Actueel
Vriend Martijn Krabbé belt anoniem naar de krant en deelt details 😔
Een anonieme vriend van Martijn Krabbé heeft in een interview met De Telegraaf gedeeld hoe hij persoonlijk van de presentator te horen kreeg dat hij ongeneeslijk z!ek is. “Ik vertrok met tranen in mijn ogen,” vertelt de vriend, die sprak over de indrukwekkende manier waarop Martijn zijn situatie deelde.
Uitgezaaide longk*nker
Vorige week maakte Nederland kennis met het hartverscheurende nieuws: Martijn Krabbé lijdt aan uitgezaaide longk*nker en zal nooit meer beter worden. Voor de buitenwereld was dit schokkend, maar Martijn en zijn naasten wisten het al een jaar. In die tijd heeft de geliefde presentator het nieuws op zijn eigen manier aan zijn vrienden en familie overgebracht.
Martijn nodigde vrienden en dierbaren persoonlijk uit bij hem thuis, zonder vooraf te vertellen wat de reden was. Pas eenmaal aangekomen kregen zij het aangrijpende nieuws te horen. Deze persoonlijke benadering onderstreept de moed en kracht waarmee Martijn zijn situatie probeert te verwerken.
Twee weken van emotionele ontmoetingen
Martijns dochter Michelle gaf eerder in een interview met LINDA een inkijkje in hoe deze ontmoetingen verliepen. Ze beschreef hoe haar vader en stiefmoeder Deborah twee weken lang meerdere keren per dag gasten over de vloer kregen. “Mensen kwamen vrolijk binnen en gingen huilend weg,” vertelde ze.
Michelle hoorde haar vader en Deborah keer op keer hetzelfde zware verhaal vertellen. “Het was hartverscheurend om te zien. Voor mijn vader is het belangrijk dat iedereen persoonlijk van hem hoort hoe de situatie is, maar voor ons als gezin was het zwaar om dit telkens opnieuw mee te maken.”
Anonieme vriend deelt ervaring
Hoewel Martijn nadrukkelijk aan zijn naasten had gevraagd om zijn situatie niet met anderen te delen, heeft een anonieme vriend besloten zijn ervaring toch te delen met De Telegraaf. De vriend, die anoniem wil blijven, noemde de ontmoeting met Martijn “bijzonder en onvergetelijk.”
“Wat een kracht ging er van Martijn uit,” vertelde de vriend. “Ik was totaal uit het lood geslagen toen hij mij vertelde dat hij niet meer beter zou worden. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen de grote stilte viel, was het juist Martijn die het initiatief nam om mij te troosten. Dat had andersom moeten zijn.”
De vriend beschreef hoe Martijns vastberadenheid en sereniteit hem diep raakten. “Het is fascinerend hoe hij met alles omgaat. Hij probeert niet alleen zichzelf, maar ook zijn omgeving gerust te stellen. Deze bijzondere ontmoeting zal mij de rest van mijn leven bijblijven.”
Omstreden onthulling
Dat deze vriend zijn ervaring naar buiten heeft gebracht, roept vragen op. Martijn had zijn vrienden juist om discretie gevraagd en wilde de controle houden over hoe en wanneer zijn verhaal gedeeld werd. Het interview met De Telegraaf, waarin Martijn zelf geen toestemming heeft gegeven, wordt door sommigen als onrespectvol gezien.
Evert Santegoeds, de journalist die het artikel publiceerde, verdedigt de keuze. Hij benadrukt dat de bron “zeer dicht bij Martijn staat” en dat hij dit verhaal pas nu deelt, na maandenlang zijn lippen stijf op elkaar te hebben gehouden.
Een blijvende impact
Martijn Krabbé’s openheid en persoonlijke aanpak om zijn z!ekte met dierbaren te delen, laat een diepe indruk achter. Zijn vriend noemt het een “levensveranderend moment” dat hem anders heeft doen kijken naar kracht en kwetsbaarheid.
Voor het publiek blijft Martijn een voorbeeld van moed en veerkracht. Zijn verhaal raakt niet alleen zijn innerlijke kring, maar ook de vele fans die hem jarenlang hebben gevolgd op televisie.
Hoewel de onthulling van de anonieme vriend controversieel is, werpt het een licht op de moeilijke maar bewonderenswaardige manier waarop Martijn zijn situatie beheert. Het blijft een verhaal van verdriet, maar ook van waardigheid en liefde.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.