Actueel
Steenrijk, Straatarm-kijkers gaan los over arm gezin: ”Dit is niet te bevatten”
Kijkers in tranen na emotionele aflevering van Steenrijk, Straatarm: alleenstaande moeder Laura raakt harten met haar verhaal
De nieuwste aflevering van het programma Steenrijk, Straatarm heeft woensdagavond diepe indruk gemaakt op kijkers. In de aflevering was te zien hoe het welgestelde stel Reza en Sahar voor een week van leven en woning ruilde met Laura, een alleenstaande moeder van vier kinderen. Haar situatie, getekend door verlies, ziekte en financiële zorgen, liet bij velen een onuitwisbare indruk achter.
Van overvloed naar overleven
Reza en Sahar zijn gewend aan luxe: een ruim huis, een royaal weekbudget en volop comfort. Laura daarentegen moet met haar gezin rondkomen van slechts 150 euro per week. Ze woont in een bescheiden woning en doet alles om haar kinderen een zo normaal mogelijk leven te geven, ondanks de enorme uitdagingen waarmee ze wordt geconfronteerd.
Wat Laura onderscheidt, is haar veerkracht. Ondanks alles blijft ze positief en strijdvaardig, met haar kinderen altijd op de eerste plaats. Tijdens de aflevering deelt ze haar persoonlijke verhaal – een verhaal dat menigeen met een brok in de keel achterliet.
Een dubbele klap: verlies en ziekte
Laura verloor haar echtgenoot Bart op jonge leeftijd. Alleen achterblijven met vier kinderen is voor iedere ouder zwaar, maar voor Laura kwam daar al snel nog een schokkende diagnose bovenop. Kort na het overlijden van haar man kreeg ze te horen dat ze leed aan schildklierkanker. De ziekte bleek al uitgezaaid naar haar lymfeklieren.
In tranen vertelt Laura over de angst die haar op dat moment overviel: “Mijn grootste zorg was niet eens mijn eigen gezondheid, maar het idee dat mijn kinderen straks helemaal alleen zouden zijn. Wat zou er met hen gebeuren als ik er niet meer was?”
Behandelingen en financiële gevolgen
Laura onderging meerdere behandelingen, waaronder operaties, chemotherapie en bestralingen. Inmiddels is de kanker onder controle, maar de nasleep van haar ziekte is nog altijd voelbaar. Ze is fysiek niet in staat om te werken en het vinden van de juiste medicatie is een langdurig proces.
Haar financiële situatie verslechterde snel nadat zij van instantie naar instantie werd gestuurd. “Het UWV verwees me naar de bijstand, en de bijstand stuurde me terug naar het UWV. Ondertussen kreeg ik maandenlang helemaal niets,” legt Laura uit. “Als je dan zonder inkomen zit, stapelen de schulden zich razendsnel op.”
Vrijwillig onder bewind: kiezen voor rust
Om weer grip te krijgen op haar financiën, besloot Laura zichzelf onder bewindvoering te laten plaatsen. “Ik wilde rust creëren voor mezelf en mijn kinderen,” zegt ze. “Bewindvoering gaf me een klein beetje ademruimte, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Ik wil dat mijn kinderen zich kunnen focussen op kind zijn, niet op geldzorgen.”
Kinderen die meedenken en meeleven
Wat veel kijkers raakte, was de manier waarop Laura’s kinderen omgaan met de situatie. Ondanks hun jonge leeftijd zijn ze enorm betrokken. Ze verzamelen lege flessen en blikjes om statiegeld op te halen, met als doel hun moeder te helpen.
“We willen mama helpen geld te verdienen,” klinkt het enthousiast in de aflevering. Hun veerkracht en positiviteit zijn hartverwarmend. Maar het besef dat deze kinderen zulke verantwoordelijkheden voelen, zorgt bij veel kijkers ook voor verdriet en frustratie over hoe hard het leven kan zijn.
Onvervulde verlangens en schuldgevoel
Laura doet er alles aan om haar kinderen gelukkig te maken, maar het knaagt aan haar dat ze niet altijd kan bieden wat andere gezinnen wél kunnen. “Als ik zie wat voor traktaties er op school worden uitgedeeld, of naar welke feestjes andere kinderen gaan, dan voel ik me tekortschieten,” vertelt ze geëmotioneerd. “Niet omdat ik mijn best niet doe, maar omdat ik het gewoon niet kán geven. En dat doet soms pijn.”
Ze vervolgt: “Soms word ik boos. Niet op iemand in het bijzonder, maar gewoon op het systeem, op de ongelijkheid. Waarom is het zo moeilijk om gewoon je hoofd boven water te houden als je het al zwaar hebt?”
Een contrast dat raakt
De aflevering laat ook zien hoe Reza en Sahar de week met weinig middelen ervaren. De ruil zet hen aan het denken over wat écht belangrijk is in het leven. Ze zijn zichtbaar geraakt door Laura’s verhaal en tonen oprechte bewondering voor haar kracht.
Na de week keren ze terug naar hun eigen leven, maar niet zonder eerst iets terug te doen. Ze laten Laura en haar gezin niet met lege handen achter — een gebaar dat veel kijkers ontroerde.
Kijkers massaal geraakt: “Tranen in de ogen”
Op sociale media wordt massaal gereageerd op de uitzending. De woorden “respect”, “krachtig” en “hartverscheurend” komen veelvuldig voorbij. Velen uiten hun bewondering voor Laura en haar gezin, en vragen zich hardop af hoe het mogelijk is dat iemand in zo’n situatie nauwelijks geholpen wordt door instanties.
“Ik heb met tranen in mijn ogen gekeken,” schrijft een kijker op X (voorheen Twitter). “Wat een ongelooflijk sterke vrouw, en wat een liefdevol gezin.”
Een ander zegt: “Deze aflevering zou iedereen moeten zien. Niet om medelijden te hebben, maar om te beseffen dat armoede vaak onzichtbaar is, en dat er zoveel veerkracht achter schuilt.”
Hoop op een betere toekomst
Ondanks alles blijft Laura hoopvol. “Ik wil niet bij de pakken neerzitten. Mijn kinderen verdienen een toekomst. En ik ga er alles aan doen om die hen te geven.”
De aflevering laat zien dat armoede en ziekte mensen kunnen treffen die alles op orde hadden, maar door omstandigheden ineens in een neerwaartse spiraal belanden. Het is een krachtige herinnering aan hoe kwetsbaar een mens kan zijn — en hoe belangrijk steun, begrip en een luisterend oor kunnen zijn.
Een vrouw met een missie
Laura’s verhaal is er één van pijn, maar ook van liefde en veerkracht. Haar wens is simpel, maar krachtig: “Ik wil er gewoon zijn voor mijn kinderen. Dat is mijn enige doel.”
Met de uitzending van Steenrijk, Straatarm heeft ze niet alleen haar verhaal gedeeld, maar ook duizenden mensen geraakt. En dat, op zichzelf, is al een vorm van winst.
Actueel
Verdrietig: OML’er Alex heeft afscheid genomen van naasten
Emotionele update over Alex uit Over Mijn Lijk: liefdevolle momenten in het hospice
Er is een aangrijpende update gedeeld over Alex, die bij veel kijkers bekend werd door zijn deelname aan het programma Over Mijn Lijk. Zijn vrouw Linda laat via een persoonlijk bericht weten dat hij inmiddels enige tijd in een hospice verblijft, waar hij omringd wordt door zorg, warmte en dierbaren.
De afgelopen periode stond vooral in het teken van rust, samenzijn en het koesteren van bijzondere momenten. Linda beschrijft hoe intens, maar tegelijkertijd waardevol deze fase voor hen samen is.
Een warme omgeving vol zorg en aandacht
Volgens Linda voelt het hospice als een liefdevolle plek waar aandacht en menselijkheid centraal staan. Ze spreekt met veel waardering over de zorgverleners die dag en nacht klaarstaan voor Alex en zijn omgeving.
In haar woorden klinkt vooral dankbaarheid door. Ze vertelt dat het team niet alleen medische zorg biedt, maar ook emotionele steun — iets wat in deze periode veel betekent voor hen beiden.
Hoewel de sfeer warm is, is de situatie fysiek zwaar voor Alex. Linda beschrijft dat hij veel rust nodig heeft en zijn dagen voornamelijk in bed doorbrengt. Kleine bewegingen kosten veel energie, waardoor het tempo van de dagen volledig is veranderd.
Een periode vol emoties
De afgelopen weken brengen niet alleen lichamelijke uitdagingen met zich mee, maar ook veel emoties. Linda vertelt openhartig dat het soms moeilijk is om haar partner zo kwetsbaar te zien. Tegelijk benadrukt ze hoe sterk hij blijft, ondanks alles wat hij doormaakt.
In haar blog schrijft ze dat elke dag anders is. Sommige momenten zijn zwaar, andere juist klein maar bijzonder — zoals een gesprek, een lach of simpelweg samen stil kunnen zijn.
Die eenvoudige momenten krijgen in deze fase een extra betekenis, vertelt ze.
Afscheid nemen in verbondenheid
Het afgelopen weekend stond in het teken van ontmoetingen met familie en vrienden. Mensen die veel voor Alex betekenen kwamen langs om tijd met hem door te brengen.
Volgens Linda waren deze bezoeken emotioneel, maar ook heel mooi. Er werd niet alleen gesproken over moeilijke onderwerpen, maar vooral teruggekeken op gezamenlijke herinneringen.
Ze beschrijft hoe er ruimte was voor humor en warmte. Met verhalen, gedeelde herinneringen en soms een drankje ontstonden momenten die voor iedereen waardevol aanvoelden. Juist die combinatie van lachen en ontroering maakte het samenzijn bijzonder.
Kleine momenten die groot voelen
Wat vooral opvalt in Linda’s woorden is de focus op het nu. Omdat niemand precies weet hoe lang deze periode duurt, probeert het gezin bewust te genieten van kleine, eenvoudige dingen.
Een glimlach, een hand vasthouden of een rustig gesprek — het zijn volgens haar precies die momenten die nu het meest betekenisvol zijn.
In het hospice is er ruimte om samen te zijn zonder haast, iets wat in het gewone leven vaak moeilijker is.
Veel steun vanuit het publiek
Sinds zijn deelname aan Over Mijn Lijk leeft Alex mee met veel kijkers. Op sociale media verschijnen steunbetuigingen van mensen die geraakt zijn door zijn verhaal en door de openheid waarmee het stel hun ervaringen deelt.
Linda laat weten dat deze reacties veel warmte geven. Het gevoel dat zoveel mensen meeleven, biedt steun in een periode die tegelijk intiem en intens is.
Voor veel kijkers laat hun verhaal zien hoe belangrijk verbinding is — niet alleen binnen families, maar ook in de bredere gemeenschap.
De kracht van herinneringen
Tijdens de ontmoetingen met vrienden en familie stond het ophalen van herinneringen centraal. Volgens Linda werd er vooral gesproken over mooie momenten uit het verleden: avonturen, grappige situaties en bijzondere gebeurtenissen die Alex typeren.
Die herinneringen zorgen voor een sfeer waarin niet alleen verdriet aanwezig is, maar ook dankbaarheid. Het zijn verhalen die blijven bestaan en die voor iedereen betekenisvol zijn.
Juist dat maakt deze bijeenkomsten zo waardevol, schrijft ze — samen terugkijken en het leven vieren zoals het is geweest.
Leven in het moment
Linda benadrukt dat ze niet vooruit probeert te kijken naar wat misschien komt, maar zich richt op de dag van vandaag. Die houding helpt haar om de situatie stap voor stap te beleven.
In het hospice draait het nu om rust, nabijheid en aandacht voor elkaar. Ze beschrijft dat de dagen soms langzaam verlopen, maar tegelijk kostbaar aanvoelen.
Elke kleine glimlach of rustig moment samen wordt bewust beleefd en gekoesterd.
Een verhaal dat raakt
Het verhaal van Alex laat zien hoeveel kracht er kan schuilen in openheid. Door eerlijk te delen hoe hun dagen eruitzien, geven Linda en Alex ook anderen herkenning en steun.
Veel mensen reageren dat hun verhaal helpt om stil te staan bij wat echt belangrijk is: tijd met dierbaren, verbondenheid en het waarderen van kleine momenten.
In een drukke wereld herinnert hun verhaal eraan hoe waardevol nabijheid kan zijn.
Samen blijven genieten van het nu
Voor nu ligt de focus op samen zijn. Linda schrijft dat ze blijven zoeken naar mooie en bijzondere momenten, hoe klein die soms ook lijken.
Het hospice biedt hen de ruimte om die tijd bewust te beleven — omringd door mensen die hen ondersteunen en begrijpen.
Hoewel de toekomst onzeker blijft, overheerst in haar woorden vooral liefde, dankbaarheid en het verlangen om de tijd die ze samen hebben zo waardevol mogelijk te maken.