Actueel
Annemiek van Vleuten wil na gisteren nóóit meer in Vandaag Inside
Annemiek van Vleuten wijst Vandaag Inside af: ‘Niet voor herhaling vatbaar’
De wielerwereld en de talkshowwereld zijn niet altijd een perfecte match, en dat bleek gisteravond maar weer. Nu Roxane Knetemann niet langer aanschuift bij Vandaag Inside, zijn de makers op zoek naar een nieuwe vaste gast voor de wieleranalyses. Gisteravond schoof niemand minder dan voormalig profwielrenster Annemiek van Vleuten aan, maar één ding is duidelijk: dit was een eenmalige samenwerking.
Annemiek bij VI: een ongemakkelijke combinatie?
Annemiek van Vleuten, een van de meest succesvolle wielrensters uit de Nederlandse sportgeschiedenis, gaf voorafgaand aan de uitzending aan dat ze Vandaag Inside nog nooit had gezien. Toch durfde ze het avontuur aan en analyseerde ze – tussen de vele schunnige grappen door – enkele wieleronderwerpen.
Maar hoe beviel het haar? In het naslagrubriekje In De Wandelgangen, dat Wilfred Genee na afloop van de uitzending op de VI-website plaatst, werd haar gevraagd of ze nog eens zou terugkeren. Haar reactie was allesbehalve enthousiast.
Op de vraag hoe ze haar optreden ervaarde, antwoordde ze aarzelend: “Ehhh. Ehhhh. Nou ja, ehhh, het ging.” Een weinig overtuigend antwoord, wat Wilfred ertoe bracht om door te vragen.
Geen spanning, maar ook geen enthousiasme
Wilfred Genee, altijd scherp als interviewer, vroeg haar of ze het spannend vond om in de talkshow te zitten. Van Vleuten ontkende dat direct: “Nee, ik vond het niet spannend.” Maar toen Genee doorvroeg en zei dat het ‘toch prima ging’, antwoordde ze droogjes: “Nou ja, het is een andersoortig programma dan waar ik normaal in zit.”
Wilfred probeerde het luchtig te houden en vroeg: “Vond je het wel grappig?” Annemiek gaf toe dat ze het leuk vond om een keer langs te komen, maar maakte direct duidelijk dat het bij die ene keer zou blijven.
Vandaag Inside wordt afgewezen
In talkshowland is Vandaag Inside een programma dat je óf geweldig vindt, óf totaal niet bij je past. Annemiek lijkt duidelijk in die tweede categorie te vallen. Toen Wilfred haar vroeg of ze terug zou willen komen, was ze resoluut: “Niet voor herhaling vatbaar, nee.”
Genee leek even uit het veld geslagen: “Voel je het zo sterk? Dat is wel eens goed om te horen. Wij analyseren vaak na afloop onze gasten en een heleboel vallen af, maar zo nu en dan mogen ze door. Maar nu vallen wij af.”
Annemiek beaamde dat met een twijfelend “Ehh, ja, misschien wel ja.” Het was op dat moment overduidelijk: Vandaag Inside had een blauwtje gelopen.
Wilfred probeert het te redden, maar Annemiek blijft bij haar standpunt
Wilfred, die erom bekendstaat dat hij graag de touwtjes in handen houdt tijdens interviews, probeerde de situatie nog enigszins te redden: “Zo, dat is wel jammer dat ik nu in m’n eentje sta. De rest had er eigenlijk ook bij moeten zijn. Je vond het eigenlijk niks. Dat is wat je zegt?”
Annemiek, niet iemand die zich makkelijk laat overbluffen, reageerde diplomatiek: “Nee, jawel hoor.” Maar haar lichaamstaal en toon lieten doorschemeren dat ze het prima vond om het hier bij te laten.
Genee speculeerde verder: “Je denkt aan de ene kant: ik hou me een beetje in, hè?” Waarop Annemiek bevestigde: “Ja.”
Het leek alsof ze zich op dat moment realiseerde dat ze zich mogelijk iets te duidelijk had uitgesproken, maar haar mening stond vast.
Niet haar ‘cup of tea’
Aan het einde van het gesprek probeerde Wilfred nogmaals om de situatie luchtig af te sluiten: “Het is niet helemaal jouw cup of tea?”
Annemiek bleef professioneel en gaf toe dat ze haar rol als wieleranalist leuk vond, maar niet zat te wachten op de rest van de talkshow: “Ik vind het leuk dat ik er als analist van het wielrennen zat, maar voor de rest hoef ik me niet te bemoeien met wat jullie bespreken.”
Met andere woorden: ze vond het prima om over wielrennen te praten, maar voelde zich niet thuis tussen de soms groffe humor en de uitgesproken meningen van Genee, Derksen en Van der Gijp.
Een afwijzing voor VI: ongebruikelijk, maar verfrissend eerlijk
Wilfred Genee reageerde quasi-geschokt op de afwijzing. “Ik moet het nog een beetje verwerken dat wij als VI een blauwtje hebben gelopen. Dat is dan wel voor de eerste keer in onze historie dan, dames en heren, dat we gewoon afgewezen worden. Hoe ga ik dat brengen naar die jongens? Die weten het ook nog niet en zijn een beetje van slag natuurlijk, net als ik. René was enorm enthousiast en Johan ook.”
Maar Annemiek, die bekendstaat om haar nuchterheid, bleef onverstoorbaar. “Ja, nou, leuk.”
Wilfred probeerde nog één keer de deur op een kier te houden: “Maar je zegt gewoon dat je niet meer terug wil komen?”
Haar antwoord was resoluut: “Het is toch leuk dat ik een keer ben geweest? Je moet alles een keer meemaken.”
Conclusie: Annemiek blijft bij haar leest
Het optreden van Annemiek van Vleuten bij Vandaag Inside was uniek, maar niet iets wat ze nog eens zou doen. De mix van luchtige wieleranalyses en schunnige humor was niet haar ding, en dat liet ze op een eerlijke, doch beleefde manier weten.
De talkshow blijft een podium waar uitgesproken figuren floreren, maar niet iedereen voelt zich daar thuis. Van Vleuten gaf een zeldzaam kijkje in hoe sommige gasten het programma ervaren en was niet bang om haar mening te geven.
Vandaag Inside zal ongetwijfeld doorgaan met zoeken naar een nieuwe vaste wieleranalist, maar Annemiek van Vleuten zal dat niet zijn. En daar heeft ze geen enkele twijfel over laten bestaan.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.