Actueel
Annelien Coorevits doet boekje open over Olivier Deschacht: “Dit is er gebeurd na de scheiding”
Annelien Coorevits openhartig over breuk met Olivier Deschacht: “Het hakt er dieper in dan je denkt”
Annelien Coorevits heeft in een recent interview met Maison Slash ongebruikelijk open gesproken over de emotionele nasleep van haar relatiebreuk met voormalig voetballer Olivier Deschacht. De voormalige Miss België en presentatrice deelt eerlijk hoe moeilijk die periode voor haar is geweest — niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar gezin.
Van goede voornemens naar onverwachte spanningen
Wanneer een relatie ten einde loopt, hopen veel ex-partners de breuk in goede verstandhouding te regelen. Zo ook Annelien. “Je neemt je voor om als vrienden uit elkaar te gaan”, vertelt ze. Maar de realiteit bleek weerbarstiger dan verwacht. “Ongewild ontstaan er spanningen”, erkent ze openlijk.
Hoewel het oorspronkelijke plan was om respectvol uit elkaar te gaan, raakte het proces toch beladen met emotie en onuitgesproken frustratie. En dat bleef niet zonder gevolgen.
De impact op dochter Elena
Vooral de dochter van Annelien en Olivier, Elena, kreeg meer mee van de situatie dan haar ouders hadden gehoopt. “Elena heeft dat in die periode wel gevoeld en beseft. Dat vind ik heel jammer, want dat wil je eigenlijk niet”, zegt Annelien zichtbaar aangedaan. De erkenning van de impact op haar kind siert haar, want het laat zien hoezeer ze als moeder begaan is met het emotionele welzijn van haar dochter.
“We hebben het niet perfect aangepakt”
Annelien steekt niet onder stoelen of banken dat het proces van loslaten en herordenen niet zonder hobbels verliep. “We hebben dat niet op de perfecte manier gedaan”, geeft ze eerlijk toe. Geen verwijten, geen dramatiek — gewoon de vaststelling dat het soms anders loopt dan je hoopt.
De ex-partners deden hun best, maar zelfs met de beste bedoelingen is het ingewikkeld om een gezin door een breuk heen te loodsen zonder dat er iets van schade ontstaat. Vooral omdat de emoties intens zijn, en het leven plots een andere richting inslaat.
Een periode die je met je meedraagt
Inmiddels probeert Annelien de bladzijde om te slaan, al is dat makkelijker gezegd dan gedaan. “Zo’n periode kruipt in je kleren”, vertelt ze. “Je doet je best om er door te komen en de schade zo klein mogelijk te houden, vooral voor de kinderen. Uiteindelijk lukt dat, maar het blijft iets dat je meedraagt.”
Met die woorden onderstreept ze dat herstel niet alleen tijd vraagt, maar ook ruimte voor reflectie en verwerking. Want een relatiebreuk is zelden een gebeurtenis die je zomaar achter je laat — het is een overgang die zich langzaam voltrekt, met vallen en opstaan.
Nieuwe balans en groei
Na de storm probeert Annelien opnieuw haar evenwicht te vinden, zowel als moeder als vrouw. Hoewel de periode zwaar was, lijkt ze ook gesterkt uit de ervaring te komen. Ze is zich bewuster geworden van haar grenzen, haar kracht én haar kwetsbaarheid.
In haar werk als presentatrice en ondernemer blijft ze actief, maar ze kiest tegenwoordig bewuster voor projecten die haar energie geven en passen bij wie ze nu is. Achter de schermen werkt ze aan het opbouwen van een leven dat rustiger aanvoelt, met ruimte voor haarzelf en haar dochter.
Een voorbeeld in kwetsbaarheid
Wat Annelien zo bijzonder maakt in haar verhaal, is haar bereidheid om de imperfectie van het leven te tonen. In plaats van een gelikt plaatje te schetsen, durft ze te delen hoe lastig het soms is om sterk te blijven. En juist daardoor raken haar woorden zoveel mensen.
Door open te praten over de moeilijkheden na een relatiebreuk, doorbreekt ze een taboe dat nog vaak rust op scheidingen en hun gevolgen voor kinderen. Haar eerlijkheid biedt herkenning voor velen die soortgelijke situaties hebben meegemaakt, of zich op dit moment in een vergelijkbare fase bevinden.
Hoopvol naar de toekomst
Hoewel de breuk met Olivier Deschacht geen makkelijke ervaring was, kijkt Annelien nu weer met hoop naar de toekomst. Ze wil haar leven stap voor stap opnieuw invullen, op haar eigen voorwaarden. Daarbij vormt haar dochter Elena haar grootste drijfveer en bron van kracht.
“Je leert jezelf opnieuw kennen,” zegt ze. “En uiteindelijk besef je: ik ben sterker dan ik dacht.”
Samenvattend:
Annelien Coorevits deelt in alle openheid hoe intens de nasleep van
een relatiebreuk kan zijn — zeker als er kinderen bij betrokken
zijn. Haar verhaal is er één van pijn, groei en moed. En het laat
zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een kracht.
Wil je meer van Annelien volgen? Houd dan haar sociale media in de gaten, waar ze af en toe een glimp geeft van haar leven achter de schermen: als moeder, vrouw en professional in balans.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.