Actueel
De 78-jarige Susan Sarandon wordt zwaar bekritiseerd vanwege haar kledingkeuze
Susan Sarandon heeft decennialang de wereld betoverd met haar stralende persoonlijkheid en gedurfde modekeuzes.
Als een ware belichaming van tijdloze schoonheid heeft ze conventionele normen van schoonheid en stijl op eigenzinnige wijze doorbroken.
Met krachtige optredens en onvergetelijke rollen heeft Sarandon zich niet alleen gevestigd als een gerespecteerde actrice, maar ook als een invloedrijk stijlicoon.
Haar vermogen om te evolueren en zichzelf te heruitvinden,
terwijl ze trouw blijft aan haar unieke esthetische en ethische
waarden, maakt haar tot een blijvende inspiratiebron in een
industrie die vaak vluchtig en oppervlakkig kan zijn.
Sarandon’s filmcarrière, bekroond met een Oscar voor haar rol in Dead Man Walking (1995), heeft haar niet alleen in de schijnwerpers gezet vanwege haar acteertalent, maar ook vanwege haar vermogen om invloedrijke thema’s aan te kaarten.
Met meeslepende vertolkingen in films zoals Thelma & Louise heeft zij een blijvende indruk gemaakt op het gebied van vrouwelijke empowerment en sociaal bewustzijn.
Haar carrière omvat een breed scala aan rollen, variërend van complexe dramatische personages tot charismatische en krachtige figuren, waarmee ze een brede demografische groep aanspreekt en tegelijkertijd kritische en publieke lof oogst.
Haar persoonlijke stijl kenmerkt zich door een mix van elegantie en durf, waardoor ze een bron van inspiratie is voor velen.
Sarandon heeft keer op keer aangetoond dat leeftijd geen
belemmering is voor het uiten van jezelf door middel van mode.
Ondanks kritiek op haar keuzes, met name op oudere leeftijd, blijft ze trouw aan haar unieke stijl, zowel op de rode loper als daarbuiten.
Ze heeft de kracht van mode gebruikt om statements te maken en gesprekken te voeren over schoonheid, leeftijd en identiteit, waardoor ze een belangrijke stem blijft in het debat over leeftijdsdiscriminatie in de entertainmentindustrie.
Naast haar acteercarrière is Sarandon actief betrokken bij diverse maatschappelijke en politieke kwesties.
Haar inzet voor vrouwenrechten en haar filantropische werk weerspiegelen haar diepgewortelde overtuigingen.
Sarandon’s leven bewijst dat ware schoonheid samenhangt met de moed om op te staan voor waar je in gelooft en om positieve veranderingen in de wereld aan te brengen.
Haar voortdurende betrokkenheid bij verschillende humanitaire en
sociale kwesties toont haar toewijding aan het bevorderen van een
rechtvaardiger en gelijkwaardiger wereld.
Toen ze kritiek kreeg op haar ‘onthullende’ kledingkeuze, antwoordde Sarandon op karakteristieke wijze door zichzelf te blijven.
Ze gebruikt haar platform om de stereotypen over ouder worden te doorbreken en toont aan dat zelfvertrouwen en authenticiteit leeftijdloos zijn.
Haar respons op de kritiek, door een foto te delen die haar lichaam op een positieve manier weergeeft, benadrukt haar onwankelbare zelfrespect en zelfverzekerdheid.
Deze houding heeft haar niet alleen respect en bewondering
opgeleverd binnen en buiten de filmindustrie, maar ook een bron van
inspiratie gemaakt voor mensen van alle leeftijden die streven naar
authenticiteit in hun eigen leven.
Susan Sarandon is meer dan een actrice; ze is een symbool van moed en tijdloze schoonheid. Haar levensreis is een inspirerend verhaal van kracht, stijl en substantie.
Met haar vastberadenheid en toewijding blijft ze een lichtend voorbeeld van hoe krachtig het is om trouw te blijven aan jezelf, ongeacht je leeftijd.
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.