Actueel
Zangeres Maan choqueert het hele land met nieuw uiterlijk en is niet meer te herkennen
Maan de Steenwinkel heeft opnieuw laten zien dat stilstand niet bij haar past. De zangeres, die jaren geleden doorbrak na het winnen van The Voice of Holland, kiest wederom resoluut voor vernieuwing. Niet alleen muzikaal, maar ook visueel slaat ze een andere weg in. Haar recente transformatie, vastgelegd in een opvallende fotoshoot voor het modeblad Mirror Mirror, markeert volgens haarzelf een nieuw tijdperk. Een fase waarin experimenteren, vervreemding en artistieke vrijheid centraal staan.
Van publiekslieveling naar zoekende artiest
Toen Maan in 2016 The Voice of Holland won, ging het razendsnel. Binnen korte tijd groeide ze uit tot een van de meest geliefde popartiesten van Nederland. Haar frisse uitstraling, toegankelijke popmuziek en krachtige stem leverden haar grote hits op als Perfect World, Ze Huilt Maar Ze Lacht en Blijf Bij Mij. Samenwerkingen met grote namen volgden elkaar in hoog tempo op en Maan werd een vaste waarde op radio, televisie en festivals.
Maar met dat succes kwam ook een strak verwachtingspatroon. Het publiek leerde haar kennen als de vrolijke, energieke zangeres die moeiteloos hit na hit afleverde. Lange tijd leek dat haar natuurlijke plek. Toch begon het na verloop van tijd te wringen. Achter de schermen groeide de behoefte om los te breken uit dat beeld en ruimte te maken voor een andere, diepere vorm van expressie.
De invloed van verandering in haar privéleven
Sinds haar relatie met Karel Gerlach, frontman van Goldband, is Maan zichtbaar veranderd. Niet alleen in haar uitstraling, maar ook in haar artistieke keuzes. De hit Stiekem, die ze samen met Goldband uitbracht, vormde voor veel fans al een eerste teken dat ze muzikaal een andere richting insloeg. Rauw, dansbaar en minder gepolijst dan haar eerdere werk.
Na dat succes werd het echter opvallend stil rond Maan. Waar ze eerder constant aanwezig was, verdween ze grotendeels uit de schijnwerpers. Die afwezigheid leidde al snel tot speculaties. Op sociale media en juicekanalen doken geruchten op over een burn-out, over drugsgebruik en over persoonlijke problemen. Voormalig juicekanaal-eigenaar Yvonne Coldeweijer mengde zich zelfs ongevraagd in het verhaal, wat de druk alleen maar vergrootte.
Afwezigheid als herbronning
Toen Maan uiteindelijk weer van zich liet horen, bleek dat haar stilte geen toeval was geweest. Ze had bewust afstand genomen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Niet omdat ze was vastgelopen, maar omdat ze voelde dat het tijd was voor verandering. In interviews gaf ze aan dat ze had nagedacht over wie ze is als artiest, los van verwachtingen en succesformules.
Die zoektocht vertaalde zich in nieuwe muziek met meer gelaagde teksten, donkere producties en minder voor de hand liggende structuren. Het was duidelijk: Maan wilde niet langer alleen de hitmachine zijn die iedereen kende, maar een artiest die zichzelf durft te bevragen en te vernieuwen.
Een uiterlijk dat meebeweegt met haar visie
Die artistieke herpositionering stopt niet bij muziek. Voor de fotoshoot in Mirror Mirror onderging Maan een opvallende metamorfose. Met een zwarte pruik, een spierwit geschminkt gezicht en een opvallend gezichtssieraad – dat door sommigen zelfs werd vergeleken met iets uit een SM-esthetiek – was ze nauwelijks nog herkenbaar.
Voor Maan zelf voelde die vervreemding juist bevrijdend. “Door de pruik herkende ik mezelf bijna niet in de spiegel,” vertelde ze. “Ik voelde me anoniem, los van het beeld dat mensen van mij hebben. Alsof ik even iemand anders mocht zijn, in een nieuwe rol.”
Het was geen poging om te shockeren om het shockeren, benadrukt ze, maar een bewuste keuze om visueel te laten zien waar ze zich innerlijk bevindt: in beweging, in onderzoek, in een fase waarin niets vaststaat.
Verdeelde reacties, bewuste keuze
De reacties op haar nieuwe uiterlijk lieten zich raden. Op sociale media regende het meningen. Sommige fans waren enthousiast en prezen haar lef en artistieke durf. Anderen haakten juist af en gaven aan zich niet meer te herkennen in “de oude Maan”.
Die verdeeldheid raakt haar, maar houdt haar niet tegen. “Reacties op veranderingen zijn onvermijdelijk,” zegt ze daar zelf over. “Ik snap dat niet iedereen dit mooi of fijn vindt. Dat mag ook. Maar terugkrabbelen doe ik niet.”
Ze benadrukt dat ze niemand wil verliezen, maar ook niemand wil vasthouden ten koste van haar eigen ontwikkeling. “Voor de fans die niet mee willen groeien: even goede vrienden. Ik hoop dat ze kunnen blijven genieten van mijn oude songs.”
Experimenteren als kern van haar kunstenaarschap
Wat Maan vooral duidelijk wil maken, is dat nieuwsgierigheid de kern vormt van haar artiest-zijn. “Als nieuwsgierige artiest daag ik mezelf uit en experimenteer ik,” legt ze uit. “Hetzelfde blijven doen werkt niet voor mij. Dan dooft het vuur.”
Die houding sluit aan bij een bredere beweging in de popmuziek, waarin steeds meer artiesten zich losmaken van een vast imago en kiezen voor artistieke vrijheid, ook als dat commercieel risico’s met zich meebrengt. Voor Maan weegt die vrijheid zwaarder dan het behagen van iedereen.
Steun uit onverwachte hoek
Tegelijkertijd merkt ze dat er ook een groep fans is die haar nieuwe richting juist omarmt. Mensen die zich herkennen in haar meer verdiepende, metaforische teksten en de donkere, rauwe producties waar ze nu naartoe beweegt. “Zij begrijpen waar mijn inspiratie vandaan komt,” zegt ze. “Dat geeft mij enorm veel vertrouwen.”
Die steun bevestigt voor haar dat authenticiteit uiteindelijk altijd zijn publiek vindt, ook al verandert dat publiek mee.
Een nieuw tijdperk zonder vaste contouren
Waar dit nieuwe tijdperk Maan precies zal brengen, is nog niet volledig duidelijk. En dat vindt ze juist prettig. Ze wil ruimte laten voor verrassing, voor twijfel en voor groei. Geen strak omlijnd plan, maar een proces.
Wat wel vaststaat: Maan de Steenwinkel kiest steeds nadrukkelijker haar eigen koers. Muzikaal, visueel en persoonlijk. Ze neemt afscheid van het veilige, herkenbare beeld en omarmt het onbekende. Niet omdat het moet, maar omdat het klopt.
En misschien is dat wel de meest volwassen stap die een artiest kan zetten: durven veranderen, ook als niet iedereen meegaat.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.