Actueel
VERHAAL | Ik rijd al meer dan vijftien jaar vrachtwagens.
Het bijzondere verhaal van Buddy: hoe een hond mijn leven als vrachtwagenchauffeur veranderde
Het leven van een vrachtwagenchauffeur is een aaneenschakeling van ritmes en verrassing. Elke dag brengt nieuwe wegen, wisselende landschappen en onverwachte ontmoetingen. Voor veel mensen klinkt het als eenzaamheid, maar wie het vak kent, weet dat het ook rust, vrijheid en diepgang brengt. Toch was er één ervaring die mijn leven op de weg voorgoed veranderde. Het gebeurde op een rustige avond die in eerste instantie niet bijzonder leek.
Een ontmoeting langs de snelweg
Het was een milde avond. De lucht was helder, de snelweg bijna leeg en mijn cabine gevuld met het rustige gebrom van de motor. Terwijl ik over de rechte weg reed, viel mijn blik op een donkere vlek langs de kant. Een hond. Alleen, stil en ogenschijnlijk op iets of iemand wachtend. Zijn vacht was rommelig en stoffig, zijn blik doordringend en warm.
Mijn instinct zei me om door te rijden. Maar iets in zijn houding hield me tegen. Ik vertraagde, zette mijn vrachtwagen stil en stapte uit. Zijn kalmte was ongewoon. Geen blaf, geen vluchtgedrag, alleen een stille aanwezigheid. Ik hurkte neer, haalde een stukje beef jerky uit mijn tas en bood het hem aan. Hij nam het voorzichtig aan. In dat moment ontstond er een onuitgesproken band.
Ik opende het portier van mijn vrachtwagen. Zonder aarzeling sprong hij naar binnen, alsof hij wist dat hij erbij hoorde. Ik noemde hem Buddy.
Onvoorwaardelijk gezelschap op de weg
Vanaf dat moment was Buddy mijn vaste metgezel. Waar ik voorheen urenlang in stilte reed, had ik nu gezelschap. Hij zat op de passagiersstoel, keek geïnteresseerd naar alles wat voorbij flitste en legde zijn kop op mijn schoot tijdens korte pauzes. Zijn aanwezigheid bracht niet alleen vreugde, maar ook rust. Buddy was geen gewone hond; hij voelde meer aan dan ik met woorden kon uitleggen.
Hij wist precies wanneer ik moe was, wanneer ik spanning voelde, of simpelweg behoefte had aan een moment van stilte. Zijn blik zei vaak meer dan een mens ooit had kunnen zeggen. Hij luisterde zonder oordeel en was er altijd – dat maakte hem een bijzondere reisgenoot.
Een nacht die alles veranderde
Op een frisse nacht parkeerde ik mijn vrachtwagen bij een afgelegen rustplaats. De lucht was helder, sterren fonkelden boven het stille asfalt. Buddy lag naast me, zijn ademhaling gelijkmatig. Opeens spitste hij zijn oren. Hij hief zijn kop en gromde zachtjes – niet uit angst, maar als waarschuwing.
Ik hoorde zachte voetstappen buiten. Voorzichtig keek ik naar buiten. Een schim verdween achter een vrachtwagen verderop. Geen incident, maar genoeg om me alert te maken. Buddy bleef rechtop zitten, zijn blik gericht op de duisternis, als een wachter die wist wat hij moest doen. Het moment ging voorbij, maar het vertrouwen tussen ons werd sterker dan ooit.
Een verborgen verleden komt aan het licht
Weken later, tijdens een stop bij een wegrestaurant, raakte ik in gesprek met een collega-vrachtwagenchauffeur. Hij keek naar Buddy, viel stil en vroeg: “Waar heb je hem gevonden?” Ik vertelde over die avond langs de snelweg. Hij luisterde aandachtig en knikte. “Er was een chauffeur, Ray, die verdween. Zijn truck werd gevonden, maar zijn hond was weg. Hij leek op Buddy.”
Mijn hart sloeg een slag over. Zou het kunnen? Had Buddy gewacht op een maatje die nooit terugkwam? De gedachte raakte me diep. Misschien had hij zijn verhaal nooit kunnen vertellen, maar zijn loyaliteit sprak boekdelen. Hij had opnieuw gekozen – voor mij. En dat zou ik nooit vergeten.
Samen verder, met nieuwe energie
Buddy en ik reden samen door heel Europa. We zagen de zon opkomen boven lege parkeerplaatsen, deelden rustige momenten aan meren en aten broodjes op verlaten benzinestations. Hij was mijn familie geworden, mijn stille vriend, mijn beschermer.
Na een paar jaar voelde ik dat het tijd was om onze kleine reisfamilie uit te breiden. Bij een dierenopvang viel mijn oog op een jonge, nieuwsgierige pup met een vertrouwde blik. Net als Buddy ooit had gehad. Ik twijfelde geen moment en nam hem mee. Onze reis ging verder – nu met zijn drieën.
Een onverwacht geschenk
Wat Buddy mij gaf, is moeilijk in woorden te vatten. Hij kwam op een moment waarop ik dacht dat alles gewoon z’n gang ging. Maar hij bracht diepgang, emotie en onvoorwaardelijke loyaliteit. Onze ontmoeting was geen toeval – het was een geschenk.
Dieren kunnen een band met je opbouwen die verder gaat dan woorden. Ze lezen je stemming, voelen je energie en geven je de rust die je soms in geen mens kunt vinden. Buddy was voor mij het bewijs dat de kleinste momenten je leven kunnen veranderen.
Inzichten uit de cabine
Mijn leven als vrachtwagenchauffeur is nog altijd hetzelfde in ritme, maar veranderd in betekenis. Dankzij Buddy en zijn stille lessen weet ik:
- Echte ontmoetingen zijn vaak onverwacht. Soms kruist je pad met iemand – of iets – dat alles verandert.
- Dieren hebben de kracht om diepe emoties los te maken. Ze begrijpen ons zonder woorden, en dat is misschien wel de meest pure vorm van communicatie.
- Verlies maakt plaats voor nieuw begin. Buddy verloor zijn eerste baasje, maar vond een nieuw thuis. Het leven gaat door – in verbinding.
- Reizen is meer dan verplaatsen. Het is een reis naar binnen, een spiegel van jezelf en van wat je belangrijk vindt.
- Kleine daden kunnen groot verschil maken. Een stukje beef jerky, een open portier – en je begint een nieuw hoofdstuk.
Een oproep voor onderweg
Voor iedereen die weleens overweegt een dier te helpen: doe het. Kijk niet weg, twijfel niet te lang. Soms heeft een dier net zo hard iemand nodig als jij zelf een metgezel zoekt. En wie weet brengt die ene beslissing licht in jouw leven, net zoals Buddy dat in het mijne deed.
Of je nu vrachtwagenchauffeur bent, een forens of een thuiswerker – de weg naar verbondenheid ligt altijd open. Soms letterlijk, soms figuurlijk. Laat je verrassen door wat je onderweg tegenkomt.
En als je ooit een hond langs de snelweg ziet, bedenk dan: misschien wacht hij niet op een baas die komt. Misschien wacht hij op jou.
Buddy was mijn onverwachte metgezel. Mijn beschermer. Mijn vriend. En ik ben hem voor altijd dankbaar.
Actueel
Verschrikkelijk nieuws over Jan Joost van Gangelen: ‘Ik kan er niet meer tegen’
Jan Joost van Gangelen doorbreekt stilte na moeilijke periode: voorzichtig terug naar televisie
Het is inmiddels bijna tien maanden geleden dat sportliefhebbers hem voor het laatst regelmatig op televisie zagen. Jan Joost van Gangelen, jarenlang een vertrouwd gezicht bij sportzender ESPN, koos er medio 2025 voor om tijdelijk een stap terug te doen. De reden was duidelijk, maar tegelijk ook kwetsbaar: mentale problemen maakten het onmogelijk om op dezelfde manier door te gaan als voorheen.
Nu, maanden later, laat de presentator weer van zich horen. Via Instagram deelt hij een openhartige boodschap waarin hij terugblikt op een zware periode en voorzichtig vooruitkijkt naar een terugkeer op televisie. Voor veel kijkers is dat een hoopgevend signaal, want Van Gangelen werd in die maanden duidelijk gemist op de buis.
Een jaar van stilte en herstel
In zijn bericht op sociale media beschrijft Jan Joost het afgelopen jaar als een tijd waarin alles draaide om rust en herstel. Hij schrijft dat hij bewust afstand heeft genomen om zichzelf opnieuw te kunnen vinden.
“Het afgelopen jaar stond vooral in het teken van tot rust komen en herstellen,” laat hij weten. Volgens hem was die pauze geen luxe, maar een noodzaak. Wie jarenlang in een hoge versnelling leeft, merkt soms pas laat dat het lichaam en het hoofd grenzen aangeven. Dat lijkt ook voor Van Gangelen het moment te zijn geweest waarop hij noodgedwongen moest stoppen.
Hij omschrijft de periode als “taai, mooi, eenzaam en bijzonder.” Het zijn woorden die laten zien dat herstel niet alleen zwaar is, maar ook inzichten kan geven. Langzaam voelt hij dat het vertrouwen terugkeert en dat het juiste gevoel beetje bij beetje weer op zijn plek valt.
Voorzichtig terug naar ESPN
Hoewel hij nog niet volledig terug is, lijkt de eerste stap wel gezet. De presentator laat weten dat hij binnenkort voorzichtig weer aan het werk wil gaan bij ESPN. Niet meteen vol gas, maar stap voor stap en vooral op zijn eigen tempo.
Die aanpak past bij wat steeds meer experts adviseren: na mentale uitputting is een geleidelijke terugkeer vaak belangrijker dan snel weer volledig meedraaien. Voor Van Gangelen draait het nu om balans en om luisteren naar wat goed voelt.
Zijn woorden klinken rustig en bedachtzaam. Geen grote beloftes, geen haast — alleen een voorzichtige blik op de toekomst. Dat geeft veel kijkers het gevoel dat hij bewust kiest voor een duurzame terugkeer.
Steun vanuit collega’s
Dat Jan Joost gemist wordt, bleek eerder al uit reacties van collega’s. Presentatrice Hélène Hendriks vertelde onlangs in een uitzending van Vandaag Inside dat zij af en toe contact heeft met hem.
Volgens haar heeft Van Gangelen een moeilijke periode doorgemaakt. “Hij heeft echt diep gezeten,” zei ze openlijk. Tegelijk gaf ze aan dat hij stapjes vooruit zet en langzaam terugkomt.
Haar woorden maakten indruk, vooral omdat ze benadrukte hoe zwaar het kan zijn om uit zo’n situatie te komen. Mensen zien vaak alleen de glimlach en het professionele gezicht op televisie, maar achter de schermen kan het heel anders voelen.
Een onderwerp waar steeds meer over wordt gesproken
De situatie van Jan Joost past in een bredere maatschappelijke ontwikkeling. Steeds vaker spreken bekende Nederlanders openlijk over mentale druk, burn-outs en paniekaanvallen. Waar dat vroeger nog werd weggestopt, is het tegenwoordig vaker onderwerp van gesprek.
Ook tafelgast René van der Gijp vertelde tijdens hetzelfde gesprek dat hij zelf ervaring heeft met een burn-out en paniekaanvallen. Volgens hem is het moeilijk uit te leggen aan mensen die het nooit hebben meegemaakt. Het gevoel dat het terug kan komen, blijft vaak aanwezig, zelfs wanneer het beter gaat.
Psychiater Bram Bakker voegde daaraan toe dat herstel meer is dan alleen weer aan het werk gaan. Volgens hem vraagt het om reflectie en het afpellen van onderliggende oorzaken. Zijn bekende omschrijving — “een cadeautje verpakt in prikkeldraad” — vat samen hoe een moeilijke periode tegelijkertijd pijnlijk én leerzaam kan zijn.
Licht aan het einde van de tunnel
In een eerder interview gaf Jan Joost zelf al aan dat hij langzaam het licht weer begint te zien. Hij vertelde dat hij voorzichtig wil testen hoe het voelt om weer een uitzending te doen.
Die woorden maken duidelijk dat herstel geen rechte lijn is. Het is een proces van proberen, voelen en soms weer gas terugnemen. Juist die eerlijkheid lijkt veel mensen te raken. Het laat zien dat zelfs iemand die gewend is om dagelijks voor camera’s te staan, ook gewoon mens is.
Zijn beslissing om langzaam op te bouwen wordt door veel fans gewaardeerd. Op sociale media reageren volgers warm en steunend, met berichten waarin ze aangeven vooral blij te zijn dat hij zijn gezondheid voorop zet.
Terugblik op het moment van stoppen
Toen Jan Joost ruim tien maanden geleden zijn pauze aankondigde, sprak hij al opvallend open over zijn situatie. Hij zei toen het gevoel te hebben dat hij “figuurlijk over de kop was geslagen.”
Dat gevoel van voortdurend niet goed in je vel zitten had uiteindelijk invloed op zijn gezondheid. Het moment waarop iemand dat erkent, is vaak ook het moment waarop verandering mogelijk wordt — al betekent het wel dat er eerst afstand genomen moet worden.
Voor een televisiepersoonlijkheid is dat geen makkelijke keuze. Het vak draait immers om zichtbaar zijn, om aanwezig blijven. Juist daarom werd zijn openheid destijds door velen als moedig gezien.
De druk van televisie en media
Hoewel Van Gangelen zelf weinig details geeft over wat precies heeft geleid tot zijn mentale klachten, is het algemeen bekend dat werken in de media intensief kan zijn. Live-uitzendingen, deadlines en publieke kritiek vormen een constante stroom van prikkels.
Daar komt bij dat sociale media elk moment kunnen uitvergroten. Een kleine fout of ongelukkige uitspraak kan dagenlang rondgaan online. Dat vraagt veel van presentatoren die continu onder een vergrootglas liggen.
In 2024 kwam Van Gangelen bijvoorbeeld in opspraak na een uitspraak tijdens een uitzending, waarbij kijkers discussieerden over de toon waarop hij namen uitsprak. Hoewel dergelijke momenten soms snel voorbijgaan, kunnen ze toch impact hebben op iemand die al onder druk staat.
Waarom zijn verhaal zoveel mensen raakt
De reden dat zoveel mensen reageren op zijn update, heeft waarschijnlijk te maken met herkenning. Steeds meer mensen ervaren zelf stress, mentale vermoeidheid of het gevoel dat alles te veel wordt. Wanneer een bekende tv-persoonlijkheid daar eerlijk over praat, voelt dat voor velen als erkenning.
Van Gangelen presenteert zich niet als iemand die het allemaal al heeft opgelost. Integendeel: hij laat zien dat herstel stap voor stap gaat. Juist dat menselijke maakt zijn verhaal krachtig.
Een nieuwe balans
Wat zijn terugkeer precies zal betekenen, is nog onduidelijk. Misschien verschijnt hij binnenkort weer voorzichtig in studio’s, misschien blijft het voorlopig bij kleine projecten. Maar wat duidelijk is: de prioriteit ligt nu bij balans.
Dat betekent luisteren naar signalen, grenzen bewaken en ruimte houden voor herstel. Het is een andere houding dan het tempo dat veel televisiemakers gewend zijn, maar misschien juist wel de sleutel tot een duurzame comeback.
Hoopvolle blik vooruit
Voor kijkers die zijn humor, kennis en ontspannen stijl missen, voelt zijn recente bericht als goed nieuws. Niet omdat hij meteen volledig terug is, maar omdat hij zelf weer vertrouwen uitstraalt.
De komende maanden zullen uitwijzen hoe zijn terugkeer vorm krijgt. Maar één ding lijkt zeker: Jan Joost van Gangelen kiest bewust voor een pad waarin gezondheid en balans centraal staan.
En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van allemaal. Achter elke presentator, elke bekende stem en elk tv-gezicht zit uiteindelijk gewoon een mens — iemand die soms een stap terug moet doen om later weer vooruit te kunnen kijken.