Actueel
Eva Jinek haalt uit naar Vandaag Inside: “Koud en kil? Dat clownscircus daar moet hoognodig in de spiegel kijken!”
De talkshow van Eva Jinek en het programma Vandaag Inside (VI) zijn als water en vuur: waar VI bekendstaat om zijn scherpe kritiek en informele sfeer, is Jinek meer gestructureerd en inhoudelijk. Het contrast tussen de programma’s is groot, en dat heeft geleid tot de nodige frictie tussen de talkshowhost en het VI-trio. Vooral Johan Derksen heeft in het verleden forse kritiek geuit op Jinek, wat resulteerde in een gespannen verhouding. Hoe kijkt Eva zelf naar de kritiek die ze krijgt van VI?
De loederrel en de nasleep
De relatie tussen Eva Jinek en Vandaag Inside bereikte een dieptepunt tijdens de zogeheten loederrel. Johan Derksen noemde haar destijds een ‘oncollegiaal loeder’ en beweerde dat ze backstage feest zou hebben gevierd toen Vandaag Inside tijdelijk van de buis werd gehaald vanwege de kaarsrel. De bewering van Derksen zorgde voor een mediarel, en Eva was zichtbaar aangeslagen door de beschuldigingen.
Tijdens een uitzending van Beau liet Jinek destijds weten hoe zwaar ze het vond om op die manier te worden aangevallen. “Ik was er echt van geschrokken. Het ging over iets dat niet waar was. Dat was denk ik het ergste eraan,” vertelde ze emotioneel. Ze gaf toe dat ze er letterlijk wakker van had gelegen: “Dat er werd gezegd dat ik op hun graf zou hebben gedanst en dat ik daar feest om vierde, terwijl dat helemaal niet waar is. Ik werd compleet afgemaakt in die uitzending en dat heeft me echt beziggehouden.”
Hoewel de rel uiteindelijk uitdoofde, bleef Jinek een terugkerend doelwit van kritiek bij Vandaag Inside.
Kritiek van VI: ‘Koud en kil’
De kritiek van het VI-trio blijft terugkeren. Waar het ene moment haar kijkcijfers en journalistieke vaardigheden worden geprezen, wordt ze het andere moment bestempeld als ‘koud’ en ‘kil’. In een recent interview met De Vrouw werd Jinek gevraagd of die kritiek haar raakt. “Je kijkcijfers zijn goed, net als veel recensies, maar er was in het begin ook kritiek. Als ze je bij VI ’koud’, ’kil’, ’helemaal niks’ noemen ‒ doet dat je dan nog wat?”
Eva gaf toe dat ze niet ongevoelig is voor zulke opmerkingen. “Ik kan wel heel stoer zeggen dat het me niet boeit, maar dat is niet zo, daar ben ik te veel een gevoelsmens voor. Ik kijk wel waar het vandaan komt.”
Ze benadrukt dat zulke kwalificaties typisch zijn voor het karakter van Vandaag Inside: “Laat ik het zo zeggen, het is niet ongebruikelijk in dat programma om zo te praten. Dat weet iedereen die naar VI kijkt. Weet je, het zoet neem ik met een kilootje zout en het zuur ook.”
De druk van de talkshowwereld
Hoewel Vandaag Inside haar soms neersabelt, wordt Eva Jinek door anderen juist geprezen als een van de sterkste talkshowhosts van Nederland. Sommigen noemen haar zelfs de ‘talkshowkoningin’. Maar is dat een titel waar Eva zich in herkent?
“Haha, nee, hou op! Die titel is natuurlijk niet iets wat ik zelf in de mond neem of over mezelf zal zeggen. Het is voor mij ook nooit een stip op de horizon geweest dat ik op deze plek terecht wilde komen,” reageert ze.
Jinek geeft toe dat ze nooit bewust heeft gedacht: “Ik word talkshowkoningin.” Volgens haar is dat geen doel waar mensen zich op richten. “Je wordt op een gegeven moment gevraagd en dan ben ik wel iemand die er helemaal voor gaat.”
Geen middenmoter
Jinek staat bekend om haar werkethiek. Ze wil altijd excelleren en is niet iemand die genoegen neemt met middelmatigheid. “Ik heb nooit een middenmoter willen zijn. In wat dan ook. Als je me vraagt om je ijskast schoon te maken, ga ik er ook helemaal voor. Ik ga altijd voor een 10 omdat ik weet dat ik dat nooit haal. Maar als je op een 9 mikt, wordt het een 7.”
Die instelling verklaart waarom Jinek haar talkshow met zo’n precisie benadert. Elke aflevering moet staan als een huis, en de dynamiek tussen de gasten moet goed zijn. Ze is perfectionistisch, wat soms in contrast staat met het losbandige en chaotische karakter van een show als Vandaag Inside.
Verschillende formats, verschillende benaderingen
De verschillen tussen de talkshow van Jinek en Vandaag Inside zijn groot. Waar VI een luchtigere, informele toon hanteert en vaak scherpe uitspraken doet, is Jinek serieuzer en journalistieker van aard. Die verschillende stijlen zorgen ervoor dat ze bij VI vaak als ‘te correct’ of ‘te klinisch’ wordt gezien, terwijl haar eigen achterban haar juist prijst om haar grondige aanpak.
Zelf lijkt Jinek zich daar niet al te druk over te maken. Ze beseft dat televisie een vluchtige wereld is. “Elke avond moet ik een show maken en als ik het een paar keer verknal, kan het zo weer voorbij zijn.”
Ondanks de kritiek en het geroddel in de media blijft Jinek gefocust op haar werk. Ze laat zich niet afleiden door commentaar en richt zich liever op het maken van een inhoudelijk sterke talkshow. Dat ze daarbij soms kritiek krijgt van Vandaag Inside, neemt ze voor lief.
Conclusie
De verhouding tussen Eva Jinek en Vandaag Inside blijft gespannen. Terwijl ze bij VI vaak wordt neergesabeld als ‘koud’ en ‘kil’, heeft Jinek een andere visie op haar aanpak. Ze begrijpt dat kritiek bij het vak hoort en kiest ervoor om zich daar niet te veel door te laten beïnvloeden.
Toch geeft ze toe dat ze de harde woorden van VI niet volledig van zich af kan laten glijden. Ze blijft een gevoelsmens en kijkt altijd naar waar de kritiek vandaan komt. Haar perfectionisme en toewijding aan haar vak zorgen ervoor dat ze zich niet zomaar laat wegzetten. Of ze nu wordt bestempeld als ‘talkshowkoningin’ of als ‘kil’, Jinek blijft doen waar ze goed in is: journalistiek bedrijven op haar eigen manier.
Actueel
“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”
Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.
“Geen seconde vond mijn lichaam
rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”
Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt
Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.
Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.
“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”
Zeven jaar vechten zonder pauze
Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.
Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.
“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”
Het moment waarop alles te zwaar werd
Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.
“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.
Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.
“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”
Een ingreep zonder garanties
Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.
Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.
“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”
De stilte na de storm
Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.
“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”
Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.
Herstel is meer dan cijfers
Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.
“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”
Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.
Een eerlijk verhaal dat raakt
Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.
Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.
“Ik heb het overleefd,” zegt
Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”
Voorzichtig vooruitkijken
Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.
Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.
En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.