Actueel
Zoveel miljoenen eist Johan Derksen voor verlenging Vandaag Inside: ´Absurd!´
Johan Derksen heeft recentelijk in een interview met Shownieuws gereageerd op de geruchten dat hij en zijn collega’s van Vandaag Inside meer geld eisen tijdens hun contractonderhandelingen. Derksen ontkent dit stellig: “We hebben geen verhoging gevraagd.” Deze verklaring kwam naar aanleiding van speculaties die circuleren over de salarissen van de mannen van Vandaag Inside en de rol van voormalig SBS 6-directeur Tina Nijkamp, die betrokken is bij de onderhandelingen.
Tina Nijkamp’s salarisberekeningen
Tina Nijkamp, die jarenlang het roer van SBS 6 in handen had, beweert dat de mannen van Vandaag Inside veel meer waard zijn dan hun huidige salaris van tussen de 1,2 en 1,4 miljoen euro per jaar per persoon. Volgens Nijkamp zou het programma, gezien de hoge omzet van reclameblokken, de VI-leden tussen de 2 en 2,5 miljoen euro per persoon kunnen opleveren. Deze berekeningen hebben voor veel opschudding gezorgd, maar Derksen benadrukt dat de VI-leden zelf geen verhoging eisen.
Kosten van het programma
Derksen lichtte de situatie verder toe: “Tina heeft uitgerekend wat de kosten van ons programma zijn. Wij hebben veel minder kosten dan bijvoorbeeld de Meilandjes, die met caravans door Europa trekken en over de wereld vliegen.” Dit geeft aan dat Vandaag Inside, ondanks de hoge kijkcijfers, relatief goedkoop is om te produceren, wat het salaris van de VI-leden wellicht gerechtvaardigd maakt.
Salaris versus realiteit
Desondanks heeft Johan Derksen duidelijk gemaakt dat hoewel Tina Nijkamp’s berekeningen logisch lijken, hij en zijn collega’s geen verhoging hebben gevraagd. “Met de kijkcijfers ertegenover, zou je inderdaad kunnen stellen dat we 2,5 miljoen per persoon verdienen, maar dat is niet het punt. Geld speelt geen rol,” zegt Derksen. Hij geeft aan dat er geen gesprekken over een salarisverhoging hebben plaatsgevonden, en dat de nadruk vooral ligt op het oplossen van persoonlijke problemen binnen het team.
Individuele problemen opgelost
Johan Derksen legt uit dat twee van de drie individuele problemen binnen het team al zijn opgelost. “René wilde eigenlijk niet meer vijf dagen per week zitten, dus die heeft nu de woensdag vrij gekregen.” Daarnaast geeft hij aan dat hij zich in het verleden vaak als een figurant voelde in het programma, maar dat ook dit probleem is aangepakt. “Voor de rest vond ik vaak dat de serieuze onderwerpen werden overgeslagen, maar dat is ook opgelost,” zegt Derksen.
Frustraties bij Wilfred Genee
Er blijft echter nog een probleem over: Wilfred Genee’s wens om een soloprogramma te presenteren. Derksen legt uit dat Genee soms gefrustreerd is, omdat zijn succes met Van der Gijp en mij aan tafel vaak toevallig lijkt. “Wilfred is natuurlijk een goede presentator, misschien wel de beste van Nederland,” zegt Derksen. “Hij wil zo’n programmaatje hebben, maar prime time is niet zomaar beschikbaar, dus daar wordt nu even over gekibbeld.”
Toekomstige ontwikkelingen binnen Vandaag Inside
De gesprekken over de toekomst van Vandaag Inside gaan dus niet alleen over geld, maar ook over de wensen van de presentatoren en de dynamiek binnen het team. Hoewel de salarisverhoging momenteel geen onderwerp van gesprek is, lijken er achter de schermen nog steeds persoonlijke en professionele kwesties die opgelost moeten worden. Het is duidelijk dat de mannen van Vandaag Inside ondanks hun succes als team nog voor uitdagingen staan, zowel op persoonlijk als professioneel vlak.
Wat vindt u?
De mediacourant vraagt zich nu af wat de kijkers van deze situatie vinden. Vinden ze dat de mannen van Vandaag Inside een hoger salaris verdienen, of is het vooral de dynamiek tussen de presentatoren die de show zijn succes brengt? De discussie over salaris en persoonlijke wensen gaat ongetwijfeld verder.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.