Connect with us

Actueel

Droevig nieuws over Carmen Pfaff: “Het gaat niet weg”

Published

on

Carmen Pfaff na traumatische overval: ‘Ik laat mijn leven niet bepalen door angst’

Het leven van Carmen Pfaff, bekend als de moeder van de beroemdste showbizzfamilie van Vlaanderen, veranderde ingrijpend na een gewelddadige home-invasion. Wat volgde was een periode van intense angst, paniekaanvallen en een verlammende onzekerheid om nog alleen thuis te durven zijn. Toch weigert Carmen zich neer te leggen bij de nasleep van het incident. Samen met haar man Jean-Marie en dochter Kelly zoekt ze, stap voor stap, de weg terug naar het leven dat ooit vanzelfsprekend leek.

Een klap die alles veranderde

De brutale inbraak liet niet alleen materiële schade achter, maar vooral een diepe wonde in de mentale weerbaarheid van Carmen. Voor een vrouw die altijd sterk en strijdvaardig in het leven stond, was het plots moeten omgaan met angst en kwetsbaarheid een pijnlijke realiteit.

“Het ging niet meer,” vertelt dochter Kelly Pfaff in een interview met Het Laatste Nieuws. “Mijn mama kreeg paniekaanvallen, kon niet meer alleen zijn en schoot in paniek van drukte of harde geluiden.” Het contrast met de levenslustige vrouw die altijd graag onder de mensen kwam, was groot. “Ze is sociaal, houdt van een goed restaurant en fijne gesprekken. Maar ineens was zelfs een simpel etentje te veel.”

Een stilte die té luid werd

Voor Carmen werd stilte een confronterende vijand. De rust waar ze vroeger van genoot, veranderde in een bron van onrust. Geluiden uit het niets, onverwachte bewegingen of een stem die te luid klonk — alles kon plots een trigger zijn.

Ook haar dochter zag van dichtbij hoe diep de impact was. “Ze werd angstig van situaties die haar vroeger vreugde gaven,” legt Kelly uit. Een gezellig restaurantbezoek of samen winkelen werd een beproeving in plaats van een uitje. De vrijheid van vroeger leek ver weg, alsof een onzichtbare muur zich rondom haar leven had gebouwd.

Niet opgeven, maar heropbouwen

Toch is Carmen Pfaff niet het type vrouw dat zich gewonnen geeft. Die levensinstelling heeft haar door moeilijke periodes heen geholpen — en dat was nu niet anders. In plaats van het trauma weg te duwen, besloot ze het recht aan te kijken.

“Ze wist: als ik dit laat bevriezen, kom ik er nooit uit,” vertelt Kelly. En dus ging Carmen de confrontatie aan, met liefde en geduld. Geen grote sprongen, maar kleine stappen, telkens opnieuw. Ze kreeg steun van de mensen die haar het meest dierbaar zijn: haar gezin. Vooral haar echtgenoot Jean-Marie, met wie ze al decennialang lief en leed deelt, speelde een cruciale rol.

Samen sterker: Jean-Marie als rots in de branding

Jean-Marie Pfaff, voormalig topkeeper en geliefde televisiepersoonlijkheid, stond aan haar zijde als partner én coach. “Mijn papa ging meerdere keren per week met haar op restaurant,” vertelt Kelly. Niet om zomaar een hapje te eten, maar om te oefenen. Elke keer weer wennen aan geluid, mensen om je heen, het gevoel dat het oké is om er te zijn.

“Ze wilde absoluut aanwezig zijn op hun 50ste huwelijksfeest,” zegt Kelly. “Dat werd haar motivatie: niet verstopt thuis blijven zitten, maar juist in het midden van het leven staan.” En dat lukte. Omringd door familie, vrienden en dierbaren vierde Carmen dat bijzondere moment — mét een glimlach en zonder verlammende angst.

Leven met angst, niet in angst

Toch is het herstelproces niet zwart-wit. “Onderliggend zal die angst er altijd inzitten,” erkent Kelly. “Maar dat betekent niet dat ze haar leven moet stilzetten.” Voor Carmen is het duidelijk: angst mag aanwezig zijn, maar mag niet overheersen. Ze kiest ervoor om weer contact te maken met het leven, met zichzelf en met de mensen om haar heen.

Die keuze vraagt kracht, geduld en veerkracht. Maar het is ook een keuze voor verbinding. Want ook al was het Carmen die getroffen werd, de gevolgen van het incident werden door het hele gezin gevoeld.

Een familie als vangnet

De familie Pfaff heeft altijd bekend gestaan om hun hechte band. Die verbondenheid blijkt nu meer dan ooit van onschatbare waarde. “We praten veel, laten de dingen niet onbesproken,” zegt Kelly. “En we steunen elkaar.” Dat is voelbaar in de manier waarop de familie samen het herstelproces draagt.

Voor Carmen betekent dat niet alleen praktische steun, maar ook emotionele veiligheid. Weten dat je niet alleen bent, maakt het verschil wanneer angst je dagelijks leven probeert over te nemen.

Inspiratie voor velen

Het verhaal van Carmen Pfaff is er één van schrik, maar ook van moed. In een wereld waarin veel mensen met mentale littekens rondlopen — vaak onzichtbaar voor de buitenwereld — laat zij zien dat herstel mogelijk is. Dat je een traumatische ervaring niet hoeft te verbergen, maar er juist licht op mag laten schijnen.

Ze kiest ervoor om haar kwetsbaarheid te tonen, niet als zwakte, maar als kracht. Daarmee is ze een voorbeeld voor velen die worstelen met angst of trauma. Want de weg terug is zelden makkelijk, maar altijd de moeite waard.

Hoop en vooruitzicht

Voor de toekomst kijkt Carmen hoopvol. Ze weet dat sommige angsten zullen blijven, dat het vertrouwen in absolute veiligheid misschien nooit helemaal terugkomt. Maar ze weet ook dat het leven nog veel te bieden heeft — juist in de kleine momenten van rust, verbondenheid en liefde.

“Mijn mama is dapper,” zegt Kelly. “Ze wil niet dat dit haar verhaal bepaalt. En dat lukt haar, beetje bij beetje.” Samen met Jean-Marie en de rest van de familie bouwt ze aan een nieuwe balans. Geen terugkeer naar het oude, maar een nieuw begin waarin ruimte is voor kwetsbaarheid én vreugde.

Actueel

An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”

Published

on

Emotioneel afscheid van An Lemmens bij ‘Een Echte Job’: “Mag ik dit vaker doen?”

Voor de vele trouwe kijkers van Een Echte Job is het een moment vol gemengde gevoelens. De laatste aflevering van het veelbesproken programma is uitgezonden, en dat betekent ook het tijdelijke afscheid van An Lemmens als vroedvrouw. De presentatrice liet de afgelopen weken een diepe indruk achter met haar betrokkenheid, empathie en openhartigheid in de verloskamer. Op Instagram blikt ze nu terug – én vooruit.

Een programma dat raakte

In Een Echte Job draaide alles om het échte leven. Geen gescripte drama of opgelegde spanning, maar rauwe, pure verhalen recht uit het hart van de zorg. An Lemmens dompelde zich volledig onder in de wereld van de verloskunde. Kijkers zagen hoe ze meehielp bij bevallingen, meeleefde met ouders én stil werd bij momenten van verdriet.

Het programma wist niet alleen informatief te zijn, maar vooral ook emotioneel. Thema’s zoals geboorte, verlies, onzekerheid en hoop kwamen aan bod. En die openhartigheid van An maakte dat veel mensen zich in haar herkenden.

An Lemmens: “Deze ervaring heeft mij veranderd”

Na de uitzending van de laatste aflevering richtte An zich via sociale media tot haar volgers. In een persoonlijke boodschap op Instagram schreef ze hoe diep de ervaring haar heeft geraakt. “Wat een rollercoaster aan emoties, aan inzichten en aan levensverhalen”, begon ze. “Ik heb gehuild, gelachen, meegeleefd en vooral: geleerd.”

Ze benadrukt dat het niet enkel ging om het medische aspect van het werk als vroedvrouw, maar vooral om het menselijke: “Het wonder van nieuw leven, maar ook de angst, de twijfel en soms het afscheid. Alles zit in die eerste momenten.”

Open vraag aan haar volgers

Maar wat vooral opvalt in haar bericht, is de vraag die An haar kijkers stelt:
“Mag ik dit vaker doen?”
Een simpele, maar veelzeggende zin. Ze vraagt of mensen meer van dit soort programma’s willen zien. “Willen jullie dat ik vaker dit soort verhalen vertel? Echte mensen, echte emoties, echte ervaringen – dat is waar mijn hart sneller van gaat kloppen,” schrijft ze.

Het is een duidelijke indicatie dat An openstaat voor een vervolg. Niet alleen op Een Echte Job, maar misschien ook op andere projecten waarin het menselijke centraal staat.

Veel bijval op social media

De reacties onder haar bericht zijn hartverwarmend. Honderden volgers laten weten dat ze geraakt zijn door het programma en de rol die An daarin speelde. “Jij hebt mijn respect echt verdiend, An,” schrijft iemand. Een ander voegt eraan toe: “Zelden zo’n eerlijk programma gezien. Als dit de toekomst van televisie is, teken ik direct.”

Ook collega’s uit de media- en zorgsector reageren enthousiast. Een vroedvrouw schrijft: “Wat jij hebt laten zien, is zo herkenbaar voor ons in het veld. Bedankt dat je dit vak met zoveel liefde en respect hebt neergezet.”

Komt er een vervolg?

Of er een tweede seizoen van Een Echte Job komt, is op dit moment nog niet bevestigd door de zender. Maar insiders laten doorschemeren dat de kans groot is. De kijkcijfers waren solide en de online betrokkenheid is uitzonderlijk hoog. Als de publieke respons op An’s oproep positief blijft, lijkt een vervolg slechts een kwestie van tijd.

Televisiemakers houden de reacties in elk geval nauwlettend in de gaten. De combinatie van maatschappelijke relevantie, authentieke verhalen en een bekende presentatrice als gids door deze wereld blijkt een gouden formule.

Een nieuwe richting voor An Lemmens?

De vraag blijft: staat An Lemmens aan het begin van een nieuwe fase in haar carrière? In plaats van entertainment en talentenjachten lijkt ze zich steeds meer te profileren als een verteller van menselijke verhalen – een brug tussen de kijker en het leven van alledag.

In eerdere interviews gaf ze al aan steeds meer behoefte te voelen aan projecten met inhoud en impact. “Ik wil mensen raken. Ik wil iets vertellen dat blijft hangen,” zei ze vorig jaar nog in een gesprek met Het Laatste NieuwsEen Echte Job past daar naadloos in.

Meer dan televisie alleen

Wat dit programma zo bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan televisie. Het werpt licht op een sector die vaak onderbelicht blijft, maar een enorme impact heeft op het leven van mensen: de geboortezorg. De betrokkenheid van An Lemmens bij de gezinnen, de verpleging en de artsen zorgde voor meer bewustzijn, meer waardering en meer begrip.

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, levert een programma als Een Echte Job ook een maatschappelijke bijdrage. Het maakt zichtbaar wat normaal achter gesloten deuren gebeurt – en het laat zien hoe kwetsbaar én krachtig die momenten zijn.

Een toekomst vol mogelijkheden

De komende weken zal duidelijk worden of de vraag van An Lemmens beantwoord wordt. Maar de eerste signalen wijzen erop dat het publiek snakt naar échte verhalen. Naar programma’s waarin empathie en verbondenheid centraal staan. En naar presentatoren die de moed hebben om zich kwetsbaar op te stellen.

Voor An lijkt de ervaring met Een Echte Job in ieder geval een kantelpunt te zijn geweest. Een ervaring die ze wil delen, herhalen en verder uitdiepen. Of dat opnieuw als vroedvrouw is, of in een ander menselijk project, dat zal de tijd uitwijzen.

Conclusie: Een programma dat blijft hangen

De laatste aflevering van Een Echte Job markeert het einde van een televisiereeks, maar mogelijk ook het begin van iets groters. Voor An Lemmens én voor de kijkers. Met haar oprechte vraag — “Mag ik dit vaker doen?” — raakt ze een snaar bij velen.

Het succes van het programma toont aan dat er behoefte is aan verhalen die raken, die verbinden en die tonen wat het betekent om mens te zijn. An Lemmens heeft dat talent – en de wil – om die verhalen te blijven vertellen.

Of er een tweede seizoen komt? Die beslissing ligt nu deels bij de kijker. Maar één ding is zeker: Een Echte Job heeft zijn sporen nagelaten. En als het aan An ligt, is dit pas het begin.

Continue Reading