Actueel
Blunder van presentatrice met glazen bureau gaat viral
Stel je voor dat je live op televisie presenteert, totaal onbewust van het feit dat de hele wereld een onverwachte blik op je werpt. Dat is precies wat de Italiaanse journaliste Costanza Calabrese overkwam tijdens een uitzending van TG5 in 2016. Wat begon als een gewone nieuwsuitzending, veranderde in een viraal moment dat het internet niet snel zou vergeten.
Een moment dat kijkers deed opkijken
Costanza Calabrese had al naam gemaakt in de Italiaanse journalistiek en verscheen in verschillende media. Maar het was een filmpje op YouTube dat haar in een klap tot een internationaal fenomeen maakte.
Tijdens een late TG5-uitzending presenteerde Calabrese, toen 38 jaar, met de gebruikelijke professionaliteit. Ze zat achter een bureau en bracht vol vertrouwen het avondnieuws. Echter, er was één detail dat ze zich niet had gerealiseerd: het bureau was volledig doorzichtig.
Een ‘Basic Instinct’-flashback
Aanvankelijk leek alles normaal. De camera begon met een close-up, gericht op haar bovenlichaam terwijl ze sprak. Maar toen het beeld langzaam uitzoomde, werd duidelijk dat haar manier van zitten – in combinatie met het glazen bureau – meer onthulde dan de bedoeling was.
Het was een ongelukkig garderobemoment dat onvermijdelijk vergeleken werd met Sharon Stone’s legendarische scène in Basic Instinct. Binnen de kortste keren had iemand het fragment op YouTube geplaatst. De video ging viraal en werd in korte tijd miljoenen keren bekeken, terwijl social media overspoeld werd met reacties.
Het internet had er veel over te zeggen
Het online publiek had zoals altijd een hoop meningen over de situatie. Sommigen hadden medelijden met Calabrese en gaven de productiestaf de schuld omdat zij haar niet hadden gewaarschuwd:
💬 “Arme vrouw! Iemand op de set had haar moeten waarschuwen!”
Anderen waren ronduit verbaasd over het incident:
💬 “Hoe kon haar jurk eigenlijk zo hoog zijn?”
En dan waren er natuurlijk de humoristische reacties:
💬 “Journalistiek 101: Wees altijd transparant!”
Hoewel velen lachten om het moment, ontstond er ook een serieuze discussie over on-air professionaliteit en de verantwoordelijkheid van de televisieproductie. Hoe kon een dergelijk incident überhaupt gebeuren? Had de regie niet op tijd kunnen ingrijpen?
Geen eerste keer voor Costanza Calabrese
Opvallend genoeg was dit niet de eerste keer dat een dergelijke situatie zich voordeed. In oktober 2014 had Calabrese al een vergelijkbare glazen balie-blunder meegemaakt. Destijds gebeurde dit samen met haar collega’s Paola Rivetta en Barbara Pedri, wat opnieuw leidde tot ophef en hilariteit onder kijkers.
Hoewel het incident zeker voor opschudding zorgde, onderstreepte het ook een belangrijk punt: de noodzaak voor bewustzijn bij live televisie. In een wereld waar sociale media alles binnen seconden verspreiden, kunnen zelfs de kleinste fouten jarenlang worden onthouden.
Een les voor live tv
De virale blunder van Costanza Calabrese blijft een van de meest besproken live tv-momenten van de afgelopen jaren. Het is een herinnering aan hoe onvoorspelbaar live-uitzendingen kunnen zijn – en hoe genadeloos het internet kan reageren op kleine misstappen.
De les hier? Controleer altijd je omgeving. Vooral als je bureau van glas is.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.