Actueel
Dit is waarom nieuwslezeres Annechien Steenhuizen al zes maanden afwezig is: ”Veel sterkte”
Annechien Steenhuizen is voor veel Nederlanders een bekend gezicht als presentatrice van het NOS Journaal. Al jaren brengt ze het laatste nieuws in huiskamers door het hele land. Maar sinds september 2024 ontbreekt ze plotseling op de buis. Haar afwezigheid duurt inmiddels meer dan zes maanden en roept steeds meer vragen op. Wat is er met haar aan de hand? En keert ze überhaupt nog terug?
Langdurige afwezigheid zonder verklaring
De laatste keer dat Steenhuizen het NOS Journaal presenteerde, was in september 2024. Sindsdien lijkt ze volledig uit de schijnwerpers verdwenen. Geen publieke mededelingen, geen updates op sociale media, en vooral: geen concrete uitleg over haar afwezigheid. In een medialandschap waar kijkers gewend zijn om geïnformeerd te worden over de afwezigheid van prominente gezichten, leidt dat tot veel speculatie.
Mediadeskundige Victor Vlam besloot op onderzoek uit te gaan en nam contact op met de NOS. Zijn doel was simpel: opheldering krijgen over waarom een van de vaste gezichten van de omroep al meer dan een half jaar ontbreekt.
“De NOS was heel duidelijk,” vertelt Vlam. “Ze willen er absoluut niets over kwijt. Het gaat om een familiekwestie en dat is privé. Wanneer ze terugkomt, weten we niet, en ook wat er precies aan de hand is, blijft onduidelijk.”
Komt Steenhuizen ooit nog terug?
Wat Vlam vooral opvallend vindt, is dat de NOS niet wil bevestigen dat Steenhuizen überhaupt terugkeert.
“Ik heb expliciet gevraagd: Is het zeker dat ze terugkomt? Dat zou toch een logisch antwoord moeten zijn,” zegt Vlam. “Maar daar willen ze geen uitspraken over doen. Ze vermijden het om te zeggen dat ze terugkomt, en dat vind ik wel heel opmerkelijk.”
Dat leidt automatisch tot verdere vragen. Is de situatie zo ernstig dat ze misschien nooit meer terugkeert? Gaat het om een gezondheidsprobleem? Is er iets ernstigs gebeurd binnen haar familie? Of heeft ze zelf besloten om een punt te zetten achter haar televisiewerk?
Volgens Vlam is dat speculeren, maar één ding is duidelijk: “Als het een tijdelijke situatie was, dan zou de NOS dat gewoon kunnen zeggen. Het feit dat ze dat niet doen, suggereert dat ze óf zelf niet weten wat er gaat gebeuren, óf dat het echt heel serieus is.”
Gezondheidsproblemen of familiedrama?
Wanneer een bekende Nederlander voor langere tijd verdwijnt zonder verklaring, ontstaat er vanzelf speculatie. In het geval van Steenhuizen liggen er verschillende scenario’s voor de hand.
Vlam zegt daar niet te diep op in te willen gaan, “want dat helpt haar niet,” maar hij erkent dat een lange afwezigheid meestal wijst op iets ernstigs.
“Het zou een gezondheidsprobleem kunnen zijn, of iets binnen haar directe omgeving. Denk aan een ernstig ziek familielid, een plotseling overlijden of een persoonlijke crisis. Maar we weten het niet, en dat maakt het extra mysterieus.”
Een andere optie is dat Steenhuizen zelf heeft besloten om afstand te nemen van de televisiewereld. Werken als nieuwslezer bij de NOS brengt een zekere mate van stress en publieke druk met zich mee. Sommige collega’s van Steenhuizen, zoals Sacha de Boer, kozen in het verleden bewust voor een leven buiten de spotlights.
Of Steenhuizen eenzelfde beslissing heeft genomen, is nog onbekend. Maar als dat het geval zou zijn, zou je verwachten dat de NOS daar transparanter over zou zijn.
Vergelijking met andere tv-gezicht Annechien Steenhuizen
De situatie van Steenhuizen doet denken aan de tijdelijke verdwijning van andere bekende presentatoren. Een recent voorbeeld is Floortje Dessing, die lange tijd afwezig was vanwege persoonlijke omstandigheden. In haar geval werd uiteindelijk bevestigd dat ze worstelde met de verwerking van het overlijden van haar vader en dat ze zichzelf een periode van rust had gegund.
Ook Eva Jinek verdween tijdelijk uit de media, maar daar werd meteen bij gezegd dat ze een pauze had genomen om zich te richten op haar gezin. Bij Steenhuizen ontbreekt zo’n duidelijke verklaring.
“Het feit dat we al meer dan zes maanden niets horen, betekent dat de situatie echt anders is dan bij anderen die tijdelijk uit beeld verdwenen,” aldus Vlam.
Wat zeggen kijkers?
Kijkers beginnen de afwezigheid van Steenhuizen steeds meer op te merken. Op social media vragen fans zich af wat er met haar aan de hand is.
“Waarom is Annechien al zo lang niet op tv? Wat is er gebeurd?” vraagt een gebruiker op X.
Een ander merkt op: “Ik mis Annechien in het NOS Journaal. Haar manier van presenteren was altijd zo prettig. Hopelijk gaat alles goed met haar.”
De NOS heeft tot nu toe geen verdere reacties gegeven, behalve de eerdere verklaring dat het om een privékwestie gaat.
Wat betekent dit voor de NOS?
De NOS heeft meerdere vaste nieuwslezers, waardoor het journaal gewoon doorgaat zoals altijd. Presentatoren als Winfried Baijens, Rob Trip en Simone Weimans nemen de taken van Steenhuizen moeiteloos over.
Toch heeft haar afwezigheid invloed op het imago van de NOS. Een vertrouwd gezicht dat opeens verdwijnt zonder uitleg, leidt tot vragen en onrust bij kijkers.
“Het is een gevoelig onderwerp,” zegt Vlam. “De NOS is natuurlijk niet verplicht om alles te delen, maar wanneer een journalistieke instelling transparantie hoog in het vaandel heeft staan, kan zo’n stilzwijgen averechts werken.”
Conclusie: een onzekere toekomst
Voor nu blijft het onduidelijk wat er precies aan de hand is met Annechien Steenhuizen. De NOS houdt de lippen stijf op elkaar en wil niets kwijt over haar afwezigheid.
Het enige wat we zeker weten, is dat haar afwezigheid langer duurt dan normaal is in de televisiewereld. En dat we misschien moeten accepteren dat we haar mogelijk nooit meer terugzien op het scherm.
Wat de reden ook is, het belangrijkste is dat Annechien Steenhuizen op dit moment de tijd en ruimte krijgt die ze nodig heeft. Haar afwezigheid roept vragen op, maar uiteindelijk is haar welzijn het allerbelangrijkste.
Hopelijk krijgen we op een dag alsnog duidelijkheid over haar situatie, maar tot die tijd kunnen we haar alleen maar het beste wensen.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.