Actueel
Blunder van presentatrice met glazen bureau gaat viral
Stel je voor dat je live op televisie presenteert, totaal onbewust van het feit dat de hele wereld een onverwachte blik op je werpt. Dat is precies wat de Italiaanse journaliste Costanza Calabrese overkwam tijdens een uitzending van TG5 in 2016. Wat begon als een gewone nieuwsuitzending, veranderde in een viraal moment dat het internet niet snel zou vergeten.
Een moment dat kijkers deed opkijken
Costanza Calabrese had al naam gemaakt in de Italiaanse journalistiek en verscheen in verschillende media. Maar het was een filmpje op YouTube dat haar in een klap tot een internationaal fenomeen maakte.
Tijdens een late TG5-uitzending presenteerde Calabrese, toen 38 jaar, met de gebruikelijke professionaliteit. Ze zat achter een bureau en bracht vol vertrouwen het avondnieuws. Echter, er was één detail dat ze zich niet had gerealiseerd: het bureau was volledig doorzichtig.
Een ‘Basic Instinct’-flashback
Aanvankelijk leek alles normaal. De camera begon met een close-up, gericht op haar bovenlichaam terwijl ze sprak. Maar toen het beeld langzaam uitzoomde, werd duidelijk dat haar manier van zitten – in combinatie met het glazen bureau – meer onthulde dan de bedoeling was.
Het was een ongelukkig garderobemoment dat onvermijdelijk vergeleken werd met Sharon Stone’s legendarische scène in Basic Instinct. Binnen de kortste keren had iemand het fragment op YouTube geplaatst. De video ging viraal en werd in korte tijd miljoenen keren bekeken, terwijl social media overspoeld werd met reacties.
Het internet had er veel over te zeggen
Het online publiek had zoals altijd een hoop meningen over de situatie. Sommigen hadden medelijden met Calabrese en gaven de productiestaf de schuld omdat zij haar niet hadden gewaarschuwd:
💬 “Arme vrouw! Iemand op de set had haar moeten waarschuwen!”
Anderen waren ronduit verbaasd over het incident:
💬 “Hoe kon haar jurk eigenlijk zo hoog zijn?”
En dan waren er natuurlijk de humoristische reacties:
💬 “Journalistiek 101: Wees altijd transparant!”
Hoewel velen lachten om het moment, ontstond er ook een serieuze discussie over on-air professionaliteit en de verantwoordelijkheid van de televisieproductie. Hoe kon een dergelijk incident überhaupt gebeuren? Had de regie niet op tijd kunnen ingrijpen?
Geen eerste keer voor Costanza Calabrese
Opvallend genoeg was dit niet de eerste keer dat een dergelijke situatie zich voordeed. In oktober 2014 had Calabrese al een vergelijkbare glazen balie-blunder meegemaakt. Destijds gebeurde dit samen met haar collega’s Paola Rivetta en Barbara Pedri, wat opnieuw leidde tot ophef en hilariteit onder kijkers.
Hoewel het incident zeker voor opschudding zorgde, onderstreepte het ook een belangrijk punt: de noodzaak voor bewustzijn bij live televisie. In een wereld waar sociale media alles binnen seconden verspreiden, kunnen zelfs de kleinste fouten jarenlang worden onthouden.
Een les voor live tv
De virale blunder van Costanza Calabrese blijft een van de meest besproken live tv-momenten van de afgelopen jaren. Het is een herinnering aan hoe onvoorspelbaar live-uitzendingen kunnen zijn – en hoe genadeloos het internet kan reageren op kleine misstappen.
De les hier? Controleer altijd je omgeving. Vooral als je bureau van glas is.
Actueel
Diep verdriet overspoelt Urk: Mathilde breekt helemaal – ‘Ik kan dit niet nóg eens aan’
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.