Actueel
Zien: 18 jaar later is Madeleine McCann EINDELIJK gevonden!
Vrouw ontkent betrokkenheid bij Madeleine McCann-zaak: “Ik ben niet de vrouw in paars”
Bijna achttien jaar na de verdwijning van Madeleine McCann blijft de zaak wereldwijd mensen bezighouden. De hoop op antwoorden is nog altijd niet verdwenen. Eén mysterie blijft het onderzoek domineren: de zogeheten ‘vrouw in paars’. Zij werd op de avond van Madeleine’s verdwijning gezien vlak bij het appartementencomplex in Praia da Luz waar het meisje logeerde. Tot op heden is haar identiteit niet vastgesteld — en dat voedt de speculaties.
Nu heeft een vrouw die recent met de mysterieuze figuur in verband werd gebracht, voor het eerst gereageerd. In gesprek met Britse media ontkent ze nadrukkelijk enige betrokkenheid.
‘Vrouw in paars’ blijft speerpunt in onderzoek
De Britse p0litie, die via het onderzoeksteam Operation Grange al jaren betrokken is bij het dossier, beschouwt de mysterieuze vrouw als mogelijk belangrijke getuige. Het is op basis van haar signalement en gedrag dat de speurders het onderzoek tot op de dag van vandaag voortzetten.
De vrouw werd op 3 mei 2007 — de avond van de verdwijning — rond 20.00 uur gezien door twee getuigen, onder wie de Britse expat Jenny Murat. Zij bevond zich op de hoek van de straat waar de Ocean Club lag, het vakantieresort waar de familie McCann verbleef. Murat verklaarde dat de onbekende vrouw ongebruikelijk lang bleef staren naar het gebouw waarin Madeleine op dat moment sliep.
“Ze droeg een opvallend paarsachtige outfit,” aldus Murat. “Niet iets dat je hier vaak ziet, zeker niet in de avond, alleen op straat. Dat viel me op.” De volgende ochtend, toen ze hoorde over de verm!ssing, bracht ze haar observatie onmiddellijk onder de aandacht van de p0litie.
Luisa Todorov reageert: “Dat was ik niet”
Een nieuwe wending kwam recent, toen criminoloog Heriberto Janosch Gonzalez suggereerde dat Luisa Todorov — een voormalige serveerster van het resort — weleens de ‘vrouw in paars’ zou kunnen zijn. Ze woonde destijds, en nu nog steeds, op minder dan anderhalve kilometer van de plek waar het meisje verdween.
Todorov, inmiddels 48 jaar, werkte destijds samen met haar echtgenoot Stefan in het vakantiecomplex. In een interview met de Britse krant The Mirror reageert ze resoluut op de geruchten. “Ik weet niets van een vrouw in paars. Dat was ik niet,” zegt ze. “Ik ben destijds direct na de verdwijning verhoord door de p0litie en heb alles verteld wat ik wist. Maar ik had geen informatie die verder kon helpen.”
Hoewel ze openstaat voor nieuwe verhoren, geeft ze aan dat de hele zaak nog altijd pijnlijk is voor haar en haar omgeving. “Niemand hier wil er echt nog over praten. Het roept nare herinneringen op. We weten nog altijd niet wat er met dat meisje is gebeurd, en dat blijft verdrietig.”
Haar man Stefan is inmiddels teruggekeerd naar Bulgarije, hun geboorteland. Luisa zelf is in Portugal gebleven. “Als de p0litie mij opnieuw wil spreken, dan doe ik dat,” aldus Todorov. “Maar ik heb niets toe te voegen aan wat ik eerder al verteld heb.”
P0litie: vrouw in paars nog steeds ‘belangrijke schakel’
De mysterieuze vrouw werd destijds niet geïdentificeerd, en het duurde bijna tien jaar voordat dit specifieke spoor weer werd opgepakt. Dat roept vragen op bij betrokkenen en critici. “Als Murat haar al op de ochtend na de verdwijning noemde, waarom is daar dan zo lang niets mee gedaan?”, vraagt een bron zich af in de Britse media.
Volgens een anonieme bron bij Scotland Yard is er nooit bewijs geweest dat deze vrouw iets met de verdwijning te maken had, maar wilde men haar simpelweg uitsluiten als mogelijke betrokkene. “We willen elk detail uitsluiten, ook als het onschuldig lijkt. Dat is onderdeel van zorgvuldig recherchewerk.”
Forse kosten, beperkt resultaat
Operation Grange, het Britse heronderzoek dat sinds 2011 loopt, is een van de langstlopende en duurste opsporingsacties in de Britse geschiedenis. Inmiddels is er bijna 12 miljoen pond uitgegeven. Toch blijft het actieve team achter het onderzoek momenteel beperkt tot vier personen.
Recent wist het team een nieuwe verlenging van zes maanden af te dwingen. Het Britse ministerie van Binnenlandse Zaken heeft hiervoor £154.000 toegekend. Die verlenging kwam er mede dankzij de hernieuwde focus op de vrouw in paars. Volgens ingewijden is dit het enige concrete aanknopingspunt dat het onderzoek nog levend houdt.
Nieuwe zoekacties in Algarve
Afgelopen maanden zijn er opnieuw zoekacties geweest in de Algarve, op locaties in de buurt van het voormalige huisje van hoofdverdachte Christian Brueckner. Daarbij werden onder meer kledingstukken, botresten van dieren en andere persoonlijke spullen gevonden. Ook werd er een vuurwapen ontdekt — dat momenteel wordt onderzocht op mogelijke relevantie voor de zaak.
Het gaat om een semi-automatisch pistool van het kaliber 6,35. Hoewel het niet uitgesloten wordt dat het verband houdt met de zaak, is nog onduidelijk of het daadwerkelijk bruikbaar bewijs oplevert. Alle gevonden spullen blijven voorlopig in Portugal, waar een lokaal team eerst verder onderzoek doet.
Kritiek op vroege aanpak
Niet iedereen is tevreden over het verloop van Operation Grange. Critici wijzen erop dat het onderzoeksteam in de beginjaren bewust koos om Gerry en Kate McCann — de ouders van Madeleine — en hun vriendengroep, bekend als de ‘Tapas Seven’, niet opnieuw te ondervragen. Dat wordt door sommige waarnemers gezien als een gemiste kans.
Volgens Britse media is dat ‘de oerzonde’ van het onderzoek: het vermijden van confronterende vragen richting betrokkenen uit de directe kring van de McCanns. Hoewel er nooit sprake is geweest van harde verdenkingen jegens de ouders, blijft de keuze om hen buiten schot te houden voer voor discussie.
En nu?
Voor nu lijkt de focus nog altijd te liggen op het vinden van de vrouw in paars. Ondanks de ontkenning van Luisa Todorov blijft de p0litie speuren. Ze hopen dat een uitsluiting of bevestiging alsnog kan helpen om nieuwe stappen te zetten. En voor de familie McCann, die al bijna achttien jaar in onzekerheid leeft, blijft elke aanwijzing een sprankje hoop.
De vraag is alleen: hoe lang kan men op dit ene spoor blijven zoeken zonder concrete resultaten?
Actueel
Sam Gooris maakt zich kwaad: “Een schande!”
Sam Gooris uit kritiek op snelwegtoiletten: “Voor dat geld verwacht je toch net iets meer”
Wie Sam Gooris kent, weet dat hij bekendstaat als een warme en sociale persoonlijkheid. De populaire zanger maakt graag een praatje en staat bekend om zijn positieve uitstraling. Toch betekent dat niet dat hij alles zomaar accepteert. Tijdens een bezoek aan Radio2 sprak hij opvallend open over iets waar veel automobilisten zich mogelijk in herkennen: de staat van toiletten langs de autosnelweg.
Met zijn typische humor vertelde Sam hoe sommige ervaringen onderweg hem toch doen fronsen. Zijn opmerkingen zorgden meteen voor herkenning bij luisteraars en leverden heel wat reacties op.
Een alledaags onderwerp dat velen herkennen
Iedereen die regelmatig de weg op gaat, komt er vroeg of laat mee in aanraking: een korte stop langs de snelweg om even op adem te komen. Voor Sam zou dat een simpel en praktisch moment moeten zijn, maar volgens hem verloopt dat niet altijd zoals gehoopt.
Hij benadrukt dat hij best bereid is om te betalen voor een toiletbezoek. Voor hem draait het vooral om de kwaliteit en hygiëne die daar tegenover zou moeten staan.
“Als het netjes is, heb ik daar geen probleem mee,” liet hij duidelijk verstaan. Maar volgens hem is dat niet altijd het geval.
Water op de vloer en gladde situaties
Een van de dingen die hem het meest opviel, is de toestand van sommige vloeren. Volgens Sam voelt het soms alsof je een gladde piste binnenstapt in plaats van een sanitaire ruimte.
Met veel humor beschreef hij hoe er soms zoveel water ligt dat je bijna moet opletten waar je loopt. Die ervaring vond hij opvallend, zeker omdat bezoekers vaak eerst moeten betalen voordat ze naar binnen kunnen.
Voor veel luisteraars klonk dat herkenbaar: betalen schept verwachtingen, en wanneer die niet worden ingelost zorgt dat voor frustratie.
Handen wassen blijkt niet altijd eenvoudig
Ook bij de wastafels heeft Sam zijn bedenkingen. Volgens hem laat de hygiëne daar soms te wensen over. Hij grapte dat hij bijna voorzichtig moet tikken tegen de kraan om ze aan de praat te krijgen, omdat hij liever zo weinig mogelijk contact maakt.
Met een knipoog vertelde hij dat het soms makkelijker lijkt om creatief te zijn met het drogen van je handen dan te vertrouwen op de aanwezige handdrogers.
Zijn verhaal werd vooral luchtig gebracht, maar laat tegelijk zien dat gemak en hygiëne voor reizigers belangrijke punten blijven.
De bonnen als extra discussiepunt
Veel snelwegtoiletten werken tegenwoordig met een systeem waarbij bezoekers een waardebon krijgen die ze later in de winkel kunnen gebruiken. Ook daar heeft Sam een duidelijke mening over.
Volgens hem is het in de praktijk niet altijd eenvoudig om iets te vinden dat exact binnen dat bedrag past. Daardoor voelt het soms alsof je alsnog extra moet bijbetalen.
Voor hem roept dat de vraag op wat de meerwaarde precies is van zo’n bon, zeker wanneer de ervaring in het toilet zelf niet helemaal aan de verwachtingen voldoet.
Humor als herkenbare kracht
Wat de reactie van Sam zo opvallend maakt, is de manier waarop hij het onderwerp brengt. Geen zware kritiek, maar eerder een herkenbare blik op dagelijkse situaties waar veel mensen zich in herkennen.
Zijn humor en directe stijl zorgen ervoor dat het onderwerp luchtig blijft, terwijl hij toch een duidelijk punt maakt. Het zijn precies zulke observaties die vaak gesprekken op gang brengen bij luisteraars en kijkers.
Waarom zulke uitspraken aanslaan
Bekende personen die iets zeggen over alledaagse ergernissen spreken vaak tot de verbeelding. Het maakt hen menselijk en toegankelijk.
Veel mensen herkennen zich in kleine frustraties onderweg: een drukke rustplaats, onverwachte kosten of faciliteiten die niet helemaal aan de verwachtingen voldoen. Daardoor krijgen zulke opmerkingen snel veel aandacht op sociale media en in entertainmentnieuws.
De reiziger centraal
Snelwegtoiletten spelen een belangrijke rol voor mensen die lange afstanden rijden. Reizigers verwachten vooral praktische en propere voorzieningen waar ze snel gebruik van kunnen maken.
De opmerkingen van Sam raken dus aan een breder thema: de balans tussen betaalde diensten en de ervaring die daar tegenover staat.
Voor sommige luisteraars was zijn verhaal vooral grappig, voor anderen een aanleiding om na te denken over hoe zulke voorzieningen verbeterd kunnen worden.
Positieve noot
Ondanks zijn duidelijke mening bracht Sam het onderwerp met een glimlach. Wie hem kent, weet dat hij meestal met warmte en humor naar situaties kijkt. Dat maakt ook dat zijn kritiek nooit zwaar aanvoelt, maar eerder als een spontane observatie onderweg.
Het laat zien dat zelfs kleine dagelijkse ervaringen onderwerp kunnen worden van een levendig gesprek — zeker wanneer ze worden verteld met een flinke dosis charme.
Een herkenbaar gespreksonderwerp
De uitspraken van Sam Gooris tonen hoe alledaagse onderwerpen soms onverwacht veel losmaken. Of het nu gaat om lange autoritten, korte stops of kleine ongemakken: bijna iedereen heeft wel eens een verhaal over een rustplaats langs de snelweg.
Door er op een luchtige manier over te praten, zorgt hij niet alleen voor een glimlach, maar ook voor herkenning bij het publiek.