Actueel
Farah (25): “Ik ben klaar met de ‘verplichte gezelligheid’ rond kerst op werk, het past niet bij mijn geloof”
Farah (25) voelt druk om mee te doen met kersttradities op het werk: “Het past niet bij mijn geloof”
De feestdagen staan vaak in het teken van gezelligheid en samenzijn, maar voor Farah (25) brengen ze vooral ongemakkelijke situaties met zich mee. De jaarlijkse “verplichte gezelligheid” rondom kerst, zowel in de samenleving als op de werkvloer, botst met haar geloofsovertuiging. Als moslim voelt Farah zich steeds meer een buitenstaander in een tijd waarin kerst een dominante rol speelt.
Kerst op het werk: een ongemakkelijk gevoel
“Elk jaar begint het al in november,” vertelt Farah. “Overal verschijnen kerstbomen en lichtjes, en mensen beginnen af te tellen naar de feestdagen. Dat is prima voor wie er blij van wordt, maar voor mij voelt het alsof je verplicht wordt om mee te doen.”
Farah legt uit dat deze sociale druk ook op de werkvloer merkbaar is. De uitnodigingen voor kerstborrels, versierde kantoren en gezamenlijke kerstvieringen geven haar een ongemakkelijk gevoel. “Ik vier geen kerst en het heeft geen enkele betekenis voor mij. Maar er wordt van je verwacht dat je meedoet, lacht en ‘gezellig’ bent. Het voelt oneerlijk dat mijn keuze niet vanzelfsprekend wordt geaccepteerd.”
Kersttradities en geloofsovertuiging
Farah benadrukt dat haar ongemak voortkomt uit haar geloofsovertuiging. “Als moslim vier ik geen kerst, ik versier mijn huis niet en ik wens mensen ook geen fijne kerst, omdat dat niet past bij mijn geloof. Dat betekent niet dat ik anderen hun feest niet gun, maar ik wil trouw blijven aan mijn eigen overtuigingen.”
Het lastigste voor Farah is de sociale druk die met de feestdagen gepaard gaat. “Als ik zeg dat ik niet wil deelnemen aan een kerstborrel, krijg ik vaak rare blikken of opmerkingen zoals: ‘Ach, het is maar voor de gezelligheid.’ Maar voor mij is het meer dan dat. Mijn geloof staat op de eerste plaats, en ik wil geen dingen doen die daar tegenin gaan.”
Grenzen aangeven op de werkvloer
Hoewel Farah probeert haar grenzen duidelijk te maken, merkt ze dat dit vaak lastig is. “Het voelt alsof mensen niet begrijpen waarom ik me niet prettig voel bij kerstactiviteiten. Sommige collega’s zien het als een excuus om samen te komen en vinden dat ik me aanstel als ik aangeef dat ik niet wil deelnemen.”
De reacties die Farah krijgt, variëren van begripvol tot ronduit bot. “Sommige collega’s zeggen dat ik ongezellig ben of het anderen niet gun, maar dat is helemaal niet zo. Ik wil gewoon trouw blijven aan mijn overtuigingen zonder dat ik telkens dezelfde discussie hoef te voeren.”
Diversiteit op de werkvloer
Farah hoopt dat er meer aandacht komt voor diversiteit en respect voor verschillende overtuigingen op de werkvloer. “Ik wil niet dat kerst verdwijnt, begrijp me niet verkeerd. Maar het zou fijn zijn als er meer ruimte komt voor andere overtuigingen. Niet iedereen voelt zich thuis bij dezelfde tradities, en dat moet gerespecteerd worden.”
Volgens Farah zou het helpen als werkgevers meer aandacht besteden aan inclusiviteit tijdens de feestdagen. “Waarom geen neutrale eindejaarsviering waarin iedereen zich welkom voelt, ongeacht geloof of achtergrond? Dat zou een stap in de goede richting zijn.”
Blijven trouw aan jezelf
Ondanks de ongemakkelijke situaties blijft Farah vasthouden aan haar eigen normen en waarden. “Het is niet altijd makkelijk om de enige te zijn die iets niet viert, maar ik vind het belangrijk om dicht bij mezelf en mijn geloof te blijven, ook al begrijpen anderen dat niet altijd.”
Farah merkt dat ze soms het gevoel heeft dat ze zichzelf moet verdedigen, terwijl ze gewoon haar eigen keuzes maakt. “Het zou fijn zijn als ik me niet constant hoef uit te leggen. Mijn keuze om geen kerst te vieren is net zo waardevol als de keuze van anderen om het wel te doen.”
Een boodschap van begrip
Farah hoopt dat haar verhaal bijdraagt aan meer bewustzijn en begrip voor mensen met verschillende overtuigingen. “Ik wil niet dat mensen denken dat ik anti-kerst ben of anderen iets misgun. Ik wil alleen dat mijn grenzen worden gerespecteerd. Het gaat om wederzijds begrip, en ik hoop dat dat ooit vanzelfsprekend wordt.”
Met de feestdagen in aantocht pleit Farah voor een open gesprek over inclusiviteit en respect op de werkvloer. “Het draait niet om het wegnemen van tradities, maar om ruimte creëren voor iedereen. We leven in een diverse samenleving, en dat mag gevierd worden op een manier waarbij niemand zich buitengesloten voelt.”
Kerst in een diverse samenleving
Farah’s verhaal benadrukt de uitdagingen waarmee mensen met andere overtuigingen te maken krijgen in een samenleving waarin kerst een dominante rol speelt. Haar ervaring roept belangrijke vragen op over hoe we inclusiviteit in de praktijk kunnen brengen, zowel op de werkvloer als daarbuiten.
In een tijd waarin saamhorigheid en respect centraal zouden moeten staan, hoopt Farah dat haar boodschap wordt gehoord: dat iedereen zich welkom voelt, ongeacht welke feestdagen ze vieren.
Actueel
Jade Kops in tranen door vreselijk nieuws
Jade Kops deelt ingrijpende update: “Wat een nachtmerrie, wat een pijn”
De 18-jarige Jade Kops, die al jaren gevolgd wordt door duizenden mensen vanwege haar indrukwekkende en moedige strijd tegen kinderk*nker, heeft opnieuw een bijzonder zware update gedeeld via Instagram. Het bericht dat ze gisteren publiceerde, raakte volgers tot in het hart. Ze beschreef hoe ze tijdens z!ekenhuisonderzoeken “geen goed nieuws” kreeg en zoveel pijn ervoer dat ze alleen nog maar kon huilen. Haar woorden en foto’s schetsen een dag die voor haar voelde als een nachtmerrie.
De jonge influencer, die haar traject sinds haar diagnose op integere wijze documenteert, is voor velen een bron van inspiratie geworden. Maar haar boodschap van gisteren laat zien hoe intens en slopend dit medische traject blijft, ook na vierenhalf jaar vechten.
Een klap die hard aankomt
In haar bericht vertelt Jade dat ze opnieuw is onderzocht en daaruit geen geruststellende uitkomst heeft gekregen. Wat de artsen precies hebben ontdekt, laat ze voor vandaag open; ze zou op een later moment een uitgebreide toelichting posten. De spanning onder haar volgers is groot, omdat haar traject de afgelopen jaren al veel moeilijke momenten kende.
Wat ze wel direct wilde delen, was hoe zwaar de dag voor haar was. Bij de KNO-arts werd een sonde geplaatst. Dat is iets wat Jade volgens eigen zeggen normaal gesproken zelf doet en waar ze, hoe lastig ook, inmiddels ervaring mee heeft. Maar dit keer was de ingreep ingewikkelder en pijnlijker dan anders.
Ze legt uit dat er tijdelijk twee slangetjes in haar neus zaten: één om de sonde te plaatsen en één met een camera om te kunnen zien wat er precies gebeurde tijdens de procedure. De pijn en de paniek waren zo heftig dat ze in huilen uitbarstte. Ze beschrijft hoe er een “groter tranendal ontstond dan ze de afgelopen jaren heeft gehad”.
Bij het bericht plaatste ze een foto van de behandeltafel in het z!ekenhuis. Een stille, confronterende blik achter de schermen van een gevecht dat zich grotendeels afspeelt buiten het zicht van mensen die haar alleen via sociale media kennen.
Met één zin vatte ze de dag
samen:
“Wat een heftige dag, wat
een nachtmerrie, wat een pijn.”
Een strijd die al jaren duurt
Jade kreeg vierenhalf jaar geleden, op veertienjarige leeftijd, de diagnose kinderk*nker. Een boodschap die haar jonge leven compleet op zijn kop zette. Sindsdien heeft ze talloze behandelingen ondergaan: opnames, operaties, scans, infusen, neusslangen, pijnmedicatie, bijwerkingen en alles wat daarbij komt kijken.
In die periode is ze uitgegroeid tot een bekende stem in de online community van jongeren die met ernstige z!ekte te maken hebben. Ze deelt openhartige verhalen over haar leven, haar angsten, maar ook over kleine geluksmomenten en over veerkracht. Veel jongeren en ouders van jonge patiënten geven aan steun te vinden in haar woorden.
Maar hoe sterk ze ook is, haar posts laten zien dat elke nieuwe tegenslag binnenkomt als een mokerslag. Haar eerlijkheid hierover maakt misschien juist dat mensen haar zo in hun hart sluiten.
De ontmoeting met de uitvaartverzorger: een eerder aangrijpend moment
Het is nog geen twee weken geleden dat Jade een andere bijzonder emotionele ervaring deelde. Ze vertelde dat er een uitvaartverzorger bij haar thuis was geweest om een gesprek te voeren over zaken waar niemand op jonge leeftijd mee bezig wil zijn. Ze beschreef dat moment in detail, alsof ze wilde dat volgers precies konden begrijpen hoe surrealistisch en beangstigend het voelde.
Ze schreef hoe ze samen met haar ouders aan tafel zat, alle drie met trillende handen, wachtend op een ontmoeting waar ze lange tijd tegenop hadden gezien. De deurbel ging, en met een diepe ademhaling liep ze naar de voordeur. Ze wilde dapper zijn, maar voelde tegelijkertijd hoe haar gedachten alle kanten opgingen.
In haar beschrijving vertelde ze dat ze moeite had om zich op het gesprek te concentreren. Terwijl de uitvaartverzorger sprak, dwaalden haar gedachten weg. Ze zag scènes voor zich die ze níet wilde zien: verdrietige familieleden, een kist, mensen die afscheid nemen. Het waren beelden die ze zelf meteen probeerde te stoppen.
Ze sprak zichzelf streng
toe:
“Nee, stoppen nu, Jade.
Zover is het nog niet. Focus op het gesprek en ga daarna weer door
met genieten van ieder moment. Adem in, adem uit. Er is nu nog
niets aan de hand.”
Die woorden gaven een inkijkje in haar mentale kracht, maar ook in de zwaarte van alles wat op haar afkomt. Het gesprek met de uitvaartverzorger was een van de moeilijkste stappen tot nu toe, liet ze weten. Toch wilde ze dit openlijk delen, omdat het onderdeel is van haar realiteit. En omdat veel mensen die hetzelfde traject doormaken, weten hoe eenzaam zulke momenten kunnen voelen.
Hoe Jade haar volgers blijft meenemen, ondanks alles
Onder haar nieuwste update stromen de reacties binnen. Mensen schrijven dat ze voor haar bidden, dat ze haar kracht toewensen, dat ze haar bewonderen om haar openheid. Sommigen vertellen dat ze zelf door een vergelijkbare situatie zijn gegaan en haar posts herkennen tot in detail. Anderen geven aan dat ze dankzij Jade beter begrijpen hoe zwaar een dergelijk traject kan zijn.
Het valt op hoe vaak woorden als “moedig”, “inspirerend” en “veerkrachtig” terugkomen. Toch laat Jade regelmatig weten dat ze zichzelf niet altijd zo voelt. Juist dat maakt haar updates zo menselijk. Ze probeert niet een onrealistisch beeld te schetsen van positiviteit, maar laat zien hoe complex elke dag kan zijn.
Wat volgt is onzeker, maar haar boodschap blijft duidelijk
Hoewel de inhoud van het slechte nieuws nog niet gedeeld is, houdt het haar volgers al dagen bezig. De onzekerheid is voelbaar in haar verhaal, maar ook haar vastberadenheid om ondanks alles te blijven delen, te blijven schrijven en te blijven verbinden.
Wat opvalt is dat Jade — zelfs in een moment waarop ze zelf aangeeft dat ze overweldigd is door pijn en verdriet — nog steeds eindigt met een boodschap van mindfulness: het zoeken naar ademruimte, het richten op het nu, het vasthouden aan de momenten die er nog wél zijn.
Veel mensen volgen haar niet alleen omwille van medische updates, maar juist omdat ze de kwetsbaarheid en de kracht die ze combineert als troostend ervaren. Jade is uitgegroeid tot een symbool van doorzettingsvermogen, en elke update die ze plaatst heeft impact.
Een jong leven dat nog altijd vecht voor elke dag
De update van gisteren laat niemand onberoerd. Het is een herinnering aan hoe onvoorspelbaar, hoe zwaar en hoe oneerlijk zulke trajecten kunnen zijn. Maar ook aan hoe groot de innerlijke kracht van een mens kan zijn — zeker die van een jong meisje dat al jarenlang volwassen beslissingen moet nemen.
Vandaag zal Jade meer vertellen over de uitslag die ze kreeg, zo kondigde ze zelf aan. Tot die tijd wachten duizenden mensen met ingehouden adem en met medeleven dat overloopt in de reacties.
Wat er ook volgt, één ding is duidelijk: Jade staat er niet alleen voor. Haar verhaal raakt mensen, verbindt mensen en inspireert mensen. Juist op momenten zoals deze.