Actueel
Denise van der Laan onthult het salaris dat ze kreeg voor haar avontuur met De Hanslers
Wat voor veel kijkers overkomt als een droomscenario – meedoen aan een populaire realitysoap op nationale televisie – bleek voor Denise van der Laan in de praktijk allesbehalve een financieel sprookje. In een openhartige terugblik vertelt ze dat haar deelname aan de SBS6-soap De Hanslers haar nauwelijks vooruit heeft geholpen. Integendeel: het was vooral een periode van overleven, rekenen en emotionele druk, waarin elke euro telde.
“Ja, ik werd betaald – maar rijk werd ik niet”
Denise bevestigt zonder omwegen dat ze betaald werd door Talpa, het mediabedrijf achter het programma. Maar wie denkt dat een realitydeelname automatisch financiële zekerheid biedt, komt bedrogen uit. “Ja, ik werd inderdaad door Talpa betaald,” zegt ze. “Maar dat bedrag was vooral bedoeld om rond te komen. Meer niet.”
Volgens Denise was haar vergoeding eerder te vergelijken met een minimuminkomen dan met een lucratieve tv-deal. Het geld verdween vrijwel direct naar vaste lasten die onverminderd doorliepen, ondanks haar drukke leven voor de camera.
Vaste lasten stoppen niet voor televisie
In de periode dat De Hanslers werd opgenomen, zat Denise al in een kwetsbare privésituatie. Ze had te maken met vaste kosten waar geen ontsnappen aan was: ziektekostenverzekering, telefoonabonnement, autokosten en een dure opslag voor haar persoonlijke spullen. Uiteindelijk kwam daar zelfs de huur bij van de caravan waarin ze tijdelijk terechtkwam.
“Mijn inkomen van Talpa moest al die vaste lasten dekken,” legt ze uit. “Dat lukte nét. Maar sparen, vooruitkijken of iets opbouwen? Dat zat er niet in.” Volgens haar was het een voortdurende balans tussen rekeningen betalen en hopen dat er niets onverwachts zou gebeuren.
Een kil thuisfront
Wat de situatie extra zwaar maakte, was de gespannen relatie met haar toenmalige schoonfamilie. Denise woonde in die periode in de omgeving van haar vriend Mike Hansler en had veel te maken met zijn moeder, Monique Hansler. Die relatie omschrijft Denise als “kil” en belastend.
Monique vroeg Denise om kostgeld te betalen, terwijl zij tegelijkertijd onbetaald meewerkte in de nieuwe beachclub van de familie. Die combinatie zorgde volgens Denise voor een enorme mentale en financiële druk. “Ik werkte zes dagen per week in de beachclub, zonder salaris,” zegt ze. “En daarnaast werd verwacht dat ik kostgeld betaalde.”
Onbetaald werken in de beachclub
De beachclub, Beachclub Tammies, werd gepresenteerd als een gezamenlijk project, maar in de praktijk voelde het voor Denise als een verplichting zonder beloning. Ze stond er dagelijks, hielp mee waar nodig en combineerde dat met de opnames voor de soap.
Bijverdienen zat er daardoor nauwelijks in. “Ik had simpelweg geen tijd,” vertelt ze. “Overdag werken in de beachclub, ondertussen opnames voor televisie, en ’s avonds proberen alles bij elkaar te houden.” Het beeld van glamour en exposure stond in schril contrast met haar realiteit achter de schermen.
Gespreide betaling als noodzaak
Aanvankelijk zou Denise haar volledige vergoeding pas na afloop van het programma ontvangen. Maar dat bleek financieel niet haalbaar. Ze trok daarom aan de bel bij Talpa met het verzoek om de betaling te spreiden. “Begin juli kreeg ik al een deel,” vertelt ze. “Anders had ik het gewoon niet gered.”
Van dat eerste bedrag betaalde ze onder andere kostgeld aan Monique. Toch werd ook dat haar niet in dank afgenomen. “Volgens haar was het ‘niet genoeg’,” zegt Denise. Het onderstreept hoe gespannen de verhoudingen inmiddels waren en hoe weinig ruimte er was voor begrip of overleg.
Geen jackpot, wel uitputting
Denise is helder over de verschillen tussen haar situatie en die van anderen in het programma. “Misschien dat zij met z’n drietjes wel de jackpot hebben,” zegt ze, doelend op de rest van de familie. “Ik in elk geval niet.” Ze benadrukt dat zij een apart contract had en geen aanspraak kon maken op gezamenlijke inkomsten of voordelen.
Het idee dat realitysterren automatisch financieel binnenlopen, noemt ze een misverstand. “Voor mij was het gewoon werken,” zegt ze. “En dan ook nog werken onder omstandigheden die niet altijd eerlijk of prettig waren.”
Druk die doorsijpelde in de relatie
De financiële stress, het onbetaalde werk en de gespannen familiebanden lieten hun sporen na. Volgens Denise droeg de situatie direct bij aan het einde van haar relatie met Mike. “Alles bij elkaar werd het te veel,” zegt ze. “Je staat constant onder druk, zowel privé als financieel. Dat houdt niemand vol.”
De soap liet vooral hoogtepunten en conflicten zien die geschikt waren voor televisie, maar de dagelijkse zorgen bleven buiten beeld. “Kijkers zien niet wat er gebeurt als de camera’s uitstaan,” benadrukt ze.
Een realitycheck voor kijkers
Met haar verhaal wil Denise vooral laten zien dat reality-tv niet automatisch gelijkstaat aan financiële zekerheid of stabiliteit. Achter de schermen kan het juist extra druk opleveren, zeker als persoonlijke en zakelijke belangen door elkaar lopen.
“Veel mensen denken: je bent op tv, dus het zal wel goed gaan,” zegt ze. “Maar zo werkt het niet altijd.” Voor haar was de deelname aan De Hanslers geen springplank naar rijkdom, maar een periode waarin ze moest vechten om alles draaiende te houden.
Terugkijken zonder roze bril
Hoewel Denise geen spijt heeft van haar deelname, kijkt ze er wel realistischer op terug dan veel kijkers misschien verwachten. Ze heeft er financieel niets aan overgehouden, behalve de mogelijkheid om haar vaste lasten te betalen. Wat bleef, was vooral de ervaring – en de les dat zichtbaarheid niet hetzelfde is als zekerheid.
Haar openheid werpt een ander licht op de wereld van realitytelevisie. Niet als snelweg naar succes, maar als een omgeving waarin persoonlijke grenzen, financiële kwetsbaarheid en familierelaties hard met elkaar kunnen botsen. En juist dat maakt haar verhaal zo herkenbaar voor velen die achter de schermen van glamour en televisie een heel andere realiteit ervaren.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.