Actueel
Slecht nieuws voor John de Bever: ‘Dit komt niet meer goed’
John de Bever is al jaren een vaste waarde in de Nederlandse muziekwereld. Met zijn aanstekelijke humor, warme persoonlijkheid en onverwoestbare levenslust weet hij overal waar hij komt een glimlach te veroorzaken. Maar achter die vrolijke uitstraling schuilt een uitdaging waar hij al lange tijd mee te maken heeft: zijn gehoor wordt steeds minder. Toch weigert hij zich hierdoor te laten tegenhouden. In plaats daarvan kiest hij voor optimisme, humor en puur genieten van alles wat het leven hem biedt.
In een openhartig gesprek vertelt John dat hij zonder gehoorapparaten bijna niets meer hoort. Thuis laat hij ze soms expres uit, grapt hij, omdat het soms heerlijk rustig is om even niets te horen. Ondanks de ernst van de situatie blijft hij positief en richt hij zich vooral op wat wél lukt……
Volgens John heeft zijn gehoorverlies meerdere oorzaken. Een deel is erfelijk — zijn zus heeft dezelfde klachten — maar zijn muzikale carrière heeft het proces zeker versneld. In zijn beginjaren stond hij avond na avond op het podium, vaak recht naast grote geluidsboxen. Gehoorbescherming was destijds niet vanzelfsprekend, waardoor veel artiesten uit die tijd vergelijkbare problemen ontwikkelden.
Toch kijkt hij zonder spijt terug op zijn carrière. Hij benadrukt dat de prachtige momenten, optredens en herinneringen ruimschoots opwegen tegen de nadelen. John kiest ervoor om vooruit te kijken en zich te richten op wat hem energie geeft, zoals optreden en contact met zijn publiek……
Omdat hij steeds minder hoort, heeft John zichzelf aangeleerd om te liplezen. Inmiddels gaat dat verrassend goed. Hij kijkt mensen recht aan en leest moeiteloos mee wat ze zeggen. Het vergt wat extra concentratie, maar het werkt uitstekend, vertelt hij. Zijn man Kees helpt hem wanneer nodig en probeert alles luchtig te houden. Soms maakt Kees er zelfs een grapje van door expres met zijn rug naar John te praten.
Zijn man Kees helpt hem waar nodig en houdt de sfeer luchtig. Soms maakt hij expres een grapje door met zijn rug naar John te praten, waarna ze er samen hard om moeten lachen. Door humor te gebruiken blijft de situatie begrijpelijk en draaglijk……
Ondanks zijn gehoorproblemen staat John nog steeds met dezelfde
energie op het podium. Hij doet honderden optredens per jaar, heeft
een theatertour en maakt samen met Kees een reallifesoap en een
podcast. Zijn agenda zit bomvol, maar juist dat houdt hem gelukkig.
“Laat mij maar bezig zijn,” zegt hij. “Dat is mijn
ontspanning.”
John hoeft niet per se op vakantie; het podium is voor hem de
plek waar hij zich het meest levend voelt. Zijn shows zitten vol
sfeer, ritme en emotie, en het publiek voelt zijn enthousiasme
meteen. Ook zonder perfect gehoor weet hij precies hoe hij mensen
moet raken……
Wat John bijzonder maakt, is zijn vermogen om ook in
moeilijke situaties de humor te bewaren. Hij krijgt veel berichten
van fans die zich door hem gesteund voelen. Mensen met
gehoorproblemen of andere beperkingen laten weten dat Johns
openheid hen moed geeft. Hij draagt zijn gehoorapparaten met trots
en inspireert anderen om hetzelfde te doen.
Voor John is dat een groot compliment. Hij wil laten zien dat een beperking je identiteit niet hoeft te bepalen. Zijn muziek, energie en warmte blijven onveranderd, en hij vertrouwt op zijn gevoel en instinct tijdens optredens. Muziek is voor hem meer dan alleen geluid……
Volgens John draait het leven niet om wat je mist, maar om wat
je nog hebt. Zijn gehoor mag dan minder zijn, maar zijn levenslust
is groter dan ooit. Hij weigert zich te laten tegenhouden en blijft
met plezier optreden zolang zijn stem het toelaat. Zijn publiek
geeft hem energie, zegt hij, en dat is voor hem de belangrijkste
reden om door te gaan.
Zijn verhaal is een les in veerkracht en optimisme. John laat
zien dat tegenslag niet het einde betekent, maar juist kan leiden
tot nieuwe inzichten en een sterker gevoel van dankbaarheid. Of,
zoals hij het zelf zo treffend verwoordt: “Ik hoor misschien
minder, maar ik leef harder.”
Gioia, de geliefde hond van Monique Westenberg, zet onverwachte stap richting herstel na zware periode
De afgelopen maanden stonden voor Monique Westenberg volledig in het teken van zorg, angst en hoop. Haar hond Gioia, al jaren een belangrijk en geliefd deel van haar gezin, ging door een extreem zware tijd. Wat begon als een medische tegenslag, groeide uit tot een rollercoaster van emoties waarin Monique – openhartig zoals we haar kennen – haar volgers stap voor stap meenam.
Het verhaal van Gioia raakte duizenden mensen, niet alleen omdat het gaat om een huisdier, maar vooral door de manier waarop Monique beschrijft hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn. En hoe broos het leven soms aanvoelt wanneer een dierbare onverwachts verzwakt. Toch kwam er een wending die niemand had durven voorspellen.
Een tweede diagnose die alles veranderde
In september deelde Monique een bericht dat insloeg bij haar volgers: bij Gioia was opnieuw een mastceltumor gevonden. Dat betekende dat de hond, voor de tweede keer, een intensieve chemobehandeling van acht weken moest ondergaan.
Wie Monique langer volgt, weet hoe groot haar liefde is voor haar dieren. De diagnose kwam dan ook als een schok. Maar Monique besloot er vol voor te gaan, samen met haar gezin en de dierenartsen die Gioia al langere tijd begeleiden.
De behandeling was zwaar, maar Gioia zette door. Toch bleef Monique eerlijk over haar zorgen: ze wist dat zo’n kuur veel vraagt van het lichaam van een hond. De weken daarna leefde ze tussen hoop en realiteit, vastbesloten om Gioia door deze moeilijke periode heen te helpen.
Een Halloweenavond die anders liep dan verwacht
Aanvankelijk leek Gioia de behandeling redelijk te verdragen, maar enkele dagen geleden sloeg de stemming volledig om. Monique vertelt op Instagram dat wat een gezellige Halloweenavond had moeten worden, ineens in het teken kwam te staan van grote zorgen.
Gioia kreeg hoge koorts, had duidelijk pijn en reageerde nauwelijks nog. Monique reed onmiddellijk naar de dierenkliniek, waar de hond direct aan het infuus werd gelegd. Een angstige nacht volgde – een nacht vol onzekerheid, waarin Monique moest toezien hoe haar trouwe viervoeter zichtbaar aan kracht verloor.
Pas de volgende dag kwam er duidelijkheid. Gioia bleek een ontsteking te hebben. Een op zichzelf behandelbare complicatie, maar door de chemobehandeling was haar lichaam zo verzwakt dat ze nauwelijks weerstand had om deze nieuwe tegenslag aan te kunnen.
Monique schreef dat ze haar
hondje niet meer herkende:
“Toen ik haar zag, keek ze
dwars door me heen. Ze piepte, was gedesoriënteerd, wilde niet eten
en kon nauwelijks staan. Met een gebroken hart ging ik naar huis,
met in mijn gedachten dat ik de volgende dag misschien een
onmogelijke keuze moest maken.”
Het zijn woorden die door merg en been gaan, herkenbaar voor iedereen die ooit een dier heeft zien worstelen met gezondheid.
De dag waarop alles nóg slechter leek te worden
De daaropvolgende dag verslechterde Gioia’s toestand verder. Ze was volledig uitgeput en reageerde nauwelijks meer op prikkels. Volgens de artsen was het enorm spannend welke kant het zou opgaan. Monique hield rekening met élk scenario, al wilde ze dat eigenlijk niet.
Toch bleef ze bij haar hond, bleef ze praten, bleef ze hopen – hoe klein de kans ook leek. En toen gebeurde iets wat niemand had verwacht.
Een onverwacht teken van leven
Op een moment waarop Monique geen enkel signaal meer kreeg dat Gioia zich beter voelde, ontving zij plots een filmpje van de kliniek. Tot haar verbazing zag ze haar hond staan. Niet stevig, niet stabiel, maar ze stond.
Dat kleine moment betekende
alles.
“Ze probeerde te lopen, maar
ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen.
Zou ze het dan toch redden?”
De antibiotica die ze had gekregen, bleek aan te slaan. Eindelijk kwam er een beetje lucht.
De dag erna gebeurde opnieuw iets hoopgevends: Gioia kwispelde en probeerde naar Monique toe te komen. Ze at zelfs een stukje rosbief – haar eerste hapje in dagen. Monique schreef dat haar meisje een beetje terugkwam, en dat moment gaf haar nieuwe kracht om door te gaan.
De koorts zakt en de sprankeling keert terug
Weer een dag later bleek de koorts verdwenen. Het was alsof er langzaam een gordijn werd geopend en de lichtstraal van herstel naar binnen viel. Toen Monique die avond de kliniek binnenstapte, zag ze Gioia al op haar wachten.
“Haar reactie was onbeschrijflijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen.”
Na vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en diepe angst, volgde eindelijk goed nieuws: Gioia mocht mee naar huis.
Monique in tranen van opluchting: ‘Welkom thuis, mijn hart’
Monique sloot haar update af
met woorden die de opluchting en dankbaarheid perfect
samenvatten:
“Vandaag mocht ik haar
ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis, mijn hart.”
De periode die achter hen ligt, was intens en emotioneel. Niet alleen voor Monique en haar gezin, maar ook voor de duizenden mensen die op sociale media met haar meeleefden. Het verhaal van Gioia toont opnieuw aan hoe bijzonder de band is tussen mens en dier, en hoe hoop soms precies op het moment komt waarop je het niet meer verwacht.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De openheid van Monique zorgt ervoor dat velen zich herkennen in haar emoties. Het gaat niet alleen over een z!eke hond, maar over liefde, loyaliteit, zorg en de angst om iets dierbaars kwijt te raken.
Bovendien laat dit verhaal zien hoe belangrijk goede veterinaire zorg is en hoe intensief herstel voor dieren kan zijn. Door haar verhaal te delen, helpt Monique anderen die in soortgelijke situaties zitten zich minder alleen te voelen.
Voorzichtig vooruit kijken
Hoewel Gioia nu weer thuis is, zal haar herstel aandacht en rust vragen. Monique benadrukt dat dit pas het begin is van een langere fase van zorg en monitoring. Maar dat Gioia overeind krabbelde op een moment dat niemand het nog verwachtte, geeft hoop voor de komende tijd.
Haar veerkracht en het doorzettingsvermogen van Monique vormen samen een indrukwekkend verhaal — één dat laat zien hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn.