Actueel
🎤 Frans Bauer deelt harde sneer uit aan collega BN’er: ‘Ze is echt oliedom!’ 😡
Frans Bauer en zijn gezin genieten volop van de feestdagen, terwijl ze worden gevolgd door een cameraploeg voor de realityserie Kerst met de Bauers. De show ontvangt veel lovende reacties, maar ook kritiek.
Columniste Angela de Jong uitte haar ongenoegen over bepaalde scènes die volgens haar te geënsceneerd overkomen. Frans Bauer heeft inmiddels gereageerd op deze opmerkingen en gaf een inkijkje in hoe het maken van zo’n programma werkelijk werkt.
Kritiek van Angela de Jong
In haar column liet Angela de Jong weten dat ze sommige scènes in Kerst met de Bauers weinig spontaan vond. Ze haalde specifiek een bezoek aan een tuincentrum aan, waarbij Frans en zijn vrouw Mariska op zoek waren naar kerstdecoraties.
Angela schreef: “Frans zuchtte: ‘Zo ben je de ster in Rotterdam, zo loop je met je vrouw in het tuincentrum.’ Hoe leuk die opmerking ook was, het bezoek leek te gepolijst en gepland. Dit voelde meer als een geregisseerde setting dan een spontane activiteit.”
Volgens Angela haalt dit soort geënsceneerde momenten de charme weg van wat een realityprogramma juist interessant maakt: het authentieke en onverwachte.
Reactie van Frans Bauer in talkshow Renze
Frans kreeg tijdens zijn optreden in de talkshow Renze de kans om op de kritiek te reageren. De zanger en televisiepersoonlijkheid liet weten dat hij de opmerkingen van Angela deels begrijpt, maar hij benadrukte dat een realityserie nu eenmaal bepaalde voorbereidingen vereist.
“Ik snap het wel, maar je moet niet vergeten dat er altijd een camera moet worden ingepland,” legde hij uit. “We hadden net een concert gegeven in Ahoy en de volgende dag werd er gefilmd wat we dan doen. Dat kan een tuincentrum zijn, of iets anders wat we in ons dagelijks leven doen.”
Frans vervolgde: “Het idee van een realityserie is om te laten zien hoe je leven eruitziet. Natuurlijk wordt er een draaiboek gemaakt om ervoor te zorgen dat alles soepel verloopt. Dat betekent niet dat het nep is, maar dat we ook rekening houden met praktische zaken.”
Positieve reacties en kijkcijfers
Ondanks de kritiek van Angela, blijft Kerst met de Bauers populair bij het publiek. Kijkers waarderen het warme, humoristische inkijkje in het gezinsleven van de Bauers.
Vooral de oprechte interacties tussen de gezinsleden worden geprezen. Op sociale media stromen reacties binnen van fans die aangeven hoe ze genieten van de gezellige sfeer die Frans en zijn familie weten neer te zetten.
Frans zelf lijkt zich weinig aan te trekken van de kritiek. “Het belangrijkste is dat we onszelf blijven en dat mensen plezier hebben als ze naar de serie kijken,” aldus Frans in een interview.
Toekomst van de serie
Hoewel de kerstspecial van Kerst met de Bauers veel aandacht trekt, is het nog onzeker hoe lang de familie Bauer doorgaat met het maken van realityseries.
Volgens Frans Jr., de zoon van Frans en Mariska, lijkt zijn vader de voorkeur te geven aan een korte, krachtige reeks. “Papa heeft altijd gezegd dat je moet stoppen op je hoogtepunt,” vertelt Frans Jr. in een interview met Veronica Superguide. “Hij vindt dat we niet eindeloos door moeten gaan met iets dat goed is. Deze kerstspecial voelt als een perfecte afsluiter.”
Frans Jr. vergelijkt het met een populaire filmreeks: “Het is net als Home Alone. De eerste film was geweldig, de tweede was nog steeds leuk, maar vanaf de derde haakten de meeste mensen af. Je moet weten wanneer je moet stoppen.”
Hoewel het nog niet definitief is dat Kerst met de Bauers stopt, lijkt het erop dat dit seizoen een feestelijke afsluiter zou kunnen worden.
Geplande of spontane scènes?
Een punt van discussie blijft of de scènes in de serie te gepland zijn. Hoewel Frans toegeeft dat er een zekere mate van planning nodig is, benadrukt hij dat de interacties en emoties wel echt zijn.
“We doen geen toneelspel,” zegt Frans. “Wat je ziet, is ons leven. Natuurlijk plan je een cameraploeg in, maar de gesprekken en momenten zijn niet uitgeschreven.”
Dit standpunt wordt bevestigd door Mariska, die in een aparte reactie aangeeft dat de familie zich niet anders voordoet dan ze werkelijk zijn. “We zijn wie we zijn, en dat proberen we over te brengen.”
Kerst met de Bauers: een succesverhaal
De serie Kerst met de Bauers heeft niet alleen hoge kijkcijfers gehaald, maar ook een warme plek veroverd in de harten van het publiek. Met grappige momenten, emotionele gesprekken en veel gezelligheid laat de familie zien hoe zij de feestdagen doorbrengen.
Het programma belicht ook de tradities en waarden van de Bauers, wat het voor veel kijkers herkenbaar en aangrijpend maakt.
Een kijker schreef op sociale media: “Ik geniet zo van deze serie. Het voelt alsof ik een kijkje krijg in het leven van mijn eigen familie. Frans en Mariska zijn zo oprecht en lief.”
Een feestelijke afsluiter
Als dit inderdaad het laatste seizoen is, zal Kerst met de Bauers de boeken ingaan als een van de meest geliefde realityseries in Nederland. Het laat zien dat Frans en zijn gezin niet alleen geliefde entertainers zijn, maar ook mensen die dicht bij zichzelf blijven.
Of het nu gaat om een geplande scène in een tuincentrum of een spontaan moment thuis, de warmte en humor van de Bauers blijven centraal staan.
Voor fans is het te hopen dat de kerstspecial niet de allerlaatste keer is dat we de Bauers op televisie zien. Zoals een kijker het mooi verwoordde: “Ze brengen een glimlach op mijn gezicht. Wat mij betreft blijven ze dit nog jaren doen.”
Met de feestdagen in volle gang en de kerstspecial die als afsluiter fungeert, blijft Kerst met de Bauers een lichtpuntje in de Nederlandse televisie.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.