Actueel
Ex-vrouw deelt vreselijk verdriet over Rob de Nijs
De ziekte van zanger Rob de Nijs laat diepe sporen na, niet alleen bij zijn huidige vrouw Jet Koetschruiter-De Nijs, maar ook bij zijn ex-vrouw Belinda Meuldijk. In een openhartig interview met Party geeft Belinda een emotioneel inkijkje in hoe zij omgaat met het verdriet en de machteloosheid die de situatie met zich meebrengt.
Een geschiedenis van liefde en samenwerking
Belinda Meuldijk en Rob de Nijs waren meer dan twintig jaar getrouwd en deelden niet alleen een leven samen, maar ook een artistieke samenwerking. Belinda schreef in die tijd talloze nummers voor Rob, die grote hits werden en nog steeds geliefd zijn. Ondanks hun scheiding is er altijd respect en een warme band gebleven tussen Rob, Belinda en Jet, zijn huidige vrouw.
Het nieuws dat Rob lijdt aan de ziekte van Parkinson en dat zijn gezondheid steeds verder achteruitgaat, raakt Belinda diep. Ze omschrijft de situatie als “vreselijk triest” en geeft toe dat ze moeite heeft om de realiteit te accepteren.
Machteloosheid en woede
In het interview vertelt Belinda hoe de progressie van de ziekte haar emoties heeft beïnvloed. “Er zijn tijden geweest dat ik bij hem op bezoek was en daarna naar huis reed, terwijl ik vloekend en tierend van woede achter het stuur zat,” onthult ze. Het was voor haar bijna ondraaglijk om te zien hoe de ziekte zijn tol eiste op de man die ooit zoveel kracht en vitaliteit uitstraalde.
Hoewel Jet haar regelmatig adviseerde om de situatie te accepteren, vond Belinda dat in het begin enorm moeilijk. “Ze zei dat ik niet moest vloeken, dat ik moest proberen het te accepteren,” vertelt Belinda. Inmiddels heeft ze geleerd om haar woede los te laten. “We zijn nu in een vredige laatste fase,” zegt ze, zichtbaar geëmotioneerd.
“Je kunt je erop voorbereiden, maar het blijft triest”
Belinda benadrukt dat iedereen in Robs omgeving machteloos moet toezien hoe de ziekte steeds meer grip krijgt op zijn leven. “Het enige voordeel dat ik kan bedenken aan het overlijden door een ziekte, is dat je je erop kunt voorbereiden,” zegt ze. Toch biedt die voorbereiding weinig troost. Het gevoel van verlies en machteloosheid overheerst.
Rob de Nijs en de musical Malle Babbe
Belinda’s invloed op Robs carrière blijft voelbaar, zelfs in deze moeilijke tijd. Veel van de nummers die ze voor hem schreef, zullen een plek krijgen in de musical Malle Babbe. Deze productie, die op 9 februari in première gaat in het DeLaMar Theater in Amsterdam, eert Robs muzikale nalatenschap. Helaas kan Rob zelf vanwege zijn gezondheid niet aanwezig zijn bij de voorstelling, wat het voor zijn naasten extra beladen maakt.
De musical zal daarna door het hele land te zien zijn en dient als een ode aan het indrukwekkende oeuvre van Rob de Nijs. Voor Belinda is het zowel een eer als een pijnlijke herinnering aan betere tijden, waarin Robs muziek en stem een grote impact hadden op het Nederlandse muzieklandschap.
Een onuitwisbare erfenis
De situatie van Rob de Nijs herinnert ons eraan hoe wreed ziekten zoals Parkinson kunnen zijn. Toch blijft zijn nalatenschap als artiest onuitwisbaar. Belinda Meuldijk, Jet Koetschruiter-De Nijs en zijn fans houden zijn muziek levend, zelfs nu hij zelf niet meer kan optreden. Voor Belinda is deze periode een tijd van reflectie, waarin ze haar verdriet probeert te omarmen en vrede probeert te vinden in het onvermijdelijke.
“Het is allemaal vreselijk triest,” zegt ze, maar ze blijft trots op de rol die ze heeft gespeeld in Robs carrière. De musical Malle Babbe is een herinnering aan wat Rob heeft betekend voor de Nederlandse muziek, en een laatste eerbetoon aan zijn talent en invloed.
Liefde en respect blijven
Hoewel Belinda en Rob al jaren niet meer samen zijn, spreekt uit haar woorden een diepe genegenheid en respect voor haar ex-man. Hun gedeelde verleden en de moeilijke realiteit van zijn ziekte brengen een emotionele lading met zich mee. In tijden van verlies en verdriet blijft de kracht van liefde en respect een verbindende factor, niet alleen voor Robs naasten, maar ook voor de fans die hem blijven steunen.
De komende maanden zullen ongetwijfeld zwaar zijn voor iedereen die Rob dierbaar is, maar zijn muziek en nalatenschap zullen voortleven, dankzij mensen zoals Belinda die hem blijven eren.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.