Actueel
Vreselijk nieuws: John de Mol heeft niet lang meer te leven
Linda de Mol, een van de bekendste gezichten in de Nederlandse televisie-industrie, heeft haar zorgen uitgesproken over haar broer, mediamagnaat John de Mol. De presentatrice van RTL en SBS geeft aan dat de tijd die ze met haar broer doorbrengt, schaars is, ondanks dat ze vlak bij elkaar wonen. Deze afstandelijkheid raakt haar des te meer nu ze zich bewust wordt van de waarde van tijd en de beperkte jaren die ze mogelijk nog samen hebben.
“Te weinig contact met John”
In de meest recente editie van haar tijdschrift LINDA schrijft de 60-jarige presentatrice openhartig over haar relatie met John de Mol, die inmiddels 69 jaar is.
Hoewel ze elkaar altijd goed hebben gesteund, merkt Linda dat hun ontmoetingen zeldzamer worden. “Ik zie mijn broer veel te weinig,” bekent ze. “We wonen vlak bij elkaar, maar hij werkt nog zo idioot veel voor een zeventigjarige dat afspreken om gewoon even echt bij te praten er veel te vaak bij inschiet.”
Volgens Linda is dit niet hoe ze de band met haar broer had willen zien. “Hoeveel keer zie ik hem dan nog bij dit tempo?” vraagt ze zich af. Het is een vraag die haar blijkbaar steeds meer bezighoudt, vooral nu ze zich realiseert hoe kostbaar tijd is.
Een familie die uit elkaar groeit
De familie De Mol heeft altijd een sterke band gehad, maar de drukke levens van de verschillende leden maken het steeds moeilijker om samen te komen. Linda vertelt dat ze vooral tijdens de zomervakantie proberen tijd voor elkaar vrij te maken.
“We proberen elke zomer een weekje met de hele familie tegelijk in Portugal door te brengen,” legt ze uit. Maar zelfs deze traditie wordt steeds lastiger. “Met volwassen kinderen en hun drukke banen lukt het niet meer elke zomer om de agenda’s van iedereen gelijk te krijgen.”
De zomervakantie in Portugal is voor Linda en John een zeldzaam moment om echt bij te praten en te ontspannen. Toch is Linda zich er terdege van bewust dat ook deze vakanties niet eindeloos zullen doorgaan. “Het zijn momenten die ik koester, maar die veel te weinig voorkomen,” zegt ze.
Zorgen over de toekomst
Wat Linda vooral zorgen baart, is de beperkte tijd die ze mogelijk nog met haar broer heeft. Ze rekent voor dat, gebaseerd op de gemiddelde levensverwachting, zij en John nog maar enkele gezamenlijke zomers in het vooruitzicht hebben.
“Als ik de gemiddelde levensverwachting mag halen, heb ik nog maar 23 van die weekjes en met mijn broer zelfs nog maar tien weken, als je uitgaat van de gemiddeld lagere levensverwachting van mannen,” schrijft ze.
John de Mol, die recent nog in het nieuws was vanwege zijn werk bij Talpa, wordt in 2025 zeventig jaar. De gemiddelde levensverwachting voor mannen in Nederland ligt rond de 80 jaar, iets wat Linda zichtbaar dwarszit.
“Gatver, zo wil ik helemaal niet denken,” zegt ze. “Hopelijk worden we 102, maar toch is het ook goed om je er bewust van te zijn dat de tijd die je met loved ones doorbrengt, kostbaar is of korter kan zijn dan je dacht.”
John blijft actief ondanks zijn leeftijd
Ondanks zijn leeftijd blijft John de Mol onverminderd hard werken. Hij is nog altijd een belangrijke kracht achter Talpa, het mediabedrijf dat hij oprichtte en waarmee hij talloze successen heeft geboekt.
Recent wist hij zelfs SBS 6 van de ondergang te redden door het contract met het populaire VI-trio te verlengen. Zijn vastberadenheid om actief te blijven in de mediawereld zorgt er echter ook voor dat zijn persoonlijke relaties minder aandacht krijgen.
Linda bewondert de werklust van haar broer, maar erkent dat dit vaak ten koste gaat van hun contact. “Ik snap dat hij zich volledig inzet voor zijn bedrijf en de mensen om hem heen, maar ik mis de tijd die we vroeger samen doorbrachten,” zegt ze.
De waarde van tijd
Linda’s reflectie over de tijd die ze nog met haar broer heeft, raakt aan een universeel thema: hoe belangrijk het is om tijd door te brengen met de mensen die je liefhebt. Voor Linda is het duidelijk geworden dat deze momenten kostbaarder zijn dan ooit.
“Het leven gaat zo snel voorbij,” zegt ze. “We realiseren ons vaak pas hoe belangrijk iets is, als het bijna te laat is.”
Haar openhartigheid over dit onderwerp heeft veel losgemaakt bij haar lezers en volgers. Velen herkennen zich in het dilemma van een druk leven waarin familiebanden soms op de achtergrond raken. Linda’s boodschap is helder: neem de tijd om samen te zijn met de mensen die er echt toe doen.
Blik op de toekomst
Hoewel Linda zich zorgen maakt over de toekomst, blijft ze optimistisch. Ze hoopt dat zij en John in de komende jaren meer tijd kunnen vrijmaken om samen te zijn.
“Ik hoop dat we de balans kunnen vinden tussen werk en familie,” zegt ze. “We hebben al zoveel mooie herinneringen samen, en ik wil daar graag nog veel meer aan toevoegen.”
Met deze boodschap nodigt Linda niet alleen haar broer uit om vaker samen te komen, maar herinnert ze ons allemaal eraan hoe belangrijk het is om tijd vrij te maken voor de mensen die je dierbaar zijn. Of het nu gaat om een vakantie, een diner of gewoon een spontaan bezoekje: elk moment telt.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.