Actueel
Deze legendarische acteur (84) was een damesidool in de jaren ’60 en de jongste James Bond aller tijden
George Lazenby: Van James Bond naar Gezinsman
George Lazenby’s opmerkelijke carrière nam een unieke wending vanaf het moment dat hij als jongste acteur ooit in de iconische schoenen van James Bond stapte. Zijn leven, gekenmerkt door een mix van roem, romantische escapades en diepgaande persoonlijke tragedies, illustreert een fascinerende transformatie van filmicoon naar een toegewijde familievader. Deze ontwikkeling biedt een intrigerend perspectief op de veranderende prioriteiten van een man die ooit bekend stond om zijn onstuimige levensstijl.
In 1969 veranderde George Lazenby’s leven drastisch toen hij op 29-jarige leeftijd gekozen werd om James Bond te spelen in ‘On Her Majesty’s Secret Service’. Deze rol bracht hem niet alleen roem maar maakte hem ook tot een internationaal sekssymbool, wat hem snel de reputatie van een playboy opleverde.
Zijn charme en de gedurfde uitstraling die hij als Bond
vertoonde, maakten hem tot een hartendief die door velen werd
bewonderd en begeerd.
Schijnwerpers
Na zijn doorbraak als James Bond werd Lazenby een figuur van publieke fascinatie, waarbij zijn leven rijk was aan romantische veroveringen.
Hij spreekt openlijk over de vele vrouwen die hij in die tijd ontmoette, en geeft toe dat het aantal zo groot was dat hij moeite heeft zich ze allemaal te herinneren.
Zijn reflecties over het verschil in hoe vrouwen zich in de jaren zestig gedroegen, benadrukken een tijd waarin sociale normen aanzienlijk losser waren dan vandaag de dag.
Dit tijdperk, vrij van de strenge politieke correctheid die nu prevaleert, bood hem de kans om te leven zonder de remmingen die hedendaagse beroemdheden vaak ervaren.
Levenslessen
Ondanks zijn status als ladies’ man, heeft Lazenby aanzienlijke persoonlijke verliezen en moeilijkheden meegemaakt.
Zijn eerste huwelijk met Christina Gannett duurde bijna een kwart eeuw voordat het uiteenviel, en zijn tweede huwelijk met Pam Shriver, die hem een luxe auto cadeau deed, eindigde ook in scheiding.
Het diepste en meest pijnlijke verlies was echter de dood van zijn zoon Zachary, die stierf aan een hersentumor.
Deze tragedie bracht een diep gevoel van verdriet en een nieuwe waardering voor het leven en zijn betekenis.
Herdefiniëren
Vandaag de dag ziet de 84-jarige Lazenby zijn leven door een
andere lens. 
Terwijl hij herinneringen ophaalt aan zijn jongere jaren vol avonturen en romantische escapades, beschouwt hij nu de tijd die hij met zijn kinderen en kleinkinderen doorbrengt als zijn grootste prestatie.
De momenten van persoonlijke interactie en de vreugde die zijn familie hem brengt, hebben een nieuwe definitie van succes gevormd in zijn hart.
Leven
George Lazenby leeft nu een rustiger leven in Santa Monica. Hij brengt zijn dagen door met golfen en genieten van het gezelschap van zijn familie.
Ondanks de roemrijke dagen van weleer, koestert hij nu de eenvoudige genoegens van het leven, zoals het onderhouden van goede relaties met mensen die hem dierbaar zijn, inclusief zijn ex-vrouw Shriver.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.