Actueel
Farah (25): “Ik ben klaar met de ‘verplichte gezelligheid’ rond kerst op werk, het past niet bij mijn geloof”
Farah (25) voelt druk om mee te doen met kersttradities op het werk: “Het past niet bij mijn geloof”
De feestdagen staan vaak in het teken van gezelligheid en samenzijn, maar voor Farah (25) brengen ze vooral ongemakkelijke situaties met zich mee. De jaarlijkse “verplichte gezelligheid” rondom kerst, zowel in de samenleving als op de werkvloer, botst met haar geloofsovertuiging. Als moslim voelt Farah zich steeds meer een buitenstaander in een tijd waarin kerst een dominante rol speelt.
Kerst op het werk: een ongemakkelijk gevoel
“Elk jaar begint het al in november,” vertelt Farah. “Overal verschijnen kerstbomen en lichtjes, en mensen beginnen af te tellen naar de feestdagen. Dat is prima voor wie er blij van wordt, maar voor mij voelt het alsof je verplicht wordt om mee te doen.”
Farah legt uit dat deze sociale druk ook op de werkvloer merkbaar is. De uitnodigingen voor kerstborrels, versierde kantoren en gezamenlijke kerstvieringen geven haar een ongemakkelijk gevoel. “Ik vier geen kerst en het heeft geen enkele betekenis voor mij. Maar er wordt van je verwacht dat je meedoet, lacht en ‘gezellig’ bent. Het voelt oneerlijk dat mijn keuze niet vanzelfsprekend wordt geaccepteerd.”
Kersttradities en geloofsovertuiging
Farah benadrukt dat haar ongemak voortkomt uit haar geloofsovertuiging. “Als moslim vier ik geen kerst, ik versier mijn huis niet en ik wens mensen ook geen fijne kerst, omdat dat niet past bij mijn geloof. Dat betekent niet dat ik anderen hun feest niet gun, maar ik wil trouw blijven aan mijn eigen overtuigingen.”
Het lastigste voor Farah is de sociale druk die met de feestdagen gepaard gaat. “Als ik zeg dat ik niet wil deelnemen aan een kerstborrel, krijg ik vaak rare blikken of opmerkingen zoals: ‘Ach, het is maar voor de gezelligheid.’ Maar voor mij is het meer dan dat. Mijn geloof staat op de eerste plaats, en ik wil geen dingen doen die daar tegenin gaan.”
Grenzen aangeven op de werkvloer
Hoewel Farah probeert haar grenzen duidelijk te maken, merkt ze dat dit vaak lastig is. “Het voelt alsof mensen niet begrijpen waarom ik me niet prettig voel bij kerstactiviteiten. Sommige collega’s zien het als een excuus om samen te komen en vinden dat ik me aanstel als ik aangeef dat ik niet wil deelnemen.”
De reacties die Farah krijgt, variëren van begripvol tot ronduit bot. “Sommige collega’s zeggen dat ik ongezellig ben of het anderen niet gun, maar dat is helemaal niet zo. Ik wil gewoon trouw blijven aan mijn overtuigingen zonder dat ik telkens dezelfde discussie hoef te voeren.”
Diversiteit op de werkvloer
Farah hoopt dat er meer aandacht komt voor diversiteit en respect voor verschillende overtuigingen op de werkvloer. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, begrijp me niet verkeerd. Maar het zou fijn zijn als er meer ruimte komt voor andere overtuigingen. Niet iedereen voelt zich thuis bij dezelfde tradities, en dat moet gerespecteerd worden.”
Volgens Farah zou het helpen als werkgevers meer aandacht besteden aan inclusiviteit tijdens de feestdagen. “Waarom geen neutrale eindejaarsviering waarin iedereen zich welkom voelt, ongeacht geloof of achtergrond? Dat zou een stap in de goede richting zijn.”
Blijven trouw aan jezelf
Ondanks de ongemakkelijke situaties blijft Farah vasthouden aan haar eigen normen en waarden. “Het is niet altijd makkelijk om de enige te zijn die iets niet viert, maar ik vind het belangrijk om dicht bij mezelf en mijn geloof te blijven, ook al begrijpen anderen dat niet altijd.”
Farah merkt dat ze soms het gevoel heeft dat ze zichzelf moet verdedigen, terwijl ze gewoon haar eigen keuzes maakt. “Het zou fijn zijn als ik me niet constant hoef uit te leggen. Mijn keuze om geen kerst te vieren is net zo waardevol als de keuze van anderen om het wel te doen.”
Een boodschap van begrip
Farah hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip voor mensen met verschillende overtuigingen. “Ik wil niet dat mensen denken dat ik anti-kerst ben of anderen iets misgun. Ik wil alleen dat mijn grenzen worden gerespecteerd. Het gaat om wederzijds begrip, en ik hoop dat dat ooit vanzelfsprekend wordt.”
Met de feestdagen in aantocht pleit Farah voor een open gesprek over inclusiviteit en respect op de werkvloer. “Het draait niet om het wegnemen van tradities, maar om ruimte creëren voor iedereen. We leven in een diverse samenleving, en dat mag gevierd worden op een manier waarbij niemand zich buitengesloten voelt.”
Kerst in een diverse samenleving
Farah’s verhaal benadrukt de uitdagingen waarmee mensen met andere overtuigingen te maken krijgen in een samenleving waarin kerst een dominante rol speelt. Haar ervaring roept belangrijke vragen op over hoe we inclusiviteit in de praktijk kunnen brengen, zowel op de werkvloer als daarbuiten.
In een tijd waarin saamhorigheid en respect centraal zouden moeten staan, hoopt Farah dat haar boodschap wordt gehoord: dat iedereen zich welkom voelt, ongeacht welke feestdagen ze vieren.
Actueel
Vier jonge kinderen komen om bij gruwelijk familiedrama
Een familiebijeenkomst in de Amerikaanse staat Montana is zondagavond geëindigd in een nauwelijks te bevatten drama. Tijdens een gezamenlijk diner zou een 44-jarige man acht leden van zijn eigen familie hebben doodgeschoten. Onder de slachtoffers bevinden zich vier kinderen van 7 tot en met 15 jaar oud. Na de schietpartij werd de woning in brand gestoken. De verdachte probeerde vervolgens te ontkomen, maar overleed later aan een schotwond die hij zichzelf zou hebben toegebracht.
De gebeurtenissen speelden zich af in een woning net buiten Billings, de grootste stad van Montana. De familie was daar zondagavond bij elkaar gekomen voor een gezamenlijk diner toen de situatie volledig uit de hand liep.
De 44-jarige Alan Smith, die jarenlang bij zijn ouders had gewoond, zou enkele weken eerder te horen hebben gekregen dat hij werk moest zoeken en het ouderlijk huis moest verlaten. Zondag keerde hij terug naar de woning terwijl meerdere familieleden aanwezig waren.
Acht familieleden om het leven gebracht
De omvang van het drama werd pas in de dagen na de schietpartij volledig duidelijk. Acht mensen uit vier generaties van dezelfde familie kwamen om het leven.
Onder de slachtoffers zijn de ouders van de verdachte, Dana en Barb Smith, en zijn ongeveer 90-jarige grootmoeder Evelyn Smith. Zij was slecht ter been en maakte gebruik van een rolstoel.
Ook de jongere zus van Smith, Megan Ghekiere, werd gedood. Daarnaast kwamen vier kinderen om het leven: de 15-jarige Landon Ghekiere, de 13-jarige Owen Ireland, de 12-jarige Charlotte Ghekiere en de 7-jarige Chloe Ireland.
Een familievriend beschrijft het getroffen gezin tegenover persbureau AP als bijzonder liefdevol en hecht. De impact op familieleden, vrienden en de lokale gemeenschap is dan ook enorm.
Om nabestaanden te ondersteunen is inmiddels een inzamelingsactie gestart. Het ingezamelde geld moet onder meer worden gebruikt om de kosten van de uitvaarten te kunnen betalen.
Charlotte (12) probeerde haar familie te redden
Een van de meest aangrijpende verhalen rond de schietpartij gaat over de 12-jarige Charlotte.
Terwijl het geweld in de woning plaatsvond, wist zij volgens familieleden het Amerikaanse alarmnummer 911 te bellen. Daarmee probeerde het meisje hulp in te schakelen en haar familie te redden.
“Het enige wat we zeker weten, is dat Charlotte de heldin was”, aldus familievriend Jennifer Mercer. Volgens haar vindt de familie het belangrijk dat bekend wordt dat Charlotte ondanks de levensgevaarlijke situatie probeerde hulp te halen.
De politie zou tegenover Charlottes vader hebben bevestigd dat zijn dochter inderdaad degene was die het alarmnummer belde.
Haar vader Adam Ghekiere bevond zich op het moment van de schietpartij niet in de woning. Hij was aan het werk op de luchthaven van Billings.
Toen hij hoorde dat er melding was gemaakt van een actieve schutter, probeerde hij verschillende familieleden telefonisch te bereiken. Vervolgens reed hij zo snel mogelijk naar het huis.
Daar aangekomen trof hij een verschrikkelijk tafereel aan: de woning stond volledig in brand. Pas ongeveer twee uur later kreeg hij te horen dat zijn vrouw en de kinderen waren omgekomen.
Over zijn zwager, die verantwoordelijk wordt gehouden voor het bloedbad, reageert hij bijzonder aangeslagen. Volgens Ghekiere schieten woorden tekort om te beschrijven wat er die avond is gebeurd.
Huis na schietpartij in brand
Toen agenten zondagavond bij de woning arriveerden, zouden zij aan de achterzijde van het huis nog schoten hebben gehoord. Kort daarna brak er een enorme brand uit.
Voor de brandweer ontstond daardoor een ingewikkelde en gevaarlijke situatie. Brandweerlieden konden niet onmiddellijk beginnen met blussen, omdat eerst moest worden vastgesteld dat zij veilig het terrein konden betreden.
In de tussentijd kreeg het vuur de kans zich verder door de woning te verspreiden. De brandweer bleef uiteindelijk tot ongeveer 01.00 uur ’s nachts bezig.
Een bijkomend probleem was dat het huis buiten de stadsgrenzen van Billings ligt. In het betreffende woongebied zijn brandkranen niet verplicht aanwezig, waardoor de bestrijding van de brand extra werd bemoeilijkt.
De woning werd vrijwel volledig verwoest.
De autoriteiten maakten dinsdag bekend dat in en rond het afgebrande huis uiteindelijk acht slachtoffers waren aangetroffen. Het verdere onderzoek naar de exacte gebeurtenissen is lastig, omdat delen van de woning door de brand ernstig beschadigd en instabiel zijn geworden.
Verdachte overlijdt na schotwond
Alan Smith zou na het doodschieten van zijn familieleden hebben geprobeerd weg te komen. Op enig moment kwam hij tegenover de politie te staan.
Hij bleek een schotwond te hebben die hij volgens de eerste informatie zichzelf had toegebracht. Smith werd nog behandeld, maar overleed later aan zijn verwondingen.
De politie heeft nog geen officieel motief vastgesteld. Onderzoekers proberen daarom te achterhalen wat de 44-jarige ertoe kan hebben gebracht zijn eigen familie aan te vallen.
Smith woonde jarenlang bij zijn ouders
Langzaam wordt ook meer bekend over de achtergrond van de verdachte.
De familie kwam oorspronkelijk uit de omgeving van Seattle. Nadat Megan Ghekiere en haar toenmalige echtgenoot Brad Ireland uit elkaar gingen, verhuisde Megan ongeveer zes jaar geleden met de kinderen naar Montana.
Haar ouders Dana en Barb verhuisden later eveneens naar Montana en kochten een huis in Billings, dicht bij hun dochter. Alan trok bij zijn ouders in en zou daar jarenlang zijn blijven wonen.
Volgens zijn voormalige zwager Brad Ireland leefde Smith erg teruggetrokken. Hij omschrijft hem als een soort “kluizenaar”, die een groot gedeelte van zijn tijd alleen op zijn kamer achter een computer doorbracht.
Smith had eerder aan Eastern Washington University gestudeerd. Daarna zou het hem volgens zijn voormalige zwager niet zijn gelukt langdurig een baan te behouden.
Enkele weken voor het familiedrama zouden zijn ouders uiteindelijk hebben besloten dat de situatie moest veranderen. Ze vroegen hun zoon om werk te zoeken en het huis te verlaten.
Op de bewuste zondagavond verscheen Smith opnieuw bij de woning. Op dat moment vond daar het gebruikelijke familiediner plaats.
Familie spreekt over waarschuwingssignalen
Volgens Ireland waren er voorafgaand aan het drama al zorgen over het gedrag van Smith. Toch zou niemand hebben verwacht dat hij tot extreem geweld in staat was.
“Er waren veel waarschuwingssignalen en veel mensen hebben zich uitgesproken”, aldus Ireland. Volgens hem werd er onvoldoende naar die zorgen geluisterd.
Smith zou soms verbaal agressief zijn geweest, maar voor zover de familie wist had hij niet eerder fysiek geweld gebruikt.
Ook uit een controle van strafregisters in Montana en Washington zou niet zijn gebleken dat Smith eerder was gearresteerd of strafrechtelijk vervolgd.
Wat er zondagavond precies in hem omging en wat de directe aanleiding voor de schietpartij was, blijft daardoor voorlopig onduidelijk.
Een van de dodelijkste schietpartijen van het jaar
Het drama in Montana behoort volgens een database van AP en USA Today, die samen met Northeastern University wordt bijgehouden, tot de zwaarste zogenoemde mass killings van dit jaar in de Verenigde Staten.
Het zou gaan om de 22e zaak van dit type in 2026. Bij vijftien van deze incidenten speelde een conflict binnen de familie- of relationele sfeer een rol.
Criminoloog James Alan Fox van Northeastern University stelt dat dit aandeel hoger ligt dan gebruikelijk.
Voor de nabestaanden zijn dergelijke statistieken vanzelfsprekend van ondergeschikt belang. Zij moeten verder na het verlies van vrijwel een complete familietak.
Daarbij krijgt vooral het optreden van de 12-jarige Charlotte veel aandacht. Terwijl zich in haar eigen huis een levensgevaarlijke situatie voltrok, probeerde zij met haar telefoontje naar 911 nog hulp voor haar familie te krijgen. Voor haar nabestaanden staat daarom één ding vast: Charlotte deed op het allerergste moment wat ze kon om haar familie te redden.