Actueel
Einde verhaal voor André Hazes: ´Rachel krijgt haar zin en zoon moet naam veranderen!´
Rachel Hazes heeft de laatste jaren een moeizame relatie met haar kinderen, Roxeanne Hazes en André Hazes. Dit heeft geleid tot diverse conflicten, waaronder juridische kwesties die inmiddels de aandacht van de media hebben getrokken. Zo stuurde Rachel haar zoon André een sommatie om zijn naam alleen te gebruiken met ‘junior’ eraan toegevoegd. André was hier echter niet mee akkoord en heeft aangegeven te willen vechten voor het behoud van zijn naam zonder toevoegingen.
Advocatenoverleg tussen Rachel en André
Eind vorige maand werd bekend dat de advocaten van Rachel en André Hazes met elkaar in gesprek zijn gegaan. Dit overleg richt zich op de sommatie waarin Rachel haar zoon verbiedt de naam André Hazes te gebruiken zonder ‘junior’ eraan toe te voegen voor commerciële doeleinden. Rachel eist dat haar zoon zich aan deze afspraak houdt. André daarentegen voelt zich beperkt en is vastberaden zijn naam te behouden zoals hij dat wil.
Familieruzies blijven oplaaien
Het is niet de eerste keer dat er problemen spelen binnen de familie Hazes. Rachel ligt niet alleen in conflict met André, maar ook met haar dochter Roxeanne. Al geruime tijd hebben moeder en dochter geen contact meer. Een belangrijk conflict draait om de erfenis van André Hazes senior. Volgens Roxeanne heeft haar moeder geen recht op de erfenis, en dit meningsverschil wordt momenteel uitgevochten in de rechtbank.
De erfeniskwestie: wie heeft recht op wat?
De ruzie over de erfenis van André Hazes sr. houdt de familie Hazes al langere tijd in haar greep. Roxeanne beweert dat Rachel geen recht heeft op het nalatenschap van haar vader, en dit zorgt voor grote spanningen. Het meningsverschil gaat zelfs zover dat de kwestie voor de rechter wordt uitgevochten. De zaak brengt zowel persoonlijke als financiële belangen aan het licht, wat de verhoudingen binnen de familie nog verder onder druk zet
.
‘Schaakmat’ gezet door Rachel?
Rachel Hazes beweert dat haar zoon een contract heeft ondertekend waarin hij akkoord gaat met het voeren van de artiestennaam ‘André Hazes jr.’ voor de rest van zijn carrière. Deze naam zou hij zowel privé als zakelijk moeten gebruiken, aldus Rachel. André houdt zich echter niet aan deze afspraak, en dit zorgt voor verdere onenigheid. Weekblad Story speculeert dat André officieel getekend heeft voor deze naam, maar of dit werkelijk het geval is, blijft onduidelijk.
Zakelijke belangen en de naamkwestie
Het gebruik van de naam André Hazes speelt ook een rol in de zakelijke belangen van de familie. André jr. heeft de bedrijfsnaam AGJ Produkties B.V., gebaseerd op zijn volledige naam André Gerardus Junior, opgezet voor zijn zakelijke activiteiten. Dit benadrukt hoe belangrijk de naam voor André is, zowel persoonlijk als in zijn carrière. Het gebruik van ‘junior’ wordt door Rachel als verplichting gezien, maar voor André is dit meer dan een zakelijke kwestie – het gaat om zijn identiteit.
Rachel, Roxeanne en André in de media
Het publiek volgt de perikelen in de familie Hazes op de voet. Het weekblad Story merkt op dat de media de ruzie uitvoerig verslaan, terwijl de betrokkenen zelf liever in de luwte blijven. De voortdurende publiciteit rondom de familie zorgt ervoor dat elk nieuw conflict breed wordt uitgemeten, wat de situatie niet gemakkelijker maakt voor de Hazes-familie.
De toekomst van de familie Hazes
Of de ruzies binnen de familie Hazes ooit opgelost worden, blijft onzeker. Zowel Rachel als haar kinderen Roxeanne en André lijken vastberaden hun standpunten te verdedigen. De juridische strijd gaat door, en de familieverhoudingen blijven gespannen. Voor het publiek is het een soap die zich blijft ontvouwen, maar voor de familie zelf betekent het een pijnlijke en lastige situatie die diepe sporen nalaat.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.