Actueel
Einde verhaal voor André Hazes: ´Rachel krijgt haar zin en zoon moet naam veranderen!´
Rachel Hazes heeft de laatste jaren een moeizame relatie met haar kinderen, Roxeanne Hazes en André Hazes. Dit heeft geleid tot diverse conflicten, waaronder juridische kwesties die inmiddels de aandacht van de media hebben getrokken. Zo stuurde Rachel haar zoon André een sommatie om zijn naam alleen te gebruiken met ‘junior’ eraan toegevoegd. André was hier echter niet mee akkoord en heeft aangegeven te willen vechten voor het behoud van zijn naam zonder toevoegingen.
Advocatenoverleg tussen Rachel en André
Eind vorige maand werd bekend dat de advocaten van Rachel en André Hazes met elkaar in gesprek zijn gegaan. Dit overleg richt zich op de sommatie waarin Rachel haar zoon verbiedt de naam André Hazes te gebruiken zonder ‘junior’ eraan toe te voegen voor commerciële doeleinden. Rachel eist dat haar zoon zich aan deze afspraak houdt. André daarentegen voelt zich beperkt en is vastberaden zijn naam te behouden zoals hij dat wil.
Familieruzies blijven oplaaien
Het is niet de eerste keer dat er problemen spelen binnen de familie Hazes. Rachel ligt niet alleen in conflict met André, maar ook met haar dochter Roxeanne. Al geruime tijd hebben moeder en dochter geen contact meer. Een belangrijk conflict draait om de erfenis van André Hazes senior. Volgens Roxeanne heeft haar moeder geen recht op de erfenis, en dit meningsverschil wordt momenteel uitgevochten in de rechtbank.
De erfeniskwestie: wie heeft recht op wat?
De ruzie over de erfenis van André Hazes sr. houdt de familie Hazes al langere tijd in haar greep. Roxeanne beweert dat Rachel geen recht heeft op het nalatenschap van haar vader, en dit zorgt voor grote spanningen. Het meningsverschil gaat zelfs zover dat de kwestie voor de rechter wordt uitgevochten. De zaak brengt zowel persoonlijke als financiële belangen aan het licht, wat de verhoudingen binnen de familie nog verder onder druk zet
.
‘Schaakmat’ gezet door Rachel?
Rachel Hazes beweert dat haar zoon een contract heeft ondertekend waarin hij akkoord gaat met het voeren van de artiestennaam ‘André Hazes jr.’ voor de rest van zijn carrière. Deze naam zou hij zowel privé als zakelijk moeten gebruiken, aldus Rachel. André houdt zich echter niet aan deze afspraak, en dit zorgt voor verdere onenigheid. Weekblad Story speculeert dat André officieel getekend heeft voor deze naam, maar of dit werkelijk het geval is, blijft onduidelijk.
Zakelijke belangen en de naamkwestie
Het gebruik van de naam André Hazes speelt ook een rol in de zakelijke belangen van de familie. André jr. heeft de bedrijfsnaam AGJ Produkties B.V., gebaseerd op zijn volledige naam André Gerardus Junior, opgezet voor zijn zakelijke activiteiten. Dit benadrukt hoe belangrijk de naam voor André is, zowel persoonlijk als in zijn carrière. Het gebruik van ‘junior’ wordt door Rachel als verplichting gezien, maar voor André is dit meer dan een zakelijke kwestie – het gaat om zijn identiteit.
Rachel, Roxeanne en André in de media
Het publiek volgt de perikelen in de familie Hazes op de voet. Het weekblad Story merkt op dat de media de ruzie uitvoerig verslaan, terwijl de betrokkenen zelf liever in de luwte blijven. De voortdurende publiciteit rondom de familie zorgt ervoor dat elk nieuw conflict breed wordt uitgemeten, wat de situatie niet gemakkelijker maakt voor de Hazes-familie.
De toekomst van de familie Hazes
Of de ruzies binnen de familie Hazes ooit opgelost worden, blijft onzeker. Zowel Rachel als haar kinderen Roxeanne en André lijken vastberaden hun standpunten te verdedigen. De juridische strijd gaat door, en de familieverhoudingen blijven gespannen. Voor het publiek is het een soap die zich blijft ontvouwen, maar voor de familie zelf betekent het een pijnlijke en lastige situatie die diepe sporen nalaat.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.