Actueel
Eva Jinek haalt uit naar Vandaag Inside: “Koud en kil? Dat clownscircus daar moet hoognodig in de spiegel kijken!”
De talkshow van Eva Jinek en het programma Vandaag Inside (VI) zijn als water en vuur: waar VI bekendstaat om zijn scherpe kritiek en informele sfeer, is Jinek meer gestructureerd en inhoudelijk. Het contrast tussen de programma’s is groot, en dat heeft geleid tot de nodige frictie tussen de talkshowhost en het VI-trio. Vooral Johan Derksen heeft in het verleden forse kritiek geuit op Jinek, wat resulteerde in een gespannen verhouding. Hoe kijkt Eva zelf naar de kritiek die ze krijgt van VI?
De loederrel en de nasleep
De relatie tussen Eva Jinek en Vandaag Inside bereikte een dieptepunt tijdens de zogeheten loederrel. Johan Derksen noemde haar destijds een ‘oncollegiaal loeder’ en beweerde dat ze backstage feest zou hebben gevierd toen Vandaag Inside tijdelijk van de buis werd gehaald vanwege de kaarsrel. De bewering van Derksen zorgde voor een mediarel, en Eva was zichtbaar aangeslagen door de beschuldigingen.
Tijdens een uitzending van Beau liet Jinek destijds weten hoe zwaar ze het vond om op die manier te worden aangevallen. “Ik was er echt van geschrokken. Het ging over iets dat niet waar was. Dat was denk ik het ergste eraan,” vertelde ze emotioneel. Ze gaf toe dat ze er letterlijk wakker van had gelegen: “Dat er werd gezegd dat ik op hun graf zou hebben gedanst en dat ik daar feest om vierde, terwijl dat helemaal niet waar is. Ik werd compleet afgemaakt in die uitzending en dat heeft me echt beziggehouden.”
Hoewel de rel uiteindelijk uitdoofde, bleef Jinek een terugkerend doelwit van kritiek bij Vandaag Inside.
Kritiek van VI: ‘Koud en kil’
De kritiek van het VI-trio blijft terugkeren. Waar het ene moment haar kijkcijfers en journalistieke vaardigheden worden geprezen, wordt ze het andere moment bestempeld als ‘koud’ en ‘kil’. In een recent interview met De Vrouw werd Jinek gevraagd of die kritiek haar raakt. “Je kijkcijfers zijn goed, net als veel recensies, maar er was in het begin ook kritiek. Als ze je bij VI ’koud’, ’kil’, ’helemaal niks’ noemen ‒ doet dat je dan nog wat?”
Eva gaf toe dat ze niet ongevoelig is voor zulke opmerkingen. “Ik kan wel heel stoer zeggen dat het me niet boeit, maar dat is niet zo, daar ben ik te veel een gevoelsmens voor. Ik kijk wel waar het vandaan komt.”
Ze benadrukt dat zulke kwalificaties typisch zijn voor het karakter van Vandaag Inside: “Laat ik het zo zeggen, het is niet ongebruikelijk in dat programma om zo te praten. Dat weet iedereen die naar VI kijkt. Weet je, het zoet neem ik met een kilootje zout en het zuur ook.”
De druk van de talkshowwereld
Hoewel Vandaag Inside haar soms neersabelt, wordt Eva Jinek door anderen juist geprezen als een van de sterkste talkshowhosts van Nederland. Sommigen noemen haar zelfs de ‘talkshowkoningin’. Maar is dat een titel waar Eva zich in herkent?
“Haha, nee, hou op! Die titel is natuurlijk niet iets wat ik zelf in de mond neem of over mezelf zal zeggen. Het is voor mij ook nooit een stip op de horizon geweest dat ik op deze plek terecht wilde komen,” reageert ze.
Jinek geeft toe dat ze nooit bewust heeft gedacht: “Ik word talkshowkoningin.” Volgens haar is dat geen doel waar mensen zich op richten. “Je wordt op een gegeven moment gevraagd en dan ben ik wel iemand die er helemaal voor gaat.”
Geen middenmoter
Jinek staat bekend om haar werkethiek. Ze wil altijd excelleren en is niet iemand die genoegen neemt met middelmatigheid. “Ik heb nooit een middenmoter willen zijn. In wat dan ook. Als je me vraagt om je ijskast schoon te maken, ga ik er ook helemaal voor. Ik ga altijd voor een 10 omdat ik weet dat ik dat nooit haal. Maar als je op een 9 mikt, wordt het een 7.”
Die instelling verklaart waarom Jinek haar talkshow met zo’n precisie benadert. Elke aflevering moet staan als een huis, en de dynamiek tussen de gasten moet goed zijn. Ze is perfectionistisch, wat soms in contrast staat met het losbandige en chaotische karakter van een show als Vandaag Inside.
Verschillende formats, verschillende benaderingen
De verschillen tussen de talkshow van Jinek en Vandaag Inside zijn groot. Waar VI een luchtigere, informele toon hanteert en vaak scherpe uitspraken doet, is Jinek serieuzer en journalistieker van aard. Die verschillende stijlen zorgen ervoor dat ze bij VI vaak als ‘te correct’ of ‘te klinisch’ wordt gezien, terwijl haar eigen achterban haar juist prijst om haar grondige aanpak.
Zelf lijkt Jinek zich daar niet al te druk over te maken. Ze beseft dat televisie een vluchtige wereld is. “Elke avond moet ik een show maken en als ik het een paar keer verknal, kan het zo weer voorbij zijn.”
Ondanks de kritiek en het geroddel in de media blijft Jinek gefocust op haar werk. Ze laat zich niet afleiden door commentaar en richt zich liever op het maken van een inhoudelijk sterke talkshow. Dat ze daarbij soms kritiek krijgt van Vandaag Inside, neemt ze voor lief.
Conclusie
De verhouding tussen Eva Jinek en Vandaag Inside blijft gespannen. Terwijl ze bij VI vaak wordt neergesabeld als ‘koud’ en ‘kil’, heeft Jinek een andere visie op haar aanpak. Ze begrijpt dat kritiek bij het vak hoort en kiest ervoor om zich daar niet te veel door te laten beïnvloeden.
Toch geeft ze toe dat ze de harde woorden van VI niet volledig van zich af kan laten glijden. Ze blijft een gevoelsmens en kijkt altijd naar waar de kritiek vandaan komt. Haar perfectionisme en toewijding aan haar vak zorgen ervoor dat ze zich niet zomaar laat wegzetten. Of ze nu wordt bestempeld als ‘talkshowkoningin’ of als ‘kil’, Jinek blijft doen waar ze goed in is: journalistiek bedrijven op haar eigen manier.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.