Actueel
Annemiek van Vleuten wil na gisteren nóóit meer in Vandaag Inside
Annemiek van Vleuten wijst Vandaag Inside af: ‘Niet voor herhaling vatbaar’
De wielerwereld en de talkshowwereld zijn niet altijd een perfecte match, en dat bleek gisteravond maar weer. Nu Roxane Knetemann niet langer aanschuift bij Vandaag Inside, zijn de makers op zoek naar een nieuwe vaste gast voor de wieleranalyses. Gisteravond schoof niemand minder dan voormalig profwielrenster Annemiek van Vleuten aan, maar één ding is duidelijk: dit was een eenmalige samenwerking.
Annemiek bij VI: een ongemakkelijke combinatie?
Annemiek van Vleuten, een van de meest succesvolle wielrensters uit de Nederlandse sportgeschiedenis, gaf voorafgaand aan de uitzending aan dat ze Vandaag Inside nog nooit had gezien. Toch durfde ze het avontuur aan en analyseerde ze – tussen de vele schunnige grappen door – enkele wieleronderwerpen.
Maar hoe beviel het haar? In het naslagrubriekje In De Wandelgangen, dat Wilfred Genee na afloop van de uitzending op de VI-website plaatst, werd haar gevraagd of ze nog eens zou terugkeren. Haar reactie was allesbehalve enthousiast.
Op de vraag hoe ze haar optreden ervaarde, antwoordde ze aarzelend: “Ehhh. Ehhhh. Nou ja, ehhh, het ging.” Een weinig overtuigend antwoord, wat Wilfred ertoe bracht om door te vragen.
Geen spanning, maar ook geen enthousiasme
Wilfred Genee, altijd scherp als interviewer, vroeg haar of ze het spannend vond om in de talkshow te zitten. Van Vleuten ontkende dat direct: “Nee, ik vond het niet spannend.” Maar toen Genee doorvroeg en zei dat het ‘toch prima ging’, antwoordde ze droogjes: “Nou ja, het is een andersoortig programma dan waar ik normaal in zit.”
Wilfred probeerde het luchtig te houden en vroeg: “Vond je het wel grappig?” Annemiek gaf toe dat ze het leuk vond om een keer langs te komen, maar maakte direct duidelijk dat het bij die ene keer zou blijven.
Vandaag Inside wordt afgewezen
In talkshowland is Vandaag Inside een programma dat je óf geweldig vindt, óf totaal niet bij je past. Annemiek lijkt duidelijk in die tweede categorie te vallen. Toen Wilfred haar vroeg of ze terug zou willen komen, was ze resoluut: “Niet voor herhaling vatbaar, nee.”
Genee leek even uit het veld geslagen: “Voel je het zo sterk? Dat is wel eens goed om te horen. Wij analyseren vaak na afloop onze gasten en een heleboel vallen af, maar zo nu en dan mogen ze door. Maar nu vallen wij af.”
Annemiek beaamde dat met een twijfelend “Ehh, ja, misschien wel ja.” Het was op dat moment overduidelijk: Vandaag Inside had een blauwtje gelopen.
Wilfred probeert het te redden, maar Annemiek blijft bij haar standpunt
Wilfred, die erom bekendstaat dat hij graag de touwtjes in handen houdt tijdens interviews, probeerde de situatie nog enigszins te redden: “Zo, dat is wel jammer dat ik nu in m’n eentje sta. De rest had er eigenlijk ook bij moeten zijn. Je vond het eigenlijk niks. Dat is wat je zegt?”
Annemiek, niet iemand die zich makkelijk laat overbluffen, reageerde diplomatiek: “Nee, jawel hoor.” Maar haar lichaamstaal en toon lieten doorschemeren dat ze het prima vond om het hier bij te laten.
Genee speculeerde verder: “Je denkt aan de ene kant: ik hou me een beetje in, hè?” Waarop Annemiek bevestigde: “Ja.”
Het leek alsof ze zich op dat moment realiseerde dat ze zich mogelijk iets te duidelijk had uitgesproken, maar haar mening stond vast.
Niet haar ‘cup of tea’
Aan het einde van het gesprek probeerde Wilfred nogmaals om de situatie luchtig af te sluiten: “Het is niet helemaal jouw cup of tea?”
Annemiek bleef professioneel en gaf toe dat ze haar rol als wieleranalist leuk vond, maar niet zat te wachten op de rest van de talkshow: “Ik vind het leuk dat ik er als analist van het wielrennen zat, maar voor de rest hoef ik me niet te bemoeien met wat jullie bespreken.”
Met andere woorden: ze vond het prima om over wielrennen te praten, maar voelde zich niet thuis tussen de soms groffe humor en de uitgesproken meningen van Genee, Derksen en Van der Gijp.
Een afwijzing voor VI: ongebruikelijk, maar verfrissend eerlijk
Wilfred Genee reageerde quasi-geschokt op de afwijzing. “Ik moet het nog een beetje verwerken dat wij als VI een blauwtje hebben gelopen. Dat is dan wel voor de eerste keer in onze historie dan, dames en heren, dat we gewoon afgewezen worden. Hoe ga ik dat brengen naar die jongens? Die weten het ook nog niet en zijn een beetje van slag natuurlijk, net als ik. René was enorm enthousiast en Johan ook.”
Maar Annemiek, die bekendstaat om haar nuchterheid, bleef onverstoorbaar. “Ja, nou, leuk.”
Wilfred probeerde nog één keer de deur op een kier te houden: “Maar je zegt gewoon dat je niet meer terug wil komen?”
Haar antwoord was resoluut: “Het is toch leuk dat ik een keer ben geweest? Je moet alles een keer meemaken.”
Conclusie: Annemiek blijft bij haar leest
Het optreden van Annemiek van Vleuten bij Vandaag Inside was uniek, maar niet iets wat ze nog eens zou doen. De mix van luchtige wieleranalyses en schunnige humor was niet haar ding, en dat liet ze op een eerlijke, doch beleefde manier weten.
De talkshow blijft een podium waar uitgesproken figuren floreren, maar niet iedereen voelt zich daar thuis. Van Vleuten gaf een zeldzaam kijkje in hoe sommige gasten het programma ervaren en was niet bang om haar mening te geven.
Vandaag Inside zal ongetwijfeld doorgaan met zoeken naar een nieuwe vaste wieleranalist, maar Annemiek van Vleuten zal dat niet zijn. En daar heeft ze geen enkele twijfel over laten bestaan.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.