Actueel
Farah (25): “Ik ben klaar met de ‘verplichte gezelligheid’ rond kerst op werk, het past niet bij mijn geloof”
Farah (25) voelt druk om mee te doen met kersttradities op het werk: “Het past niet bij mijn geloof”
De feestdagen staan vaak in het teken van gezelligheid en samenzijn, maar voor Farah (25) brengen ze vooral ongemakkelijke situaties met zich mee. De jaarlijkse “verplichte gezelligheid” rondom kerst, zowel in de samenleving als op de werkvloer, botst met haar geloofsovertuiging. Als moslim voelt Farah zich steeds meer een buitenstaander in een tijd waarin kerst een dominante rol speelt.
Kerst op het werk: een ongemakkelijk gevoel
“Elk jaar begint het al in november,” vertelt Farah. “Overal verschijnen kerstbomen en lichtjes, en mensen beginnen af te tellen naar de feestdagen. Dat is prima voor wie er blij van wordt, maar voor mij voelt het alsof je verplicht wordt om mee te doen.”
Farah legt uit dat deze sociale druk ook op de werkvloer merkbaar is. De uitnodigingen voor kerstborrels, versierde kantoren en gezamenlijke kerstvieringen geven haar een ongemakkelijk gevoel. “Ik vier geen kerst en het heeft geen enkele betekenis voor mij. Maar er wordt van je verwacht dat je meedoet, lacht en ‘gezellig’ bent. Het voelt oneerlijk dat mijn keuze niet vanzelfsprekend wordt geaccepteerd.”
Kersttradities en geloofsovertuiging
Farah benadrukt dat haar ongemak voortkomt uit haar geloofsovertuiging. “Als moslim vier ik geen kerst, ik versier mijn huis niet en ik wens mensen ook geen fijne kerst, omdat dat niet past bij mijn geloof. Dat betekent niet dat ik anderen hun feest niet gun, maar ik wil trouw blijven aan mijn eigen overtuigingen.”
Het lastigste voor Farah is de sociale druk die met de feestdagen gepaard gaat. “Als ik zeg dat ik niet wil deelnemen aan een kerstborrel, krijg ik vaak rare blikken of opmerkingen zoals: ‘Ach, het is maar voor de gezelligheid.’ Maar voor mij is het meer dan dat. Mijn geloof staat op de eerste plaats, en ik wil geen dingen doen die daar tegenin gaan.”
Grenzen aangeven op de werkvloer
Hoewel Farah probeert haar grenzen duidelijk te maken, merkt ze dat dit vaak lastig is. “Het voelt alsof mensen niet begrijpen waarom ik me niet prettig voel bij kerstactiviteiten. Sommige collega’s zien het als een excuus om samen te komen en vinden dat ik me aanstel als ik aangeef dat ik niet wil deelnemen.”
De reacties die Farah krijgt, variëren van begripvol tot ronduit bot. “Sommige collega’s zeggen dat ik ongezellig ben of het anderen niet gun, maar dat is helemaal niet zo. Ik wil gewoon trouw blijven aan mijn overtuigingen zonder dat ik telkens dezelfde discussie hoef te voeren.”
Diversiteit op de werkvloer
Farah hoopt dat er meer aandacht komt voor diversiteit en respect voor verschillende overtuigingen op de werkvloer. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, begrijp me niet verkeerd. Maar het zou fijn zijn als er meer ruimte komt voor andere overtuigingen. Niet iedereen voelt zich thuis bij dezelfde tradities, en dat moet gerespecteerd worden.”
Volgens Farah zou het helpen als werkgevers meer aandacht besteden aan inclusiviteit tijdens de feestdagen. “Waarom geen neutrale eindejaarsviering waarin iedereen zich welkom voelt, ongeacht geloof of achtergrond? Dat zou een stap in de goede richting zijn.”
Blijven trouw aan jezelf
Ondanks de ongemakkelijke situaties blijft Farah vasthouden aan haar eigen normen en waarden. “Het is niet altijd makkelijk om de enige te zijn die iets niet viert, maar ik vind het belangrijk om dicht bij mezelf en mijn geloof te blijven, ook al begrijpen anderen dat niet altijd.”
Farah merkt dat ze soms het gevoel heeft dat ze zichzelf moet verdedigen, terwijl ze gewoon haar eigen keuzes maakt. “Het zou fijn zijn als ik me niet constant hoef uit te leggen. Mijn keuze om geen kerst te vieren is net zo waardevol als de keuze van anderen om het wel te doen.”
Een boodschap van begrip
Farah hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip voor mensen met verschillende overtuigingen. “Ik wil niet dat mensen denken dat ik anti-kerst ben of anderen iets misgun. Ik wil alleen dat mijn grenzen worden gerespecteerd. Het gaat om wederzijds begrip, en ik hoop dat dat ooit vanzelfsprekend wordt.”
Met de feestdagen in aantocht pleit Farah voor een open gesprek over inclusiviteit en respect op de werkvloer. “Het draait niet om het wegnemen van tradities, maar om ruimte creëren voor iedereen. We leven in een diverse samenleving, en dat mag gevierd worden op een manier waarbij niemand zich buitengesloten voelt.”
Kerst in een diverse samenleving
Farah’s verhaal benadrukt de uitdagingen waarmee mensen met andere overtuigingen te maken krijgen in een samenleving waarin kerst een dominante rol speelt. Haar ervaring roept belangrijke vragen op over hoe we inclusiviteit in de praktijk kunnen brengen, zowel op de werkvloer als daarbuiten.
In een tijd waarin saamhorigheid en respect centraal zouden moeten staan, hoopt Farah dat haar boodschap wordt gehoord: dat iedereen zich welkom voelt, ongeacht welke feestdagen ze vieren.
Actueel
Eindelijk is het zover: ´Na zeven jaar ploeteren opent Château Planckaert haar deuren´
Na zeven lange jaren van hard werken, plannen en wachten, komt het moment waarop de familie Planckaert eindelijk hun deuren opent voor gasten. Dit zomer wordt Château Planckaert, het kasteel in het Franse Lurcy-Lévis, voor het eerst opengesteld voor het publiek, zo meldt Dag Allemaal. De renovatie van dit vervallen kasteel was geen gemakkelijke opgave, maar de eindstreep is in zicht.
Van glamping naar chambre d’hôtes
Tot nu toe konden gasten hun verblijf bij de Planckaerts alleen doorbrengen op de glamping op hun domein. Maar dat verandert nu. Meer dan acht jaar nadat Eddy en zijn familie hun oog lieten vallen op het vervallen kasteel, is het nu omgetoverd tot een charmant chambre d’hôtes. In plaats van het oorspronkelijke plan voor een viersterrenhotel, hebben de Planckaerts besloten de boel kleiner en persoonlijker te houden, met vijf kamers voor hun gasten. Deze zomer verwelkomt het kasteel zijn eerste bezoekers.
Een harde strijd voor vergunningen en renovatie
De familie heeft geen externe hulp ingeschakeld voor de renovatie. Alles werd zelf gedaan, met de nodige hulp van Francesco en zijn familieleden. Ze voerden de werkzaamheden uit naast hun andere bezigheden en zonder budget voor gespecialiseerde firma’s.
Hierdoor heeft de renovatie langer geduurd dan oorspronkelijk gepland, maar de familie blijft vastberaden. Er waren lange periodes van wachten, vooral op de vergunningen, wat het proces verder vertraagde. “Soms zinkt de moed mij in de schoenen als ik zie wat er nog moet gebeuren,” vertelt Francesco, maar het harde werk dat ze al verricht hebben geeft hem weer moed.
De strenge veiligheidsnormen
De oorspronkelijke plannen voor een viersterrenhotel moesten worden aangepast om te voldoen aan de strenge veiligheidsnormen. Extra veiligheidsmaatregelen zoals een trap, lift en branddeuren moesten worden geïnstalleerd om aan de eisen te voldoen. Deze aanpassingen, samen met het zelf uitvoeren van de werken, maakten de renovatie tot een langdurig en intensief proces. Toch kijkt de familie positief terug op het resultaat van hun harde werk.
Toekomstplannen en verhuizing naar Frankrijk
Hoewel Eddy’s droom om met de hele familie permanent naar Frankrijk te verhuizen niet volledig gerealiseerd wordt, blijven ze actief betrokken bij verschillende projecten in zowel Frankrijk als België. Francesco en Magali blijven hun chaletpark in Lesterny uitbaten, en de vierkantshoeve in Bure wordt gebruikt voor evenementen. Ook de glamping op hun domein blijft een belangrijk onderdeel van hun plannen. De familie blijft pendelen tussen België en Frankrijk, maar het kasteel zal een centrale rol gaan spelen in hun toekomst.
Een nieuw hoofdstuk
Met de opening van Château Planckaert komt er een einde aan een lange periode van wachten, maar ook een nieuw begin voor de familie. Het kasteel zal niet alleen een gastenverblijf zijn, maar ook een plek waar de persoonlijke band met bezoekers centraal staat. De komende zomer zal het kasteel zijn deuren voor het eerst openen, en de familie kijkt uit naar de nieuwe fase in hun Franse avontuur.