Actueel
Farah (25): “Ik ben klaar met de ‘verplichte gezelligheid’ rond kerst op werk, het past niet bij mijn geloof”
Farah (25) voelt druk om mee te doen met kersttradities op het werk: “Het past niet bij mijn geloof”
De feestdagen staan vaak in het teken van gezelligheid en samenzijn, maar voor Farah (25) brengen ze vooral ongemakkelijke situaties met zich mee. De jaarlijkse “verplichte gezelligheid” rondom kerst, zowel in de samenleving als op de werkvloer, botst met haar geloofsovertuiging. Als moslim voelt Farah zich steeds meer een buitenstaander in een tijd waarin kerst een dominante rol speelt.
Kerst op het werk: een ongemakkelijk gevoel
“Elk jaar begint het al in november,” vertelt Farah. “Overal verschijnen kerstbomen en lichtjes, en mensen beginnen af te tellen naar de feestdagen. Dat is prima voor wie er blij van wordt, maar voor mij voelt het alsof je verplicht wordt om mee te doen.”
Farah legt uit dat deze sociale druk ook op de werkvloer merkbaar is. De uitnodigingen voor kerstborrels, versierde kantoren en gezamenlijke kerstvieringen geven haar een ongemakkelijk gevoel. “Ik vier geen kerst en het heeft geen enkele betekenis voor mij. Maar er wordt van je verwacht dat je meedoet, lacht en ‘gezellig’ bent. Het voelt oneerlijk dat mijn keuze niet vanzelfsprekend wordt geaccepteerd.”
Kersttradities en geloofsovertuiging
Farah benadrukt dat haar ongemak voortkomt uit haar geloofsovertuiging. “Als moslim vier ik geen kerst, ik versier mijn huis niet en ik wens mensen ook geen fijne kerst, omdat dat niet past bij mijn geloof. Dat betekent niet dat ik anderen hun feest niet gun, maar ik wil trouw blijven aan mijn eigen overtuigingen.”
Het lastigste voor Farah is de sociale druk die met de feestdagen gepaard gaat. “Als ik zeg dat ik niet wil deelnemen aan een kerstborrel, krijg ik vaak rare blikken of opmerkingen zoals: ‘Ach, het is maar voor de gezelligheid.’ Maar voor mij is het meer dan dat. Mijn geloof staat op de eerste plaats, en ik wil geen dingen doen die daar tegenin gaan.”
Grenzen aangeven op de werkvloer
Hoewel Farah probeert haar grenzen duidelijk te maken, merkt ze dat dit vaak lastig is. “Het voelt alsof mensen niet begrijpen waarom ik me niet prettig voel bij kerstactiviteiten. Sommige collega’s zien het als een excuus om samen te komen en vinden dat ik me aanstel als ik aangeef dat ik niet wil deelnemen.”
De reacties die Farah krijgt, variëren van begripvol tot ronduit bot. “Sommige collega’s zeggen dat ik ongezellig ben of het anderen niet gun, maar dat is helemaal niet zo. Ik wil gewoon trouw blijven aan mijn overtuigingen zonder dat ik telkens dezelfde discussie hoef te voeren.”
Diversiteit op de werkvloer
Farah hoopt dat er meer aandacht komt voor diversiteit en respect voor verschillende overtuigingen op de werkvloer. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, begrijp me niet verkeerd. Maar het zou fijn zijn als er meer ruimte komt voor andere overtuigingen. Niet iedereen voelt zich thuis bij dezelfde tradities, en dat moet gerespecteerd worden.”
Volgens Farah zou het helpen als werkgevers meer aandacht besteden aan inclusiviteit tijdens de feestdagen. “Waarom geen neutrale eindejaarsviering waarin iedereen zich welkom voelt, ongeacht geloof of achtergrond? Dat zou een stap in de goede richting zijn.”
Blijven trouw aan jezelf
Ondanks de ongemakkelijke situaties blijft Farah vasthouden aan haar eigen normen en waarden. “Het is niet altijd makkelijk om de enige te zijn die iets niet viert, maar ik vind het belangrijk om dicht bij mezelf en mijn geloof te blijven, ook al begrijpen anderen dat niet altijd.”
Farah merkt dat ze soms het gevoel heeft dat ze zichzelf moet verdedigen, terwijl ze gewoon haar eigen keuzes maakt. “Het zou fijn zijn als ik me niet constant hoef uit te leggen. Mijn keuze om geen kerst te vieren is net zo waardevol als de keuze van anderen om het wel te doen.”
Een boodschap van begrip
Farah hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip voor mensen met verschillende overtuigingen. “Ik wil niet dat mensen denken dat ik anti-kerst ben of anderen iets misgun. Ik wil alleen dat mijn grenzen worden gerespecteerd. Het gaat om wederzijds begrip, en ik hoop dat dat ooit vanzelfsprekend wordt.”
Met de feestdagen in aantocht pleit Farah voor een open gesprek over inclusiviteit en respect op de werkvloer. “Het draait niet om het wegnemen van tradities, maar om ruimte creëren voor iedereen. We leven in een diverse samenleving, en dat mag gevierd worden op een manier waarbij niemand zich buitengesloten voelt.”
Kerst in een diverse samenleving
Farah’s verhaal benadrukt de uitdagingen waarmee mensen met andere overtuigingen te maken krijgen in een samenleving waarin kerst een dominante rol speelt. Haar ervaring roept belangrijke vragen op over hoe we inclusiviteit in de praktijk kunnen brengen, zowel op de werkvloer als daarbuiten.
In een tijd waarin saamhorigheid en respect centraal zouden moeten staan, hoopt Farah dat haar boodschap wordt gehoord: dat iedereen zich welkom voelt, ongeacht welke feestdagen ze vieren.
Actueel
Asielzoekers nu in hongerstaking, gooien eten gewoon in de prullenbak
Een groep asielzoekers die verblijft in een luxe hotel in Den Haag is in hongerstaking gegaan vanwege hun ontevredenheid over de dagelijkse maaltijden.
Ze eisen voedsel dat lijkt op wat ze in hun thuisland gewend
zijn. Het Algemeen Dagblad heeft de situatie onderzocht en een boze
groep ‘vluchtelingen’ uit Syrië aangetr0ffen.
Hiba Esmaïl, een moeder uit de groep, klaagt dat het eten elke
dag hetzelfde is: rijst en kip.
Hoewel Hiba al zeven maanden gratis huisvesting, zorg en voedsel
ontvangt, is ze ontevreden en beweert ze dat haar zoontje z!ek is
geworden door het verschrikkelijke eten in het land.
Ze beweert dat haar zoontje een trauma heeft opgelopen tijdens
de maandenlange reis door Turkije en Griekenland.
Opvallend genoeg gooien de ontevreden asielzoekers de helft van
het eten gewoon weg, wat erop wijst dat ze mogelijk niet zo
hongerig zijn als ze beweren.
Een man legt uit dat klagen geen effect heeft en dat hij
gedwongen is om al maanden uit eten te gaan, wat duur is gezien
zijn lage uitkering.
Hij heeft zelfs geld moeten lenen om dit te kunnen
bekostigen.
Zowel de gemeente als het restaurant in het hotel reageren
verbaasd op de klachten. De restaurant eigenaren tonen het
gevarieerde menu van de afgelopen maand en deze week, inclusief
Syrische gerechten die zijn bereid volgens recepten van de bewoners
zelf.
De maaltijden bestaan uit rijst, patat, brood, vlees, vis,
pannenkoeken, croissants, verse groenten en fruit.
De eigenaren benadrukken dat ze dagelijks rekening houden met
dieetwensen en dat ze zelfs hebben samengewerkt met asielzoekers om
gerechten uit hun thuisland te bereiden.
De klachten van de asielzoekers worden in twijfel getrokken door
Wethouder Mariëlle Vavier, die het hotel onlangs bezocht en met
verschillende mensen sprak, waaronder de kok en serveersters.
Ze werd geïnformeerd dat er wel degelijk rekening wordt gehouden
met de wensen van de bewoners en dat ze zelfs hebben samengewerkt
met de kok om hun eigen gerechten te bereiden.
De wethouder betreurt de ontevredenheid van de asielzoekers.
Als reactie op de situatie zal Jeroen Visser van Socius actie
ondernemen om de asielzoekers tegemoet te komen.
Er zullen gezamenlijke vergaderingen worden gehouden om
wekelijkse menu’s op te stellen, er zal meer fruit worden verstrekt
en er wordt gekeken naar een andere slager.
Visser begrijpt dat de asielzoekers na een lang verblijf
duidelijkheid willen over hun toekomstperspectief en belooft zich
daarvoor in te zetten.
Hoewel de ontevredenheid van de asielzoekers serieus moet worden
genomen, is het belangrijk om ook de inspanningen van het hotel en
de gemeente te benadrukken om aan hun behoeften tegemoet te
komen.
Door middel van open communicatie en samenwerking kan hopelijk
een oplossing worden gevonden die zowel de asielzoekers als de
betrokken partijen tevreden stelt.