Actueel
Viroloog Koopmans: ”Volgende maand een nieuwe pandemie”
Er dreigt slecht nieuws aan de horizon, want viroloog Marion Koopmans waarschuwt dat een nieuwe pandemie dichterbij is dan we denken. Volgens Koopmans, de opvolger van Jaap van Dissel, kan het scenario zich al binnen enkele maanden voltrekken. Ze is onverbiddelijk in haar boodschap: “We moeten voorbereid zijn.”
Een dreiging uit onverwachte hoek: vogelgriep bij koeien
Iedereen herinnert zich nog de ingrijpende coronapandemie die de wereld volledig op zijn kop zette. De gevolgen van die crisis zijn nog steeds voelbaar, zowel op persoonlijk als economisch vlak. Veel mensen worstelen met de gevolgen van long covid, en talloze bedrijven hebben moeite om de coronasteun terug te betalen.
Nu lijkt een nieuwe bedreiging aan de horizon te staan: de vogelgriep. Waar het virus normaal gesproken alleen vogels besmet, is er in de Verenigde Staten sprake van een uitbraak bij koeien. “Dit is echt ongekend,” benadrukt Koopmans.
De situatie is zorgwekkend, omdat er slechts één mutatie nodig is voordat het virus ook mensen kan besmetten. Als dat gebeurt, staan we volgens Koopmans voor een grote uitdaging. “Dan zijn we echt de pineut,” stelt ze onomwonden.
Een gebrek aan paraatheid
Koopmans heeft kritiek op hoe Nederland en de wereld omgaan met de voorbereiding op pandemieën. “Tijdens de coronacrisis zagen we hoe kwetsbaar onze systemen zijn,” legt ze uit. Veel essentiële ingrediënten voor PCR-testen kwamen destijds uit Wuhan, terwijl de bekende wattenstaafjes grotendeels uit Noord-Italië werden geïmporteerd. Toen beide gebieden werden afgesloten, stortte de aanvoerketen in elkaar.
“Het is duidelijk dat er lessen te leren zijn, maar ik maak me zorgen dat we die lessen niet snel genoeg in de praktijk brengen,” voegt Koopmans toe. Ze heeft ook kritiek op plannen van minister Fleur Agema om 300 miljoen euro te bezuinigen op pandemische paraatheid. “Dat is ontzettend onverstandig. We kunnen het ons niet veroorloven om nu onze aandacht te laten verslappen.”
De rol van vaccinaties
Een ander zorgwekkend punt is de dalende bereidheid onder Nederlanders om zich te laten vaccineren. Volgens Koopmans speelt de aanhoudende discussie rondom de coronacrisis hierin een belangrijke rol. “Ik begrijp dat mensen twijfelen en het vertrouwen in vaccins verliezen, maar dat is een gevaarlijke ontwikkeling.”
Vaccinaties blijven volgens Koopmans een cruciaal middel in de strijd tegen z!ektes. “Als steeds minder mensen zich laten vaccineren, verliezen we een van de belangrijkste pijlers in de bestrijding van epidemieën en pandemieën,” waarschuwt ze.
Wat kunnen we leren van de coronacrisis?
Koopmans benadrukt dat we lessen moeten trekken uit de coronacrisis om beter voorbereid te zijn op een volgende pandemie. Ze noemt enkele concrete verbeterpunten:
- Diversificatie van aanvoerketens: Het is essentieel om niet afhankelijk te zijn van een klein aantal leveranciers of regio’s voor cruciale materialen.
- Snelle opschaling van testen: Tijdens de coronacrisis werd duidelijk dat er vertragingen waren in de ontwikkeling en verspreiding van PCR-testen. Dit moet bij een volgende uitbraak beter.
- Communicatie en vertrouwen: “De communicatie rondom vaccinaties moet verbeteren,” stelt Koopmans. “Mensen moeten begrijpen waarom prikken belangrijk zijn, zelfs als de dreiging lijkt mee te vallen.”
De dreiging van vogelgriep: wat nu?
De vogelgriep bij koeien is niet alleen een bedreiging vanwege de mogelijke mutatie naar mensen, maar ook vanwege de snelheid waarmee het virus zich verspreidt. “We zien hoe snel het kan gaan. Een lokale uitbraak kan zich in een mum van tijd over continenten verspreiden,” waarschuwt Koopmans.
Ze pleit voor een wereldwijde samenwerking om de situatie onder controle te houden. “Dit is geen probleem dat één land alleen kan oplossen. Het vereist een gezamenlijke inspanning van virologen, overheden en internationale organisaties zoals de WHO.”
Wat kunnen we doen?
Hoewel de dreiging van een nieuwe pandemie beangstigend klinkt, benadrukt Koopmans dat er ook hoop is. “We hebben in de afgelopen jaren veel geleerd. Nu is het zaak om die kennis te gebruiken.”
- Vaccinatiecampagnes herstructureren: Overheden moeten duidelijk en consistent communiceren over het belang van vaccinaties.
- Investeren in pandemische paraatheid: Ondanks de geplande bezuinigingen van de overheid is het volgens Koopmans essentieel om te blijven investeren in onderzoek, infrastructuur en noodplannen.
- Bewustwording creëren: Mensen moeten begrijpen hoe belangrijk het is om waakzaam te blijven, zelfs als het gevaar nog abstract lijkt.
Hoe nu verder?
De waarschuwing van Koopmans komt op een moment dat veel mensen de coronacrisis nog proberen te verwerken. Toch benadrukt ze dat het belangrijk is om vooruit te kijken. “We kunnen ons geen herhaling van de fouten uit het verleden veroorloven.”
Ze roept de politiek, wetenschappers en het publiek op om samen te werken en de uitdagingen die voor ons liggen aan te pakken. “Het zal niet gemakkelijk zijn, maar met de juiste inspanningen kunnen we de volgende pandemie hopelijk beperken en beheersen.”
Praat mee
Bent u bereid om een vaccinatie te halen als dat nodig is? Hoe denkt u dat we ons het beste kunnen voorbereiden op een volgende pandemie? Laat uw mening achter in de reacties en deel uw ideeën.
Actueel
Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Geen grootse verklaringen, geen emotionele uitbarstingen voor de camera. Birgit Van Mol kiest haar woorden zorgvuldig. Rustig, beheerst, bijna zacht. Maar wie goed luistert, hoort tussen de zinnen door hoe zwaar het leven met een ernstig z!eke partner op haar weegt. In haar openhartige relaas vertelt ze over liefde die blijft, maar ook over een huwelijk dat tot het uiterste wordt getest door onzekerheid, angst en een toekomst die niet langer vanzelfsprekend is.
“Het is niet dat de liefde verdwenen is,” benadrukt Birgit. “Maar z!ekte verandert alles. Ze neemt ruimte in, elke dag opnieuw. En daardoor is niets nog vanzelfsprekend.”
Leven van dag tot dag
Voor de buitenwereld oogt Birgit sterk. Ze blijft glimlachen, presenteert, praat helder en dankbaar over haar leven. Ze noemt elke dag die ze samen met haar man René heeft “een cadeau”. Maar achter dat woord schuilt een andere realiteit. Want cadeaus zijn normaal gesproken iets om naar uit te kijken. Dit cadeau komt met een constante schaduw.
De z!ekte van René verloopt grillig. Er zijn betere dagen, waarop hoop voorzichtig opflakkert, gevolgd door momenten waarop alles weer instort. Die voortdurende onzekerheid zet het leven op pauze. Plannen maken voelt bijna zinloos. Vooruitkijken wordt vervangen door overleven.
“Je denkt niet meer in maanden of jaren,” legt Birgit uit. “Je denkt in dagen. Soms zelfs in uren. Het leven bestaat uit fragmenten.”
Wanneer z!ekte het huwelijk overneemt
Wat veel mensen onderschatten, is hoe diep z!ekte kan ingrijpen in een relatie. Niet alleen praktisch – z!ekenhuisbezoeken, vermoeidheid, zorg – maar vooral emotioneel. Birgit beschrijft hoe haar huwelijk langzaam van vorm is veranderd.
Gesprekken worden functioneel. Het gaat over medicijnen, afspraken, energie. Toekomstplannen verdwijnen geruisloos naar de achtergrond. Discussies worden ingeslikt, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de rust bewaard moet blijven.
“Je wil elkaar sparen,” zegt ze. “Je denkt: dit is het moment niet. Maar als je te veel inslikt, blijf je ook vastzitten.”
Het huwelijk wordt een plek waar liefde en zorg hand in hand gaan, maar waar ook stilstand kan ontstaan. Niet uit onwil, maar uit angst. Angst om elkaar te belasten. Angst om het fragiele evenwicht te verstoren.
Eerlijkheid met grenzen
Birgit staat bekend als iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel draagt. Ook in haar relatie wil ze niets onuitgesproken laten. Toch erkent ze dat zelfs eerlijkheid zijn grenzen kent.
“Sommige gedachten spreek je niet uit,” geeft ze toe. “Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze te zwaar zijn om samen te dragen.”
Die woorden raken een gevoelige snaar. Want wat is beter in een huwelijk dat onder druk staat: alles delen, of soms zwijgen uit liefde? Birgit heeft daar geen pasklaar antwoord op. Ze weet alleen dat ze elke dag opnieuw moet afwegen wat ze deelt en wat ze voor zichzelf houdt.
“Zwijgen is niet altijd afstand,” zegt ze. “Soms is het bescherming.”
De rol van angst
Angst is een stille, maar constante aanwezigheid. Angst voor wat komt. Angst voor verlies. Angst om straks alleen verder te moeten. Birgit benoemt die gevoelens voorzichtig, maar ze zijn er.
“Je wordt geconfronteerd met vragen waar je geen antwoord op wilt,” zegt ze. “En toch dringen ze zich op.”
Wat als het erger wordt? Wat als dit het moment is dat alles kantelt? Die gedachten sluipen binnen op momenten dat niemand het ziet: ’s nachts, in de auto, tijdens een ogenschijnlijk gewone dag.
Kleine gebaren, grote betekenis
Te midden van die onzekerheid zijn het juist de kleine momenten die tellen. Geen grote liefdesverklaringen, maar een blik, een aanraking, een onverwacht gebaar.
Birgit vertelt over een eenvoudig kaartje dat ze ontving. Geen lange tekst, geen dramatische woorden. Juist die eenvoud raakte haar diep.
“Het herinnerde me eraan waarom we dit samen doen,” zegt ze. “Maar ook hoe broos alles is.”
Dat kaartje werd een symbool. Van verbondenheid, maar ook van vergankelijkheid. Het besef dat alles wat vanzelfsprekend leek, dat niet meer is.
De buitenwereld begrijpt het niet altijd
Hoewel Birgit veel steun ervaart, merkt ze ook dat de buitenwereld niet altijd begrijpt wat het betekent om te leven met een ernstig z!eke partner. Goedbedoelde opmerkingen als “je moet positief blijven” of “geniet van elk moment” kunnen soms juist extra druk leggen.
“Mensen bedoelen het lief,” zegt ze. “Maar soms mag het ook gewoon zwaar zijn.”
Want naast dankbaarheid is er ook verdriet. Naast liefde is er ook rouw om het leven dat niet meer geleefd kan worden zoals ooit gedacht.
Liefde zonder garanties
Wat Birgit’s verhaal zo krachtig maakt, is de eerlijkheid waarmee ze erkent dat liefde geen garanties biedt. Liefde kan veel dragen, maar niet alles oplossen. Het kan z!ekte niet wegnemen, angst niet volledig stillen en onzekerheid niet laten verdwijnen.
“Liefde is er,” zegt ze. “Maar ze moet soms vechten tegen dingen die groter zijn dan wij.”
En toch blijft ze. Elke dag opnieuw. Niet uit plicht, maar uit verbondenheid. Uit een keuze die steeds opnieuw gemaakt moet worden.
Een huwelijk in een andere vorm
Het huwelijk dat Birgit en René nu leven, lijkt niet meer op het huwelijk dat ze ooit begonnen. Het is soberder, fragieler, intenser. Minder toekomstgericht, meer gericht op het nu.
“Het is anders,” zegt Birgit. “Maar het is nog steeds van ons.”
Misschien is dat wel de kern van haar verhaal: liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Zelfs wanneer z!ekte alles overschaduwt, blijft er iets overeind. Soms klein, soms breekbaar, maar aanwezig.
Geen afgerond verhaal
Birgit Van Mol presenteert geen afgerond verhaal met een duidelijke conclusie. Er is geen oplossing, geen moraal, geen belofte dat alles goed komt. Haar relaas is juist zo aangrijpend omdat het onaf is. Omdat het leven dat zij beschrijft, zich nog steeds afspeelt.
“Je leert leven met onzekerheid,” zegt ze. “Niet omdat je het wilt, maar omdat je geen keuze hebt.”
En misschien is dat de meest eerlijke boodschap die ze kan geven. Dat liefde niet altijd groots en meeslepend is, maar soms stil, moe en kwetsbaar. En dat ook dát liefde is.