Connect with us

Actueel

Ex Thomas Berge eist naamswijziging van de kinderen: ´Ik ben echt woest!´

Published

on

De frustratie van Elianne Zweipfenning, de ex-partner van zanger Thomas Berge, klinkt luid en duidelijk: ondanks haar centrale rol in het leven van hun kinderen mag ze haar achternaam niet aan die van hen toevoegen. Haar emotionele oproep op Instagram raakt een gevoelige snaar en wakkert de discussie aan over de rechten van moeders binnen het Nederlandse naamsrecht.

Een moeder die alles geeft, maar geen naam mag geven

In haar openhartige bericht vertelt Elianne hoe zij de kinderen negen maanden heeft gedragen en hoe zij er alleen voor stond toen Thomas geen contact wilde. Nu nog zijn de kinderen tachtig procent van de tijd bij haar, en ook de volledige financiële verantwoordelijkheid ligt dit jaar bij haar. Ze heeft haar carrière op pauze gezet voor haar kinderen, maar wordt juridisch buitenspel gezet: zonder de toestemming van de vader mag ze haar achternaam niet toevoegen aan die van de kinderen.

Een wet die moeders weinig ruimte geeft

De wet is helder, maar hard: voor het wijzigen van de achternaam van een minderjarig kind is toestemming van beide ouders vereist. Als die toestemming er niet is, moet de andere ouder naar de rechter stappen. Die beoordeelt of de wijziging in het belang van het kind is – een langdurig en emotioneel belastend traject dat in veel gevallen op verzet stuit, vooral wanneer de relatie tussen de ouders moeizaam is.

Monica Geuze ondervindt hetzelfde obstakel

Elianne is niet de enige. Ook Monica Geuze vertelde in haar populaire podcast Geuze & Gorgels over haar frustraties. Haar dochter Zara-Lizzy draagt alleen de achternaam van vader Lars Veldwijk, ondanks het feit dat Monica al jaren als alleenstaande moeder voor haar zorgt. “Het is absurd dat ik moet aantonen dat ik vijf jaar alleen voor mijn dochter heb gezorgd om mijn achternaam te mogen toevoegen,” zegt Monica. Ook zij noemt het oneerlijk dat moeders zo hard moeten vechten voor iets dat zo vanzelfsprekend zou moeten zijn.

Nieuwe wet, oude problemen

Met de invoering van de Wet Introductie Gecombineerde Geslachtsnaam (WIGG) per 1 januari 2024 leek er verbetering op komst. Deze wet biedt ouders de mogelijkheid om hun kind de achternamen van beide ouders te geven. Toch blijkt in de praktijk dat dit vooral opgaat voor nieuwe ouders. Voor kinderen die vóór 1 januari 2025 zijn geboren, kan de wijziging slechts met terugwerkende kracht worden aangevraagd – en ook daar geldt de dubbele toestemming.

Een oproep tot verandering

Elianne roept vrouwen op om hun ervaringen te delen via een platform dat ze onder haar post heeft gelinkt. Ze hoopt zo het debat breder op de kaart te zetten. “Onrecht maakt me onrustig en verdrietig,” schrijft ze. “Maar ik ben bereid om dit aan te kaarten, voor mezelf én voor andere moeders.”

Tijd voor een eerlijker systeem?

De verhalen van Elianne en Monica werpen de vraag op of het huidige systeem wel recht doet aan de werkelijkheid van veel alleenstaande moeders. Waarom krijgt een moeder, die alles doet en alles geeft, niet de mogelijkheid om haar naam te verbinden aan die van haar kind? De roep om een eerlijker, moeder-inclusiever naamsrecht wordt steeds luider. De vraag is: wanneer luistert de politiek?

Actueel

An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”

Published

on

Emotioneel afscheid van An Lemmens bij ‘Een Echte Job’: “Mag ik dit vaker doen?”

Voor de vele trouwe kijkers van Een Echte Job is het een moment vol gemengde gevoelens. De laatste aflevering van het veelbesproken programma is uitgezonden, en dat betekent ook het tijdelijke afscheid van An Lemmens als vroedvrouw. De presentatrice liet de afgelopen weken een diepe indruk achter met haar betrokkenheid, empathie en openhartigheid in de verloskamer. Op Instagram blikt ze nu terug – én vooruit.

Een programma dat raakte

In Een Echte Job draaide alles om het échte leven. Geen gescripte drama of opgelegde spanning, maar rauwe, pure verhalen recht uit het hart van de zorg. An Lemmens dompelde zich volledig onder in de wereld van de verloskunde. Kijkers zagen hoe ze meehielp bij bevallingen, meeleefde met ouders én stil werd bij momenten van verdriet.

Het programma wist niet alleen informatief te zijn, maar vooral ook emotioneel. Thema’s zoals geboorte, verlies, onzekerheid en hoop kwamen aan bod. En die openhartigheid van An maakte dat veel mensen zich in haar herkenden.

An Lemmens: “Deze ervaring heeft mij veranderd”

Na de uitzending van de laatste aflevering richtte An zich via sociale media tot haar volgers. In een persoonlijke boodschap op Instagram schreef ze hoe diep de ervaring haar heeft geraakt. “Wat een rollercoaster aan emoties, aan inzichten en aan levensverhalen”, begon ze. “Ik heb gehuild, gelachen, meegeleefd en vooral: geleerd.”

Ze benadrukt dat het niet enkel ging om het medische aspect van het werk als vroedvrouw, maar vooral om het menselijke: “Het wonder van nieuw leven, maar ook de angst, de twijfel en soms het afscheid. Alles zit in die eerste momenten.”

Open vraag aan haar volgers

Maar wat vooral opvalt in haar bericht, is de vraag die An haar kijkers stelt:
“Mag ik dit vaker doen?”
Een simpele, maar veelzeggende zin. Ze vraagt of mensen meer van dit soort programma’s willen zien. “Willen jullie dat ik vaker dit soort verhalen vertel? Echte mensen, echte emoties, echte ervaringen – dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen,” schrijft ze.

Het is een duidelijke indicatie dat An openstaat voor een vervolg. Niet alleen op Een Echte Job, maar misschien ook op andere projecten waarin het menselijke centraal staat.

Veel bijval op social media

De reacties onder haar bericht zijn hartverwarmend. Honderden volgers laten weten dat ze geraakt zijn door het programma en de rol die An daarin speelde. “Jij hebt mijn respect echt verdiend, An,” schrijft iemand. Een ander voegt eraan toe: “Zelden zo’n eerlijk programma gezien. Als dit de toekomst van televisie is, teken ik direct.”

Ook collega’s uit de media- en zorgsector reageren enthousiast. Een vroedvrouw schrijft: “Wat jij hebt laten zien, is zo herkenbaar voor ons in het veld. Bedankt dat je dit vak met zoveel liefde en respect hebt neergezet.”

Komt er een vervolg?

Of er een tweede seizoen van Een Echte Job komt, is op dit moment nog niet bevestigd door de zender. Maar insiders laten doorschemeren dat de kans groot is. De kijkcijfers waren solide en de online betrokkenheid is uitzonderlijk hoog. Als de publieke respons op An’s oproep positief blijft, lijkt een vervolg slechts een kwestie van tijd.

Televisiemakers houden de reacties in elk geval nauwlettend in de gaten. De combinatie van maatschappelijke relevantie, authentieke verhalen en een bekende presentatrice als gids door deze wereld blijkt een gouden formule.

Een nieuwe richting voor An Lemmens?

De vraag blijft: staat An Lemmens aan het begin van een nieuwe fase in haar carrière? In plaats van entertainment en talentenjachten lijkt ze zich steeds meer te profileren als een verteller van menselijke verhalen – een brug tussen de kijker en het leven van alledag.

In eerdere interviews gaf ze al aan steeds meer behoefte te voelen aan projecten met inhoud en impact. “Ik wil mensen raken. Ik wil iets vertellen dat blijft hangen,” zei ze vorig jaar nog in een gesprek met Het Laatste NieuwsEen Echte Job past daar naadloos in.

Meer dan televisie alleen

Wat dit programma zo bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan televisie. Het werpt licht op een sector die vaak onderbelicht blijft, maar een enorme impact heeft op het leven van mensen: de geboortezorg. De betrokkenheid van An Lemmens bij de gezinnen, de verpleging en de artsen zorgde voor meer bewustzijn, meer waardering en meer begrip.

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, levert een programma als Een Echte Job ook een maatschappelijke bijdrage. Het maakt zichtbaar wat normaal achter gesloten deuren gebeurt – en het laat zien hoe kwetsbaar én krachtig die momenten zijn.

Een toekomst vol mogelijkheden

De komende weken zal duidelijk worden of de vraag van An Lemmens beantwoord wordt. Maar de eerste signalen wijzen erop dat het publiek snakt naar échte verhalen. Naar programma’s waarin empathie en verbondenheid centraal staan. En naar presentatoren die de moed hebben om zich kwetsbaar op te stellen.

Voor An lijkt de ervaring met Een Echte Job in ieder geval een kantelpunt te zijn geweest. Een ervaring die ze wil delen, herhalen en verder uitdiepen. Of dat opnieuw als vroedvrouw is, of in een ander menselijk project, dat zal de tijd uitwijzen.

Conclusie: Een programma dat blijft hangen

De laatste aflevering van Een Echte Job markeert het einde van een televisiereeks, maar mogelijk ook het begin van iets groters. Voor An Lemmens én voor de kijkers. Met haar oprechte vraag — “Mag ik dit vaker doen?” — raakt ze een snaar bij velen.

Het succes van het programma toont aan dat er behoefte is aan verhalen die raken, die verbinden en die tonen wat het betekent om mens te zijn. An Lemmens heeft dat talent – en de wil – om die verhalen te blijven vertellen.

Of er een tweede seizoen komt? Die beslissing ligt nu deels bij de kijker. Maar één ding is zeker: Een Echte Job heeft zijn sporen nagelaten. En als het aan An ligt, is dit pas het begin.

Continue Reading