Actueel
Ex-vrouw Rob de Nijs komt met boek vol schandalen na overlijden: ´Dit kan echt niet!´
Belinda Meuldijk heeft in het verleden een nare ervaring gehad met haar ex-man Rob de Nijs en diens huidige vrouw, Jet de Nijs. De twee zouden haar destijds op een genadeloze manier in een kwaad daglicht hebben gesteld. Ze lieten foto’s maken van haar vervuilde huis en speelden die via een kennis door aan weekblad Privé. Dit incident werd later bekend als ‘rattengate’ en zorgde voor veel commotie.
Een diepe wond
Het schandaal heeft Belinda destijds diep geraakt en jarenlang
geleid tot spanningen. Hoewel de relatie tussen haar en Rob
inmiddels iets is bekoeld, zijn er nog steeds pijnlijke
herinneringen. Een duidelijk voorbeeld hiervan is dat Jet haar niet
wilde uitnodigen bij de première van de musical over Robs leven.
Dit was voor Belinda een teleurstelling, omdat ze ondanks alles een
belangrijke rol heeft gespeeld in Robs carrière en privéleven.
Wanneer spreekt Belinda zich
uit?
Veel mensen vragen zich af of Belinda ooit nog uitgebreid haar kant
van het verhaal zal delen. In een interview met Weekend laat ze
doorschemeren dat dit pas zal gebeuren als zowel zij als Rob er
niet meer zijn. Voorlopig wil ze de situatie laten rusten, ondanks
alles wat er in het verleden is gebeurd.
Een voorproefje in haar
boek
Toch geeft Belinda al een kleine inkijk in haar nieuwe boek. Ze
schrijft cryptisch over een dramatisch moment in haar leven: “Toen
de hemel openbarstte en er een bom op ons viel die genoeg stank
bevatte om alles te vergiftigen…” Hoewel ze verder niet ingaat op
de details, hint ze naar een heftige gebeurtenis die haar en haar
omgeving diep heeft geraakt.
Bewuste keuze om te zwijgen
Belinda maakt duidelijk dat ze op dit moment geen verdere uitleg
wil geven over wat er precies is gebeurd. “Dat is nou net de hoek
die we niet meer in willen, dus daar ga ik niks over uitleggen,”
zegt ze stellig. Wat er ook heeft plaatsgevonden, het was
ingrijpend genoeg om haar lange tijd op afstand te houden van
Rob.
Publicatie na hun
overlijden
Het boek waarin ze meer over deze periode vertelt, zal pas
verschijnen als zowel zij als Rob er niet meer zijn. Belinda wil de
rust die er nu is niet verstoren. “Ik wil graag behouden wat nu
goed is,” legt ze uit. Dat is ook de reden waarom ze jarenlang
niets heeft geschreven voor Rob, iets wat pas veranderde na de
geboorte van Julius.
De invloed van haar familie
Julius, het kind van Rob en Jet, wordt door Belinda’s moeder een
‘vredeskindje’ genoemd. De komst van het jongetje zorgde ervoor dat
ze weer enigszins nader tot elkaar kwamen. Toch was het vooral haar
ex Thierry die haar aanspoorde om het verleden los te laten en weer
contact te zoeken. “Je kunt niet nooit meer met hem praten. Je hebt
kinderen van hem,” hield hij haar voor.
Een
bewuste stap vooruit
Hoewel Belinda niet staat te popelen om Rob onder ogen te komen,
heeft ze uiteindelijk besloten de stap te zetten. Ze besefte dat
als ze niet zelf de eerste stap zou zetten, de situatie nooit zou
veranderen. Haar keuze om het verleden te laten rusten betekent
echter niet dat de waarheid vergeten is. Ooit, als de tijd rijp is,
zal haar verhaal alsnog naar buiten komen.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.