Actueel
Victor Reinier deelt vreselijk nieuws
Deze week werd bekend dat Victor Reinier niet meer zal terugkeren bij Flikken Maastricht. De acteur heeft te maken met speculaties rondom zijn vertrek, maar geeft aan zich op dit moment niet bezig te willen houden met de geruchten. In een emotionele verklaring laat hij weten dat hij een groot persoonlijk verlies heeft geleden. “Ik heb andere dingen aan mijn hoofd,” aldus Reinier.
Einde van een tijdperk bij Flikken Maastricht
Eergisteren werd duidelijk dat Reinier, die jarenlang de geliefde rol van Floris Wolfs vertolkte, stopt bij de populaire p0litieserie. Dit besluit komt te midden van ophef over de werksfeer op de set. Er zouden klachten zijn binnengekomen over ‘vrouwonvriendelijk gedrag’ en daarnaast circuleren er geruchten over het gebruik van verd0vende middelen op de set.
Ook zou er sprake zijn van een conflict met zijn tegenspeelster Angela Schijf. Vlaamse media berichtten dat de spanningen tussen de twee collega’s zo hoog waren opgelopen dat ze niet langer door één deur konden.
Reinier reageerde kort maar krachtig op de beschuldigingen: “Dat is flauwekul, dat is moddergooien en daar distantieer ik me volkomen van.” Hij weerspreekt de geruchten en geeft aan niet verder in te willen gaan op de ophef rondom zijn vertrek.
Een persoonlijk verlies
Ondanks alle speculaties over zijn afscheid bij Flikken Maastricht, is er voor Reinier op dit moment iets veel belangrijkers aan de hand. De acteur heeft namelijk een groot persoonlijk verlies te verwerken: zijn moeder is recent 0verleden.
“Ik begrijp dat men nieuwsgierig is en de belangstelling voor Flikken Maastricht waardeer ik, maar ik heb op dit moment mijn handen en mijn hoofd vol met het regelen van de begrafenis en het verwerken van het 0verlijden van mijn moeder afgelopen dinsdag,” laat hij weten.
De impact van dit verlies weegt zwaar en Reinier heeft ervoor gekozen zich voorlopig volledig te focussen op zijn familie en het afscheid van zijn moeder.
Toekomstplannen en afscheid van Flikken Maastricht
Met het vertrek van Victor Reinier komt er een einde aan een tijdperk. Hij speelde sinds de start van de serie in 2007 de rol van rechercheur Floris Wolfs en werd al snel een publiekslieveling. Zijn vertrek zal zonder twijfel een grote impact hebben op de serie en de trouwe fans.
Hoewel Reinier voorlopig geen verdere uitspraken doet over zijn toekomstplannen, is het duidelijk dat hij zich eerst wil richten op zijn persoonlijke leven en r0uwproces. Zijn collega’s en fans hebben massaal hun steun betuigd en hem sterkte gewenst in deze moeilijke periode.
Een moeilijke periode
Het verlies van een dierbare brengt altijd een periode van bezinning en verdriet met zich mee. Voor Reinier komt dit op een moment waarop hij zich al in een turbulente fase bevindt. De geruchten rondom zijn vertrek bij Flikken Maastricht hebben ongetwijfeld een impact gehad, maar de acteur heeft duidelijk gemaakt dat zijn prioriteit nu bij zijn familie ligt.
De komende tijd zal uitwijzen hoe de serie omgaat met het vertrek van een van haar meest iconische personages en wat de toekomst voor Reinier in petto heeft. Eén ding is zeker: zijn rol als Floris Wolfs zal niet snel vergeten worden.
Wij wensen Victor Reinier en zijn familie veel sterkte in deze moeilijke periode.
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.