Want ik moest er eerlijk gezegd nog niet aan denken om die teksten weer te zingen.”
Die kwetsbare woorden raakten velen. Want achter de professionele façade schuilt een proces van verwerking, herstel en opnieuw leren vertrouwen op het lichaam – én op het leven.
Suzan, die momenteel in verwachting is van hun eerste kindje, straalde rust en kracht uit. Haar aanwezigheid lijkt voor Freek meer dan ooit een baken van stabiliteit.
Een zomer vol betekenis
Voor Suzan & Freek is deze zomer allesbehalve gewoon. Waar het festivalseizoen normaal in het teken staat van nieuwe muziek en optredens, staat het dit jaar ook symbool voor een persoonlijke overwinning. Het weer op het podium staan, het publiek in de ogen kijken, de microfoon weer vastpakken – het zijn geen kleine stappen.
Fans zijn zich daar sterk van bewust. De reacties op sociale media na beide optredens zijn overweldigend positief. “Wat een moed,” schrijft iemand. “Zo puur en krachtig.” Een ander reageert: “Ik huil mee met Freek. Wat een voorbeeld van veerkracht.”
Verbinding met het publiek
Wat deze optredens bijzonder maakt, is de wederkerige band tussen artiest en publiek. Waar Suzan & Freek zich openstellen en hun emotie tonen, reageren fans met compassie en steun. Het is die verbinding die muziek betekenis geeft, en die hun optreden tot meer maakt dan enkel een show.
Voor veel aanwezigen voelde het alsof ze getuige waren van een intiem moment tussen twee mensen die, ondanks alle uitdagingen, kiezen voor licht, liefde en vooruitkijken. Een verhaal dat – juist in zijn breekbaarheid – kracht uitstraalt.
Van tegenslag naar toekomst
De terugkeer van Suzan & Freek op het podium laat zien hoe muziek ook een vorm van heling kan zijn. Niet alleen voor het publiek, maar ook voor de artiest zelf. Freek verwoordde het treffend: “Ik heb het gevoel dat we weer een stukje van onszelf terug hebben.”
Die woorden, uitgesproken met tranen op het gezicht en een brok in de keel, bleven hangen. Ze resoneerden, juist omdat ze zo echt waren. Geen groot gebaar, geen gespeelde emotie – maar een oprechte reflectie van een man die vecht, leeft en durft te voelen.
Conclusie: hoop en veerkracht als rode draad
De optredens van Suzan & Freek markeren een bijzondere periode in hun carrière en leven. De emotionele uitbarsting van Freek in Woerden werd niet gezien als zwakte, maar juist als een krachtig moment van verbinding. De manier waarop ze samen terugkeren – kwetsbaar, liefdevol, vastberaden – maakt diepe indruk.
Hun verhaal raakt, inspireert en biedt hoop. Niet alleen aan fans, maar ook aan iedereen die te maken heeft gehad met tegenslag. Want zoals Freek het zelf zei: “We zijn er weer. En dat voelt als thuiskomen.”
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.