Actueel
Subtropische lucht op komst: Zoveel graden gaat het worden
Extreem Weer: Van IJzige Kou naar Voorjaarstemperaturen in Nederland
De komende dagen beloven waterkoud te worden, maar er staat een ongekende weersomslag op de planning. Terwijl we eerst nog te maken krijgen met strenge vorst en mogelijk natuurijs, stijgt de temperatuur na het weekend spectaculair. De nieuwste berekeningen tonen aan dat we te maken krijgen met een uitzonderlijke warmte-uitbraak, waardoor het kwik fors stijgt.
IJzige kou voor het weekend: winterse omstandigheden domineren
Voordat we kunnen genieten van een lenteachtig intermezzo, krijgen we eerst te maken met een ijzige luchtstroom uit Oost-Europa. Deze ‘koude continentale lucht’ brengt lage temperaturen en bewolking met zich mee. Op zaterdag wordt zelfs enige sneeuwval verwacht, vooral in het noorden en oosten van Nederland. Dit kan leiden tot een dun laagje sneeuw, al zal dit waarschijnlijk niet lang blijven liggen.
Vanaf zondag klaart het weer enigszins op en laat de zon zich vaker zien. Dit betekent echter niet dat het warmer wordt. Integendeel, de temperaturen dalen in de nacht aanzienlijk, en in het noordoosten kan het kwik tot wel -10 graden zakken. Dit zijn geen ongebruikelijke waarden, want eerder deze week werd in het Brabantse Woensdrecht al een minimumtemperatuur van -6,6 graden gemeten. Aan de grond werd zelfs -10 graden geregistreerd, wat aantoont dat de winter nog stevig in het zadel zit.
Een paar ijskoude dagen, maar dan een explosieve temperatuurstijging
Ook op maandag en dinsdag blijft het koud met temperaturen die ruim onder het vriespunt kunnen uitkomen in de nachtelijke uren. Overdag liggen de maxima slechts net boven nul, waardoor het winterse gevoel aanhoudt. Voor schaatsliefhebbers is dit goed nieuws, want de kans op natuurijs neemt toe. De vraag is echter hoe lang deze koude periode aanhoudt, want vanaf woensdag volgt een enorme weersverandering.
De laatste modelberekeningen laten namelijk zien dat Nederland te maken krijgt met een plotse aanvoer van ‘subtropische lucht’ vanuit Spanje. Dit zorgt voor een abrupte stijging van de temperatuur en markeert het einde van de winterkou. De luchtstroom komt rechtstreeks uit Zuid-Europa en duwt de temperatuur omhoog naar ongekend hoge waarden voor februari.
Lentegevoel in februari: temperaturen stijgen explosief
Volgens de huidige voorspellingen kan de temperatuur op vrijdag al oplopen tot 14 graden. Andere weerberekeningen laten zelfs nog extremere waarden zien: 15 tot 16 graden in het binnenland en mogelijk zelfs 17 graden in het zuiden van het land. Dit is uitzonderlijk voor deze tijd van het jaar en kan ervoor zorgen dat het voor even aanvoelt als een vroege lentedag.
Toch is er een kanttekening: hoewel de temperatuur stijgt, zal het weer niet volledig zonnig en droog blijven. Er wordt ook bewolking en mogelijk veel regen voorspeld. Hierdoor kunnen de lenteachtige omstandigheden deels worden overschaduwd door wisselvalligheid. Desondanks zullen er momenten zijn waarop de zon doorbreekt, wat de gelegenheid biedt om even van een terrasje te genieten.
Wat betekent dit voor Nederland?
Deze scherpe temperatuurstijging zal merkbaar zijn in het dagelijks leven. Waar we eerst nog dikke winterjassen en sjaals nodig hebben, kunnen we eind volgende week mogelijk met een lichtere jas naar buiten. Voor de natuur kan deze abrupte omslag verwarrend zijn, vooral voor planten en dieren die gevoelig zijn voor temperatuurveranderingen.
Voor wie hoopt op een langere periode van warm weer: het is nog te vroeg om te zeggen of deze trend zich zal doorzetten. Nederland staat bekend om zijn grillige februariweer, en het is niet uitgesloten dat de kou later in de maand weer terugkeert. Desondanks belooft de aankomende week een opmerkelijke weersverandering te brengen, van vrieskou en schaatsplezier naar bijna voorjaarsachtige temperaturen.
Blijf het weer in de gaten houden en bereid je voor op een spectaculaire omslag van winterse kou naar vroeg lenteweer!
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.