Actueel
Farah (25): “Ik ben klaar met de ‘verplichte gezelligheid’ rond kerst op werk, het past niet bij mijn geloof”
Farah (25) voelt druk om mee te doen met kersttradities op het werk: “Het past niet bij mijn geloof”
De feestdagen staan vaak in het teken van gezelligheid en samenzijn, maar voor Farah (25) brengen ze vooral ongemakkelijke situaties met zich mee. De jaarlijkse “verplichte gezelligheid” rondom kerst, zowel in de samenleving als op de werkvloer, botst met haar geloofsovertuiging. Als moslim voelt Farah zich steeds meer een buitenstaander in een tijd waarin kerst een dominante rol speelt.
Kerst op het werk: een ongemakkelijk gevoel
“Elk jaar begint het al in november,” vertelt Farah. “Overal verschijnen kerstbomen en lichtjes, en mensen beginnen af te tellen naar de feestdagen. Dat is prima voor wie er blij van wordt, maar voor mij voelt het alsof je verplicht wordt om mee te doen.”
Farah legt uit dat deze sociale druk ook op de werkvloer merkbaar is. De uitnodigingen voor kerstborrels, versierde kantoren en gezamenlijke kerstvieringen geven haar een ongemakkelijk gevoel. “Ik vier geen kerst en het heeft geen enkele betekenis voor mij. Maar er wordt van je verwacht dat je meedoet, lacht en ‘gezellig’ bent. Het voelt oneerlijk dat mijn keuze niet vanzelfsprekend wordt geaccepteerd.”
Kersttradities en geloofsovertuiging
Farah benadrukt dat haar ongemak voortkomt uit haar geloofsovertuiging. “Als moslim vier ik geen kerst, ik versier mijn huis niet en ik wens mensen ook geen fijne kerst, omdat dat niet past bij mijn geloof. Dat betekent niet dat ik anderen hun feest niet gun, maar ik wil trouw blijven aan mijn eigen overtuigingen.”
Het lastigste voor Farah is de sociale druk die met de feestdagen gepaard gaat. “Als ik zeg dat ik niet wil deelnemen aan een kerstborrel, krijg ik vaak rare blikken of opmerkingen zoals: ‘Ach, het is maar voor de gezelligheid.’ Maar voor mij is het meer dan dat. Mijn geloof staat op de eerste plaats, en ik wil geen dingen doen die daar tegenin gaan.”
Grenzen aangeven op de werkvloer
Hoewel Farah probeert haar grenzen duidelijk te maken, merkt ze dat dit vaak lastig is. “Het voelt alsof mensen niet begrijpen waarom ik me niet prettig voel bij kerstactiviteiten. Sommige collega’s zien het als een excuus om samen te komen en vinden dat ik me aanstel als ik aangeef dat ik niet wil deelnemen.”
De reacties die Farah krijgt, variëren van begripvol tot ronduit bot. “Sommige collega’s zeggen dat ik ongezellig ben of het anderen niet gun, maar dat is helemaal niet zo. Ik wil gewoon trouw blijven aan mijn overtuigingen zonder dat ik telkens dezelfde discussie hoef te voeren.”
Diversiteit op de werkvloer
Farah hoopt dat er meer aandacht komt voor diversiteit en respect voor verschillende overtuigingen op de werkvloer. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, begrijp me niet verkeerd. Maar het zou fijn zijn als er meer ruimte komt voor andere overtuigingen. Niet iedereen voelt zich thuis bij dezelfde tradities, en dat moet gerespecteerd worden.”
Volgens Farah zou het helpen als werkgevers meer aandacht besteden aan inclusiviteit tijdens de feestdagen. “Waarom geen neutrale eindejaarsviering waarin iedereen zich welkom voelt, ongeacht geloof of achtergrond? Dat zou een stap in de goede richting zijn.”
Blijven trouw aan jezelf
Ondanks de ongemakkelijke situaties blijft Farah vasthouden aan haar eigen normen en waarden. “Het is niet altijd makkelijk om de enige te zijn die iets niet viert, maar ik vind het belangrijk om dicht bij mezelf en mijn geloof te blijven, ook al begrijpen anderen dat niet altijd.”
Farah merkt dat ze soms het gevoel heeft dat ze zichzelf moet verdedigen, terwijl ze gewoon haar eigen keuzes maakt. “Het zou fijn zijn als ik me niet constant hoef uit te leggen. Mijn keuze om geen kerst te vieren is net zo waardevol als de keuze van anderen om het wel te doen.”
Een boodschap van begrip
Farah hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip voor mensen met verschillende overtuigingen. “Ik wil niet dat mensen denken dat ik anti-kerst ben of anderen iets misgun. Ik wil alleen dat mijn grenzen worden gerespecteerd. Het gaat om wederzijds begrip, en ik hoop dat dat ooit vanzelfsprekend wordt.”
Met de feestdagen in aantocht pleit Farah voor een open gesprek over inclusiviteit en respect op de werkvloer. “Het draait niet om het wegnemen van tradities, maar om ruimte creëren voor iedereen. We leven in een diverse samenleving, en dat mag gevierd worden op een manier waarbij niemand zich buitengesloten voelt.”
Kerst in een diverse samenleving
Farah’s verhaal benadrukt de uitdagingen waarmee mensen met andere overtuigingen te maken krijgen in een samenleving waarin kerst een dominante rol speelt. Haar ervaring roept belangrijke vragen op over hoe we inclusiviteit in de praktijk kunnen brengen, zowel op de werkvloer als daarbuiten.
In een tijd waarin saamhorigheid en respect centraal zouden moeten staan, hoopt Farah dat haar boodschap wordt gehoord: dat iedereen zich welkom voelt, ongeacht welke feestdagen ze vieren.
Actueel
Hugo Sigal heeft emotionele boodschap voor Belle Perez: ´Ik maakte exact hetzelfde mee´
In december werd het leven van Belle Perez op de kop gezet. Haar man Wouter, pas 43 jaar oud, kreeg een hersenaneurysma en overleed kort daarna in het ziekenhuis. Dit verlies is een enorme tragedie voor Belle, haar zoontje Ellía en hun naasten. Belle heeft haar grote liefde verloren en moet nu verder zonder hem.
Hugo Sigal deelt steunbetuiging
Haar showbizzcollega Hugo Sigal was diep geschokt door het nieuws. Het verlies van Wouter bracht bij hem pijnlijke herinneringen naar boven, aangezien hij zelf ooit zijn vrouw Nicole verloor na een val van de trap. Hugo, die deze zware rouwprocessen goed kent, besloot een hart onder de riem te steken door Belle een boodschap te sturen.
“Ik kan maar één ding zeggen aan Belle: denk aan al die mooie momenten die jullie samen hebben beleefd”, deelt Hugo in Dag Allemaal. Hij benadrukt het belang van herinneringen en het vasthouden aan de positieve momenten.
Rouwverwerking en steun
Hugo moedigt Belle ook aan om openlijk met Ellía over Wouter te blijven praten. Hoewel praten de pijn niet zal wegnemen, is het volgens hem een belangrijke stap in het rouwproces. Hugo herinnert zich de pijn van de lege ruimte die hij voelde na het verlies van zijn vrouw Nicole.
Er was zelfs een moment waarop hij dacht dat het leven voor hem niet meer hoefde. Gelukkig vond hij steun bij een rouwpsycholoog en bij zijn familie en petekinderen, die hem uit het diepe dal trokken. Hij hoopt dat Belle, indien nodig, tijdig de hulp zoekt die ze verdient.
Terug aan het werk als steun
Daarnaast raadt Hugo Belle aan om haar werk weer op te pakken. Het was voor hem een manier om de gedachtegang even te verzetten en opnieuw wat rust te vinden in zijn leven. “In haar muziek kan Belle veel steun vinden”, zegt Hugo. “Doen waar je zo goed in bent, helpt om je gedachten af te leiden.”
Het blijft hard, maar het betert
Na drie jaar zonder Nicole, weet Hugo uit ervaring dat verdriet nooit helemaal verdwijnt, maar met de tijd wel draaglijker wordt. “Het blijft hard, maar het betert wel. Ik hoop dat Belle zich aan die gedachte kan optrekken”, sluit hij af.
Het verlies van Wouter is een onbeschrijfelijk zware beproeving voor Belle Perez, maar de steun en wijze woorden van Hugo Sigal kunnen haar wellicht helpen om de kracht te vinden om door te gaan, stap voor stap.