Actueel
Bart (35) rijdt gewoon met zijn dieselauto door de emissiezone: “Ik ga niet mee met deze onzin”
Leven met een dieselauto in de stad: waarom Bart zich niet laat tegenhouden
Het dagelijkse stadsverkeer is de afgelopen jaren flink veranderd. Waar je vroeger probleemloos met vrijwel elke auto de stad in kon, gelden tegenwoordig steeds strengere milieuregels. Emissiezones, bedoeld om de luchtkwaliteit te verbeteren, maken het voor bezitters van oudere voertuigen lastig om zich vrij door stedelijke gebieden te verplaatsen.
Voor Bart (35) betekent dat een dagelijkse uitdaging. Hij rijdt in een oudere dieselauto die niet voldoet aan de nieuwste milieueisen. Toch kiest hij ervoor om zijn voertuig te blijven gebruiken, ondanks de beperkingen die dat met zich meebrengt.
Milieuzones in opkomst: wat verandert er precies?
In steeds meer Nederlandse steden, waaronder Amsterdam, Rotterdam en Utrecht, gelden emissiezones. Deze zones zijn ingesteld om luchtverontreiniging te verminderen en een gezondere leefomgeving te creëren. Oudere dieselauto’s – met name die van voor een bepaalde milieuklasse – mogen deze zones niet meer betreden zonder risico op een boete.
Voor veel mensen is dit een logische stap richting een duurzamere toekomst. Maar voor anderen, zoals Bart, zorgt deze verandering voor vragen over mobiliteit, betaalbaarheid en keuzevrijheid.
“Mijn auto doet het prima. Waarom zou ik hem vervangen?” vraagt Bart zich af.
Bart’s perspectief: “Mijn voertuig functioneert nog uitstekend”
Bart is gehecht aan zijn dieselauto. Hij gebruikt hem dagelijks voor woon-werkverkeer en praktische ritjes in en rondom de stad. Hij begrijpt het belang van milieubewust leven, maar vindt dat de huidige aanpak te eenzijdig is.
“Als ik naar mijn werk wil of boodschappen moet doen, moet ik wel door die zones. Een nieuw voertuig aanschaffen is niet voor iedereen direct haalbaar,” zegt hij.
Voor Bart is het niet alleen een kwestie van mobiliteit, maar ook van persoonlijke autonomie. Hij voelt zich beperkt in zijn bewegingsvrijheid en vraagt zich af of de milieuwinst die behaald wordt opweegt tegen de persoonlijke impact voor burgers met een ouder voertuig.
Financiële drempels spelen ook een rol
Een overstap naar een elektrische of hybride auto is voor sommigen een vanzelfsprekende keuze. Maar voor mensen zoals Bart is het financieel niet eenvoudig om zomaar een nieuw voertuig aan te schaffen.
“Een nieuw model kost duizenden euro’s. Mijn huidige auto werkt nog naar behoren en is volledig afbetaald,” legt hij uit.
Bart benadrukt dat het milieubeleid begrijpelijk is, maar dat er meer rekening gehouden moet worden met persoonlijke omstandigheden. Niet iedereen is op korte termijn in staat om een grote investering te doen, hoe goed de bedoelingen ook zijn.
De impact van boetes en handhaving
Doordat Bart zijn auto blijft gebruiken binnen de emissiezone, ontvangt hij af en toe een boete. Hoewel hij zich bewust is van de regels, voelt het voor hem alsof hij weinig keuze heeft.
“Ja, soms krijg ik een bekeuring. Maar ik zie het als een tijdelijke oplossing. Het alternatief is dat ik mijn hele manier van leven moet veranderen,” zegt hij.
Deze situatie levert hem niet alleen financiële lasten op, maar zorgt ook voor sociale druk. Hij merkt dat vrienden en collega’s met moderne voertuigen anders naar hem kijken, wat soms ongemakkelijk voelt.
“Als ik vertel dat ik nog in een diesel rijd, krijg ik meteen vragen. Alsof ik niet milieubewust ben,” zegt Bart. “Maar dat is niet eerlijk.”
De rol van beeldvorming: “Iedereen heeft zijn eigen tempo”
Bart wijst erop dat er vaak een stigmatiserend beeld ontstaat rond mensen die nog in oudere voertuigen rijden. Hij vindt het belangrijk dat er ruimte blijft voor nuance in de discussie over duurzaamheid en mobiliteit.
“Het is goed dat we werken aan een schonere toekomst, maar mensen moeten ook de tijd en middelen krijgen om mee te bewegen,” legt hij uit.
Hij is ervan overtuigd dat er veel verschillende manieren zijn om een bijdrage te leveren aan een beter milieu, zonder dat iedereen verplicht wordt zijn huidige voertuig op te geven.
Infrastructuur en alternatieven: de sleutel tot echte verandering
Volgens Bart zou de focus van beleid meer moeten liggen op het verbeteren van de infrastructuur voor duurzame mobiliteit. Denk hierbij aan beter openbaar vervoer, meer laadpalen en betaalbare alternatieven.
“Als je echt verschil wilt maken, moet je zorgen dat de overstap naar schoner vervoer voor iedereen toegankelijk is,” stelt hij.
In zijn ogen wordt er nu te veel nadruk gelegd op het vervangen van voertuigen, en te weinig op het bieden van haalbare oplossingen.
De stad verandert: hoe voelt dat voor bewoners?
Voor Bart voelt de stad inmiddels anders aan dan vroeger. Waar hij zich eerst vrij kon bewegen, ervaart hij nu meer beperkingen en regels.
“Ik hou van deze stad, maar het wordt steeds moeilijker om er met mijn auto te rijden,” zegt hij.
Hij begrijpt dat verandering noodzakelijk is, maar voelt zich tegelijkertijd uitgesloten van de nieuwe norm. Vooral omdat hij, net als veel andere bewoners, afhankelijk is van zijn voertuig voor werk, familiebezoek en dagelijkse verplichtingen.
Een breder maatschappelijk debat
De situatie van Bart staat niet op zichzelf. Veel mensen in Nederland bevinden zich in een vergelijkbare positie. Ze willen bijdragen aan een gezondere leefomgeving, maar worstelen met de manier waarop beleid in de praktijk uitpakt.
“Het is niet dat ik tegen duurzaamheid ben,” benadrukt Bart. “Ik ben vóór oplossingen die werken. Maar het moet wel eerlijk blijven voor iedereen.”
Dit roept bredere vragen op: Hoe zorgen we voor een schone toekomst waarin iedereen kan meedoen? Hoe voorkomen we dat duurzaam beleid onbedoeld mensen buitensluit?
Wat is de beste weg vooruit?
Bart gelooft dat er slimme, inclusieve oplossingen nodig zijn. Hij pleit voor maatwerk, waarbij burgers actief worden ondersteund bij de overstap naar duurzamer vervoer, zonder dat er direct hoge kosten of boetes tegenover staan.
“Als de overheid en de stad echt willen dat we veranderen, moeten ze ook investeren in de ondersteuning die mensen daarbij nodig hebben.”
Hij noemt initiatieven zoals subsidieprogramma’s, gebruikte elektrische voertuigen en betere ov-netwerken als goede voorbeelden van positieve verandering.
Conclusie: de balans tussen duurzaamheid en leefbaarheid
De situatie van Bart laat zien dat duurzame mobiliteit niet alleen draait om technologie, maar ook om menselijke verhalen. Iedereen wil bijdragen aan een betere wereld, maar niet iedereen heeft op dit moment de middelen of ruimte om direct grote veranderingen door te voeren.
Beleid dat inzet op schonere lucht en minder uitstoot is belangrijk – maar het moet hand in hand gaan met toegankelijkheid, redelijkheid en empathie.
Bart’s verhaal is een uitnodiging tot dialoog. Niet over het óf we moeten verduurzamen, maar over hoe we dat doen. Zodat niemand zich buitengesloten hoeft te voelen in een stad die verandert.
Actueel
An Lemmens in tranen bij afscheid: “Het voelt definitief”
